ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ

https://fdathanasiou.wordpress.com/category/%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%83/page/4/

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΟΤΑΝ ΧΑΡΙΖΕΙ


Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΟΤΑΝ ΧΑΡΙΖΕΙ


1. Στους εχθρούς του: Συγχώρεση

2. Στους φίλους του: Την καρδιά του

3. Στα παιδιά του: Παράδειγμα

4. Στους αντιφρονούντες: Ανοχή

5. Στον πατέρα του: Υπακοή

6. Στη μητέρα του: Τρυφερότητα

7. Στον εαυτό του: Αυτοσεβασμό

8. Στους γείτονες του: Καλούς τρόπους

9. Στους παραπαίοντες: Κατανόηση

10. Σε όλους Αγάπη

Γιατί ενανθρώπησε ο Υιός

Γιατί ενανθρώπησε ο Υιός και όχι ο Πατήρ ή το Πνεύμα


Ο Πατήρ δεν μεταπίπτει στον Υιό, παραμένει πάντα Πατήρ- ο Υιός δεν μεταπίπτει στον Πατέρα, παραμένει πάντα Υιός· το Πνεύμα δεν μεταπίπτει στον Πατέρα ή τον Υιό, παραμένει πάντα Πνεύμα άγιο. Η ιδιότητα καθενός προσώπου της Αγίας Τριάδας είναι σταθερή και αμετάβλητη. Πώς, άλλωστε, θα παρέμενε ιδιότητα αν ε­ναλλασσόταν συνεχώς περνώντας κάθε φορά σε άλλο πρόσωπο; Γι’ αυτό ο Υιός του Θεού είναι που γίνεται Υιός του ανθρώπου, για να παραμείνει ακριβώς η ιδιότητα αμετακίνητη. Γιατί, όντας Υιός του Θεού, όταν έγινε Υιός του ανθρώπου παίρνοντας σάρκα ανθρώπινη απ’ την αγία Παρθένο, δεν αλλοτριώθηκε από την υιική του ιδιότητα.
gennisi2
Ο Υιός του Θεού ενανθρώπησε για να χαρίσει ξανά στον άνθρωπο εκείνο για το οποίο δημιουργώντας τον, τον προόρισε. Τον δημιούργησε σύμφωνα με τη δική του εικόνα, διανοητή και ελεύθερο, προορισμένο να του μοιάζει, δηλαδή να είναι, όπως κι ο δημιουργός του, τέ­λεια ενάρετος, πράγμα κατορθωτό για την ανθρώπινη φύση. Γιατί οι αρετές, δηλαδή η νηφαλιότητα, η ηρεμία, η ακεραιότητα, η αγαθοσύνη, η σοφία, η δικαιοσύνη, η ανεξικακία είναι, πρωταρχικά, γνωρίσματα της θείας φύ­σης. Ο Θεός, λοιπόν, δημιούργησε τον άνθρωπο σε πλήρη κοινωνία μαζί του (τον δημιούργησε για να μείνει άφθαρτος, τον ανέβασε στην αθανασία με το να τον κρα­τά κοντά του). Εμείς, όμως, αυτά τα γνωρίσματα της θείας φύσης τα αλλοιώσαμε και τα μπερδέψαμε με την παράβαση της εντολής, και περάσαμε στην παράταξη της κακίας με αποτέλεσμα να χάσουμε την κοινωνία με το Θεό. Τίς γαρ μετουσία φωτί προς σκότος; Και όταν πια στερηθήκαμε τη ζωή, πέσαμε στη φθορά του θανά­του.
Επειδή, τώρα, ο Θεός μάς πρόσφερε το ύψιστο και δεν το διαφυλάξαμε, χρειάστηκε να κατέβει αυτός ότι χείριστο, δηλαδή στη δική μας ξεπεσμένη φύση, ώστε να μας ξαναδώσει, προσφέροντας και ενεργώντας ο ίδιος, την εξομονωμένη μ’ αυτόν εικόνα και τον αρχαίο προο­ρισμό. Κι ακόμα να μας διδάξει το ενάρετο ήθος της βιωτής, αυτό το ήθος που ο ίδιος με την επίγεια ζωή του κατέστησε συγκεκριμένο και ευκολοκατόρθωτο. Κι ακό­μα να μας ελευθερώσει από τη φθορά, γέρνοντάς μας πάλι σε κοινωνία με τη ζωή, με το να ανοίξει ο ίδιος το δρόμο της δικής μας ανάστασης. Και ακόμα να ξανακάνει και­νούργιο το θρυμματισμένο κι αγνώριστο κανάτι της ύ­παρξής μας, να λύσει τα δεσμά της κυριαρχίας του δια­βόλου επάνω μας προσκαλώντας μας να αναγνωρίσουμε την κυριαρχία του Θεού. Και ακόμα να μας γεμίσει κου­ράγιο και να μας εκπαιδεύσει να πολεμούμε τον τύραννο με την υπομονή και την ταπείνωση.
Με την ενανθρώπηση, λοιπόν, του Υιού του Θεού καταργήθηκε η λατρεία των δαιμόνων, όλη η κτίση αγιά­στηκε με το θείο του αίμα, οι βωμοί και οι ναοί των ει­δώλων κατεδαφίστηκαν, ρίζωσε η γνώση του Θεού, λα­τρεύεται πια η ομοούσια Τριάδα, η άκτιστη θεότητα, ο ένας αληθινός Θεός ο δημιουργός και κυβερνήτης του σύμπαντος. Τώρα πια, πάλι, οι αρετές είναι κατορθωτός τρόπος ζωής, προσφέρθηκε η ελπίδα με την ανάσταση του Χριστού· τώρα πια οι δαίμονες τρέμουν τους ανθρώ­πους που προηγουμένως ήταν του χεριού τους.
Και το πράγματι αξιοθαύμαστο, είναι πως όλα αυτά κατορθώθη­καν με το σταυρό και τα πάθη και το θάνατο. Κηρύχθηκε σ’ όλη τη γη το Ευαγγέλιο της υποταγής στο Θεό, όχι με πολέμους και όπλα και στρατούς που σύντριβαν εχθρούς. Κηρύχθηκε από λίγους γυμνούς, φτωχούς κι αγράμμα­τους, που διώχνονταν από παντού, που δέχονταν κτυπήματα, που θανατώνονταν, που κήρυτταν ένα σταυρωμένο και νεκρό, που όμως επικράτησαν απέναντι στους σο­φούς και τους ισχυρούς γιατί ακριβώς τους ακολουθούσε η ακαταμάχητη δύναμη του σταυρωμένου. Ο θάνατος, ο πριν τρομακτικός, νικιέται, και καταδικάζεται τώρα ο α­πόβλητος και μισητός της ζωής.
Αυτά είναι τα αποτελέσματα της παρουσίας του Χρι­στού· αυτές είναι οι συνέπειες της επιβολής της δύναμής του. Δεν έσωσε ένα λαό, όπως ο Μωυσής που φυγάδευσε από την Αίγυπτο τους Εβραίους περνώντας τους μέσα από τη θάλασσα για ν’ απαλλαγούν από τη δουλεία του Φαραώ. Έσωσε ολόκληρη την ανθρωπότητα από τη φθο­ρά του θανάτου και το γεμάτο κακία τύραννο, την αμαρτία. Και έσωσε τους ανθρώπους όλους, όχι πειθαναγκάζοντάς τους να ασκήσουν την αρετή, όχι παραχώνοντάς τους στο χώμα, όχι καίοντάς τους και διατάσσοντας να λιθοβολούνται οι αμαρτωλοί, αλλά πείθοντάς τους με πραότητα, υπομονή και συγχωρετικότητα να διαλέξουν την αρετή και να συναγωνίζονται στους κόπους γι’ αυτήν και έτσι να ικανοποιούνται. Προηγουμένως όταν αμάρταναν ετιμωρούντο με κτυπήματα κι όμως επέμεναν στην αμαρτία και την είχαν θεοποιήσει· τώρα δέχονται να υφίστανται κτυπήματα για χάρη της υπακοής στο Θεό και για χάρη της αρετής, δέχονται να κακοπάθουν και να θα­νατώνονται.
Δόξα σε σένα Χριστέ, Λόγε του Θεού και Σοφία και Δύναμη και Θεέ Παντοκράτορα. Τί να σου αντιδωρίσουμε εμείς οι άπραγοι για όλα όσα μας χάρισες; Όλα μας τα έχεις δοσμένα εσύ και τίποτ’ άλλο δε ζήτησες από εμάς παρά ν’ αποδεχτούμε τη σωτηρία που μας πρόσφερες, δίνοντάς μας ακόμα και τη δύναμη για να το κάνουμε. Και την προσπάθεια μας πάλι νιώθεις για χάρη γιατί εί­σαι απερίγραπτα αγαθός. Σ’ ευχαριστούμε, εσένα που μας έδωσες την ύπαρξη, μα και μας χάρισες την αιώνια ζωή· εσένα που  όταν την χάσαμε και την αρνηθήκαμε, μας οδήγησες πίσω σ’ αυτήν με την ενανθρώπησή σου που καμιά γλώσσα δεν τολμά να ερμηνεύσει.
(Πηγή: «Χριστούγεννα», εκδ. Ακρίτας, σ.76-81)

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ - π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης


Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ

π. Βασίλειος  Ι. Καλλιακμάνης

         
   α) Εάν είναι αληθές, ότι η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος θα είναι η σιωπή, τότε ο Ιωσήφ, ο Μνήστωρ της Παρθένου, είναι τύπος του αν­θρώ­που του μέλ­λο­ντος αιώνος. Στα ευαγγέλια δε διασώζεται κανένας λό­γος του, δεν αναφέρεται κα­μιά συνομιλία του. Περιγράφονται μό­νο οι σκέ­ψεις του και οι ενέργειές του. Προσεγ­γίζει το μυστή­ριο της άφατης κέ­νω­σης του Υιού και Λόγου του Θεού με δέος, πε­ρί­σκεψη και σιω­πή. Κι όταν λο­γισμοί αμφι­βο­λίας τον κατακλύζουν, κι όταν  η τα­ραχή του προ­­ξενεί ανυ­πό­­φορο ψυχικό πό­νο, τότε μιλάει ο ουρανός.
            β) Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Ιωσήφ επιλέχ­θη­κε στο κατώφλι του γήρατός του να γίνει προστάτης και φύ­λα­ξ της Παρθέ­νου. Όμως στη διάρκεια της μνηστείας, Εκείνη βρέθηκε έγκυος «εκ Πνεύ­­ματος Αγίου». Το γεγονός αυτό του προκάλεσε αμφιβολίες και την θεώ­­­­ρη­σε «κλεψίγαμο». Σύμφωνα με τον ποιητή του Ακαθίστου ΄Υμνου: «Ζά­λην ένδο­θεν έχων λογισμών αμφιβόλων, ο σώφρων Ιωσήφ ετα­ράχ­θη».
            γ) Η ταραχή αυτή «μεταφράζεται» με γλαφυρό και δραματικό τρό­πο από άλλο υμνωδό που ψάλλεται στην Α΄ Ώρα της εορτής των Χρι­στου­γέν­νων: «Τάδε λέγει Ἰω­σήφ πρός τήν Παρθένον· Μαρία, τί τό δράμα τοῦ­το, ὅ ἐν σοί τε­­θέαμαι; Ἀπορῶ καί ἐξί­στα­μαι, καί τόν νοῦν κα­ταπλήτ­τομαι. Ἀ­ντί τιμῆς, αἰσχύνην· ἀντ’ εὐφροσύνης, τήν λύπην· ἀντί τοῦ ἐπαινεῖσθαι, τόν ψόγον μοι προσήγαγες. Οὐκ ἔτι φέ­ρω λοιπόν, τό ὄ­νει­δος ἀνθρώπων· ὑ­πό γάρ ἱερέων ἐκ τοῦ ναοῦ ὡς ἄμεμπτον Κυρίου  σέ πα­ρέ­λαβον· καί τί τό ὁ­ρώμενον;».
δ) Όμως παρά τους λογισμούς, επειδή ο Ιωσήφ ήταν ευ­σε­βής και δίκαιος, δεν θέ­­λησε να  δια­πο­μπεύ­σει την Μαριάμ. Α­ποφά­σι­σε να διαλύ­σει τον αρ­­­ρα­βώνα, χω­ρίς επίσημη διαδικασία. Τότε ακρι­βώς εμφανίστηκε στον ύπνο του άγ­γε­λος Κυρίου και του είπε: «Ιωσήφ απόγονε του Δαβίδ, μη δι­στά­σεις να πάρεις στο σπίτι σου την Μαριάμ, γιατί το παιδί που πε­ρι­μένει, προέρχεται από το ΄Αγιο Πνεύ­­μα. Θα γεννήσει γιό, και θα του δώσεις το όνομα Ιησούς, γιατί αυ­τός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες του» (Ματθ. 1, 20-21).       
            ε) Ο Ιωσήφ είναι μοναδικό πρόσωπο, διότι ακολούθησε την οδό της καρδιάς κι όχι την αυστηρότητα του νόμου. Χαρακτηρίσθηκε δίκαιος, πα­ρότι δεν έμεινε προ­σκολ­λημένος στον παλαιό νόμο, τον οποίο υπερέβη συνεργώ­ντας στο έργο της χά­ρι­τος. ΄Εγινε διάκονος της νέας διαθήκης, όχι του γράμματος του νόμου αλλά του Πνεύ­­ματος του Θεού. «Το γαρ γράμ­­­­μα αποκτέννει, το δε πνεύμα ζωοποιεί» (Β΄ Κορ. 3,7). Εξάλλου, η χρι­στια­­νική δικαιοσύνη βρί­σκε­ται πέρα και πάνω από τα όρια ο­ποιασ­δή­πο­τε προσκόλ­λησης στο γράμμα του νόμου.
            στ) Ο ευαγγελικός λόγος είναι ζωντανός και δραστικός, πιο κοφτε­ρός κι από κάθε δίκοπο σπαθί· εισχωρεί βαθιά και κρίνει τους δια­λο­γι­σμούς και τις προθέσεις των ανθρώπων (βλ. Εβρ. 4,12). Εξίσου όμως σω­στι­κή μπορεί να αποβεί και η σιωπή. Όχι η ένοχη σιωπή, αλλά εκείνη που συνοδεύεται από απλότητα καρδιάς, διαύγεια, ευ­ρυχωρία και άνευ όρων υπακοή στο θείο θέλημα. Στην περίπτωση του Ιωσήφ η σιωπή υ­πουρ­γεί το θαύμα της Γεννήσεως του Χριστού.  
ζ) Σε εποχή πολυλογίας, αργολογίας και πληθωρισμού ακόμη και του εκκλησιαστικού λόγου είναι σχεδόν αδύνατο να εκτιμηθεί η αξία της σιωπής. Είναι ακόμη δύ­σκο­λο στη σύγχρονη ορθολογιστική εποχή να προ­σεγ­γίσει κάποιος τη θεία Γέννη­ση όπως ο Ιωσήφ. Εκείνος όμως, που θα υπερβεί το κέλυφος της αν­θρώ­πινης λο­γικής και θα λευ­κάνει την καρ­διά του, θα γευθεί έστω και αμυδρά την πα­ρου­σία του «πτωχεύσαντος δι’ η­μάς» Λυτρωτή «ένδον εν τη καρδία» του, στα πρό­­σω­πα των αγα­πη­τών αδελφών αλλά και των «άλλων», των ελαχίστων.     

Γιατί μεταλαμβάνουμε;

Γιατί μεταλαμβάνουμε;


metalipsi (1)Ερμηνεύοντας την Θεία Λειτουργία, αδελφοί μου χριστιανοί, βρισκόμαστε στο τμήμα εκείνο πού αναφέρεται στην Θεία Κοινωνία. Βρισκόμαστε δηλαδή στο σπουδαιότερο σημείο, γιατί όλα όσα έγιναν μέχρι τώρα στην Θεία Λειτουργία, έγιναν για την Θεία Κοινωνία. Ναι, αγαπητοί μου! H Θεία Λειτουργία γίνεται για την Θεία Κοινωνία. Λένε μερικοί: Δεν πάω στη Λειτουργία. Κάνω την προσευχή μου σπίτι μου. Ναι, αλλά η Θεία Λειτουργία δεν είναι μια απλή προσευχή, είναι Τραπέζι! Είναι φαγητό. H Θεία Λειτουργία γίνεται για να ακούσουμε «Λάβετε, φάγετε» και «Πίετε εξ αυτού πάντες». H Θεία Λειτουργία γίνεται για να βγει ο Ιερέας στην Ωραία Πύλη κρατώντας το Άγιο Ποτήριο και να πει: «Προσέλθετε» ελάτε δηλαδή να κοινωνήσετε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού! Σ’ αυτό, λοιπόν το τμήμα, σ’ αυτό πού πάει προς την Θεία Κοινωνία, βρισκόμαστε τώρα στην ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας.
Και επειδή τώρα αρχίζει νέο τμήμα, αρχίζει το τμήμα αυτό με θεία ευλογία. Στρεφόμενος λοιπόν ο Ιερέας στον λαό και κρατώντας τον Τίμιο Σταυρό λέγει: «Καί έσται τα ελέη του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων υμών». Και ευλογεί διά του Σταυρού τον λαό. Τά όσα ακούονται τώρα παρακάτω είναι σχετικά με την Θεία Κοινωνία. Αλλά πρώτα αναφέρονται δύο προλογικά αιτήματα. Το ένα είναι για τα Τίμια Δώρα, πού είναι πάνω στην Αγία Τράπεζα. Είναι μια δέηση προς τον Θεό, για να διαφυλαχθούν από κάποια ζημιά: Ποια ζημιά; Είτε να διασαλευθεί και να χυθεί το άγιο Ποτήριο με κάποιο απρόοπτο σεισμό- είτε κάποιος απρόσεκτος να ακουμπήσει πάνω στο άγιο Δισκάριο και να πέσουν οι θείοι Μαργαρίτες του Παναγίου Σώματος του Χριστού είτε, τέλος πάντων, να πέσει μέσα στο άγιο Ποτήριο κανένα ζωΰφιο, όπως αυτό ήταν εύκολο να συμβεί τότε παλαιά στις κατακόμβες. Έτσι λοιπόν λέγει ο Ιερέας: «Υπέρ των προσκομισθέντων και αγιασθέντων τιμίων Δώρων, του Κυρίου δεηθώμεν».
Το άλλο προλογικό αίτημα, προτού να πάμε προς την Θεία Κοινωνία, είναι να δεχθεί ο Θεός στο Ουράνιο Θυσιαστήριο την Θυσία πού του προσφέραμε και να μάς στείλει, να μάς «αντικαταπέμψη», όπως λέγει η δέηση, την Θεία του Χάρη. Ναι, αγαπητοί μου! Στην Θεία Λειτουργία προσφέραμε στον Θεό Πατέρα την Θυσία του Υιού Του, αυτή πού ο Ιησούς Χριστός πρόσφερε για μάς στον Γολγοθά. Με αυτή την Θυσία μόνο ευαρεστείται ο Θεός, με την Θυσία του Υιού του. Μόνο αυτή η Θυσία δίνει την άφεση των αμαρτιών μας και μόνο αυτή μάς ενώνει με τον Θεό. Λέγει, λοιπόν, ο Ιερέας στον Θεό: «Όπως ο φιλάνθρωπος Θεός ημών, ο προσδεξάμενος αυτά (δηλαδή, τα Άγια Δώρα) εις το άγιον και υπερουράνιον και νοερόν αυτού Θυσιαστήριον, εις οσμήν ευωδίας πνευματικής, αντικαταπέμψη ημίν την Θείαν Χάριν και την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος, δεηθώμεν».
Και τώρα, μετά από αυτά τα προλογικά, προχωράμε για την ετοιμασία μας προς την Θεία Κοινωνία. Για να κοινωνήσουμε, αγαπητοί μου, το Σώμα και το Αίμα του Ιησού Χριστού μας το πρώτο και το κύριο πού πρέπει να κάνουμε είναι να παραδώσουμε τον εαυτό μας σ’ Αυτόν. Να νοιώθουμε ότι είμαστε δικοί Του. Γιατί μόνο τότε θα έχουμε δικαίωμα στο Τραπέζι του! Έτσι λοιπόν ο Ιερέας, τώρα πού πάμε για την Θεία Κοινωνία λέγει την προτροπή «Την ενότητα της πίστεως ….», πού καταλήγει στο «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Να παραδώσουμε, δηλαδή, τον εαυτό μας στο Χριστό. Είναι βασικό αυτό τώρα πού προχωράμε προς την Θεία Κοινωνία. Και επειδή είναι βασικό, γι’ αυτό και ο Ιερέας λέγει τώρα μία ωραία ευχή για την Θεία Κοινωνία, πού αρχίζει με αυτό ακριβώς πού είπαμε, το να παραδώσουμε δηλαδή τον εαυτό μας στον Θεό. Λέγει: «Σοί παρακατατιθέμεθα την ζωήν ημών άπασαν και την ελπίδα Δέσποτα Φιλάνθρωπε…». Λέγει δε παρακάτω η ευχή να μάς αξιώσει ο Θεός να κοινωνήσουμε τα Άχραντα Μυστήρια – ακούστε τώρα γιατί κοινωνάμε -: «Εις άφεσιν αμαρτιών», για να μάς συγχωρεθούν δηλαδή τα αμαρτήματά μας· «εις Πνεύματος Αγίου Κοινωνίαν», για να αποκτήσουμε τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος· «εις βασιλείας ουρανών κληρονομίαν», για να κερδίσουμε την αιώνια ζωή, τον γλυκό Παράδεισο. Γιατί ο Χριστός μάς το είπε καθαρά: «Εάν μή φάγητε την Σάρκα του Υιού τού ανθρώπου και πίητε αυτού το Αίμα, ούκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς»(Ιωάν. 6,53).
Και ακόμη κοινωνάμε για να έχουμε παρρησία στον Θεό με την προσευχή μας σ’ Αυτόν. «Εις παρρησίαν την προς σε», λέγει ο Ιερέας. Για να μας έρθουν όμως με την Θεία Κοινωνία όλα αυτά τα αγαθά, αγαπητοί μου, πρέπει να κοινωνάμε «μετά καθαρού συνειδότος», με καθαρή δηλαδή την καρδιά, όπως το είπε στην αρχή η ευχή. Διαφορετικά, η Θεία Κοινωνία αποβαίνει εις «κρίμα» και «εις κατάκριμα», όπως λέγει στο τέλος η ευχή. Αλλά είναι και άλλες ευχές πού λέγει ο Ιερέας ως προετοιμασία για την Θεία Κοινωνία, αγαπητοί μου αδελφοί. Δεν αρκεί όμως ο χρόνος να τις πούμε τώρα. Θα συνεχίσουμε στο επόμενο κήρυγμά μας.
O Γόρτυνος Ιερεμίας
Πηγή:  askitikon.eu

Η προσκύνηση των Μάγων και η φυγή στην Αίγυπτο

Η προσκύνηση των Μάγων και η φυγή στην Αίγυπτο

 
Όταν γεννήθηκε ο Ιησούς, φάνηκε στον ουρανό ένα εξαιρετικά λαμπρό άστρο. Το άστρο αυτό ακολούθησαν τρεις σοφοί από τα μέρη της Ανατολής κι έφτασαν ως τα Ιεροσόλυμα, όπου βασίλευε ο Ηρώδης. Όπως έλεγαν τα βιβλία τους, η εμφάνιση αυτού του λαμπρού αστεριού σήμαινε πως είχε γεννηθεί ένα σπουδαίο πρόσωπο, ίσως κάποιος βασιλιάς. Είχαν πάρει μαζί τους ακριβά δώρα, για να τα προσφέρουν σ’ αυτό το σπουδαίο νεογέννητο. Όταν μπήκαν στην πόλη, το 5_Prokinisi magonαστέρι, που ως εκείνη την ώρα τους οδηγούσε, χάθηκε. Οι τρεις σοφοί ζήτησαν τη βοήθεια του βασιλιά Ηρώδη: «Πού είναι ο βασιλιάς, που γεννήθηκε πριν λίγο καιρό; Είδαμε στην ανατολή το αστέρι του και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε». Ο Ηρώδης ταράχτηκε πολύ. Αλίμονο αν είχε γεννηθεί κάποιος καινούριος βασιλιάς! Κινδύνευε ο θρόνος του! Συγκέντρωσε αμέσως τους σοφούς και διαβασμένους του βασιλείου του και τους ζήτησε να ψάξουν στα βιβλία τους και να του πουν τι σήμαινε η εμφάνιση αυτού του αστεριού. Κι αυτοί διάβασαν τα βιβλία των Προφητών και του είπαν ότι πράγματι γεννήθηκε στη Βηθλεέμ σπουδαίος άρχοντας, γιατί είναι γραμμένο στα βιβλία τους: «Και συ Βηθλεέμ, γη των Ιουδαίων, δεν είσαι καθόλου μικρή κι ασήμαντη, γιατί από εσένα θα βγει άρχοντας που θα οδηγήσει όλο τον λαό του Ισραήλ».
Ο Ηρώδης ρωτώντας τους μάγους εξακρίβωσε πότε ακριβώς είχε εμφανιστεί το αστέρι κι ύστερα τους έστειλε στη Βηθλεέμ με την εντολή, αφού βρουν το νεογέννητο παιδί και το προσκυνήσουν, να επιστρέψουν πάλι στα Ιεροσόλυμα και να τον ενημερώσουν, γιατί τάχα ήθελε κι αυτός να το προσκυνήσει.
Μόλις οι τρεις μάγοι βγήκαν από τα Ιεροσόλυμα, φανερώθηκε πάλι στον ουρανό το λαμπρό αστέρι και τους οδήγησε ως τη Βηθλεέμ. Κι εκεί ήρθε και στάθηκε πάνω από το σπίτι όπου έμενε η Μαρία με το παιδί. Χάρηκαν πάρα πολύ που έφτασαν στον προορισμό τους. Μπήκαν και προσκύνησαν το μικρό παιδί και του πρόσφεραν τα δώρα τους, χρυσό γιατί ήταν βασιλιάς, λιβάνι γιατί ήταν Θεός και σμύρνα γιατί έγινε άνθρωπος.
Μετά την προσκύνηση δεν πέρασαν από τα Ιεροσόλυμα, αλλά  γύρισαν στην πατρίδα τους από άλλον δρόμο, γιατί άγγελος Κυρίου τους πληροφόρησε ότι ο Ηρώδης ήθελε να κάνει κακό στο παιδί. Άγγελος Κυρίου επίσης φανερώθηκε και στον Ιωσήφ και του είπε να πάρει τη Μαρία και τον Ιησού, να φύγουν κρυφά στην Αίγυπτο και να μείνουν εκεί, μέχρι να τους δοθεί πάλι μήνυμα.
Aigyptos_mesa
Όταν ο Ηρώδης είδε ότι οι μάγοι τον ξεγέλασαν, έβγαλε φοβερή διαταγή: Έπρεπε να θανατωθούν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων που ήταν δύο χρονών και μικρότερα. Πίστευε έτσι ότι ανάμεσά τους θα σκοτωνόταν κι ο μελλοντικός βασιλιάς. Θρήνος και κλάμα ξέσπασε σ’ όλη την περιοχή κι εκπληρώθηκαν τα λόγια του προφήτη Ιερεμία: «Φωνή πόνου ακούστηκε στην πόλη Ραμά, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς. Η Ραχήλ έκλαιγε τα παιδιά της και δεν μπορούσε να παρηγορηθεί, γιατί δεν υπήρχαν πια στη ζωή».
Το θέλημα του Θεού όμως ήταν άλλο. Ο Ιησούς με τη Μαρία και τον Ιωσήφ βρέθηκαν ασφαλείς στην Αίγυπτο κι έζησαν εκεί ωσότου πέθανε ο βασιλιάς Ηρώδης. Τότε με θεϊκή καθοδήγηση επέστρεψαν στην Ιουδαία και εγκαταστάθηκαν στη Ναζαρέτ. Κι έτσι εκπληρώθηκαν οι προφητείες που έλεγαν ότι ο Μεσσίας θα ονομαστεί Ναζωραίος.

Hanukkah: Η γιορτή μίσους των ψυχοπαθών Εβραίων κατά του Ελληνισμού — Το ολοκαύτωμα της ύπουλης σφαγής των Ελλήνων της Παλαιστίνης.

Hanukkah: Η γιορτή μίσους των ψυχοπαθών Εβραίων κατά του Ελληνισμού — Το ολοκαύτωμα της ύπουλης σφαγής των Ελλήνων της Παλαιστίνης.

ΤΟΛΜΟΎΝ ΚΑΙ ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΓΙΑ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ, ΟΤΑΝ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥΣ, ΜΕ ΕΝΝΙΑΗΜΕΡΟ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΙΑΣΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ. ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΜΙΣΟΥΣ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΒΑΦΤΙΣΕΙ ΣΑΝ….
«ΦΩΤΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ» ΑΥΤΗ Η ΓΙΟΡΤΗ ΜΙΣΟΥΣ ΤΗ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΟΠΟΤΕΔΗΠΟΤΕ, ΑΠΟ ΤΕΛΗ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΗ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ 8ΗΜΕΡΗ ΣΦΑΓΗ, ΤΗ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ ΜΕ ΕΝΝΙΑΦΩΤΗ ΛΥΧΝΙΑ, ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΟΙ 8 ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΣΦΑΓΗΣ ΚΑΙ Η ΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗ…. ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ!!!!!....

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ: Χάνουκα, η ανθελληνική γιορτή των εβραίων που δε γνωρίζαμε

=== Τι γιορτάζουν οι εβραίοι με τη Χάνουκα; Για να θυμόσαστε τι “εορτάζουν” και οι ελληνόφωνοι πολιτικοί μας μαζί με τους ιουδαίους…

=== Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι σε όλες τις “αμερικάνικες” σειρές/ταινίες η πιο πολυδιαφημιζόμενη γιορτή των εβραίων είναι η “Χάνουκα”…

=== Κατά την ιουδαϊκή εορτή Χανουκά (αντίστοιχη χρονικά των Χριστιανικών «Φώτων») η οποία γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 25 του Εβραϊκού μήνα Κισλέβ και διαρκεί οκτώ ημέρες, εορτάζεται (σύμφωνα με τα βιβλία των Μακκαβαίων) η νίκη των εβραίων επί των στρατευμάτων του επίγονου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Αντίοχου του Επιφανούς (και η σφαγή των Ελλήνων που κατοικούσαν στην Παλαιστίνη) Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο του ραβίνου Ahron Lopiansky, με τον τίτλο «Timepieces». Αναφέρεται στην μάχη Ελληνισμού-ιουδαϊσμού, υπό την οπτική ενός ραβίνου.

=== Βρίσκεται γραμμένο στα αγγλικά στην εβραϊκή ιστοσελίδα Aish.com (και συγκεκριμένα στην σελίδα όπου ταξινομούταν στην κατηγορία «Εορτολόγιο» (Holidays) και συγκεκριμένα στην ιουδαϊκή εορτή Χανουκά, κατά την οποία οι εβραίοι σύμφωνα με το βιβλίο των Μακκαβαίων, νίκησαν τα στρατεύματα του Επίγονου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Αντίοχου του Επιφανούς και κατέσφαξαν τους Έλληνες που κατοικούσαν στην Παλαιστίνη. Στην ίδια κατηγορία, βρίσκονται και κείμενα με τίτλο «Ελλάς, η Σκοτεινή Πλευρά», «Βλέποντας μέσα από το Σκότος», «Φωτίζοντας τις Ημέρες του Σκότους», «Η Δόξα του Ισραήλ εναντίον του Ελληνικού Κάλλους» κλπ… όπου παρουσιάζεται η «ένδοξη» κι «ανεπανάληπτη νίκη», του ιουδαϊσμού επί του Ελληνισμού, η οποία παρουσιάζεται θρησκευτικά από τους εβραίους σαν την επικράτηση του «φωτός σοφίας» από τον «εκλεκτό λαό»-Ισραήλ επί των «ανόητων», «βλαβερών» κι «άχρηστων» Ελλήνων, οι οποίοι σε κάθε τομέα (το συγκεκριμένο κείμενο αναφέρεται στην φιλοσοφία ως τρόπος ζωής), αντιπροσωπεύουν το …«σκότος».

=== Πέραν του γνωστού και διάχυτου φαρισαϊσμού που εξέρχεται από τα γραμμένα ενός ραβίνου το κείμενο αυτό είναι ενδιαφέρον, κυρίως διότι αποτυπώνει την θεμελιακή αντίληψη ενός εβραίου έναντι της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Ως εκ τούτου, το κείμενο αυτό είναι απλά αντιπροσωπευτικό των όσων κατ’ ουσίαν ένας ραβίνος κηρύττει σε μια συναγωγή την ημέρα που οι εβραίοι εορτάζουν την Χανουκά. 



http://tofanari.blogspot.gr/2013/01/hanukkah.html


ΔΟΞΑ ΤΟΝ ΘΕΟ (ιστορια)

απο ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ


Δόξα τω Θεό
Κάποτε υπήρχε μια φτωχή γυναίκα
Που για ότι καλό της συνέβαινε
Με το παραμικρό έλεγε «Δόξα τω Θεό».
Κοντά της όμως ζούσε ένας πλούσιος ο οποίος
Κάθε φορά που περνούσε μπροστά από το σπίτι της
Την άκουγε να λέει «Δόξα τω Θεό, ευχαριστώ Κύριε»
Και κάθε φορά τον εκνεύριζε.
Ώσπου μια μέρα λέει στο υπηρέτη του
-Πήγαινε στην αγορά πάρε δυο καρότσια τροφές
Και πήγαινε την σ΄ αυτήν την γυναίκα.
Και όταν σε ρωτήσει ποιος τα έφερε να της πεις ο Διάβολος τα έφερε.
Πράγματι λοιπόν την άλλη μέρα χτυπάει το κουδούνι της γυναίκας
Και καθώς ανοίγει βλέπει τα δυο καρότσια με τα τρόφιμα και τον υπηρέτη από πίσω.
-«Δόξα τω Θεό, ευχαριστώ Κύριε» λέει εκείνη λάμποντας από χαρά.
-Δεν θέλετε να μάθετε ποιος σας έφερε τα καρότσια; ρώτησε ανυπόμονα ο υπηρέτης…
-Όχι παιδί μου, δεν έχει σημασία, όταν ο Θεός θέλει, ακόμη και ο διάβολος τον υπηρετεί…
Είπε η γυναίκα και μπήκε μέσα χαρούμενη με τα καρότσια.

ΓΕΡΩΝΤΑΣ ΝΙΚΩΝ ''ΩΡΑ ΗΜΑΣ ΗΔΗ ΕΞ ΥΠΝΟΥΕΓΕΡΘΗΝΑΙ''



ΒΡΕΙΤΕ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ...ΑΞΙΖΕΙ

Η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου

Η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου

26 Δεκεμβρίου 2014
Στην 26η Δεκεμβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει τη Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Είναι σύνηθες, με τη γέννηση ενός παιδιού, κατά τις πρώτες μέρες η μητέρα να δέχεται συγχαρητήρια και ευχές από συγγενείς και φίλους. Όλοι οι δικοί της σπεύδουν να εκφράσουν την αγάπη και τη χαρά τους στη μητέρα και να ατενίσουν το νεογέννητο, καλωσορίζοντάς το στη ζωή. Αυτό το νόημα έχει εν πολλοίς και η εορτή της Σύναξης της Θεοτόκου.
ΓέννησηXristou2
Ως τέλειος άνθρωπος ο Χριστός μετέχει σε όλες τις ανθρώπινες εκδηλώσεις της ζωής. Αν και εμπερίστατος ο τόπος και ο τρόπος της γεννήσεως, η Μαριάμ είναι η φυσική κατά την ανθρωπότητα μητέρα του Ιησού. Χαίρεται και δέχεται ευχές και επισκέψεις από πιστούς και υμνητές της θείας Γέννησης. Έτσι και η Εκκλησία μας τηρεί το διατεταγμένο και σύνηθες. «Συνάγεται» για να ευχηθεί στη Μητέρα του Θεού, να της εκφράσει την ευγνωμοσύνη της, να τη συγχαρεί για τη Γέννα του Θεανθρώπου και να ατενίσει το νεογέννητο Λυτρωτή της.
Κάθε εορτή της Εκκλησίας μας λειτουργεί ως μία πνευματική ευκαιρία. Η μεγαλύτερη ωφέλεια είναι η επανασύσταση των σχέσεων με τα πρόσωπα που συμβάλλουν στη σωτηρία μας, πρωτίστως με τον Ηγαπημένο μας Ιησού. Κατά την εορτή των Χριστουγέννων βιώνουμε την κάθοδο του Θεού στην ιστορία. Ο Υιός και Λόγος του Θεού γίνεται άνθρωπος χάρη της δικής μας θέωσης. Τον Χριστό μας τον φέρνει η Μαριάμ στη Βηθλεέμ. Συναγμένη γύρω της όλη η ανθρωπότητα τη συγχαίρει και την ευχαριστεί.
Πηγή: «Παρά την Λίμνην», Μηνιαία έκδοση Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, Ιδρυτής: Πρωτοπρεσβύτερος Ευέλθων Χαραλάμπους.

Το άστρο της Βηθλεέμ

Το άστρο της Βηθλεέμ

25 Δεκεμβρίου 2014http://www.pemptousia.gr
Καί πάλι Χριστούγεννα! Το άστρο της Βηθλεέμ ξεπροβάλλει μέσα απο το ζοφώδη και ομιχλώδη ορίζοντα της σημερινής πραγματικότητος, της οικονομικής υφέσεως και κρίσεως, της πολιτικής αστάθειας, της ανεργίας και της πτωχεύσεως, των συρράξεων και των πολέμων. Ανατέλλει για να μας γεμίσει χαρά. Με τη χαρά των Μάγων, αυτή που αισθάνθηκαν οι σοφοί της Περσίας που χρόνια καρτερούσαν να το δούν, να ανατείλει. Είχαν διαβάσει στα βιβλία τους και το πρόσμεναν από χρόνια. Γι’ αυτό και η χαρά τους ήταν ανείπωτη. Πως προσμένουμε όλοι μας τον ερχομό ενός αγαπημένου μας προσώπου; Πως προσμένουμε τη γέννηση ενός παιδιού μας; Πως προσμένουμε τις μεγάλες γιορτές μας; Η αγωνία της προσμονής αυξάνει τη χαρά μας, γι’ αυτό και τις μεγάλες στιγμές της ζωής μας νιώθουμε ανείπωτη χαρά και αγαλλίαση.
Πηγή:http://news.princeoliver.com/
Πηγή:http://news.princeoliver.com/
Τι πρόσμεναν οι Μάγοι; Μα, την έλευση του Μεσσία, που θα συνοδευόταν από ένα φωτεινό αστέρι διαφορετικό από τα άλλα αστέρια του ουρανίου στερεώματος. Ένα θεικό αστέρι που θα τους οδηγούσε στον τόπο της γεννήσεως του Θείου Βρέφους, αυτού του άγνωστου, για το οποίο προφήτευαν οι γραφές. Γι’ αυτό και χαίρονταν και πανηγύριζαν μόλις το αντίκρισαν. «Ιδόντες τον αστέρα εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα» (Ματθ. β΄ 10). Πως να μη χαρούν; Πως οι καρδιές τους να μη γεμίσουν από θεικό ενθουσιασμό και υπερκόσμια χαρά; Το αστέρι αυτό επιβεβαίωνε τις γραφές και τους έδειχνε ότι η πορεία των συλλογισμών τους βρισκόταν στη σωστή κατεύθυνση. Ότι οι κόποι τους, αλλά και η οδοιπορία που είχαν ξεκινήσει δεν θα ήταν χωρίς αίσιο τέλος. Ήταν όχι μόνο σοφοί, αλλά και πιστοί στην έλευση του ουράνιου Βασιλιά, στον οποίο θα τους οδηγούσε αυτό το αστέρι. Έτσι, το ακολούθησαν με επιτυχία. «Καί ιδού ο αστήρ ον είδον εν τη ανατολή προήγεν αυτούς, έως ελθών έστη επάνω ου ην το παιδίον» (Ματθ. β΄ 9).
Η χαρά των Μάγων είναι και χαρά δική μας. Όλων των πιστών που βαδίζουμε το δρόμο προς τη Βηθλεέμ των ουρανών. Ο Χριστός άφησε τους ουρανούς και ήλθε στη γήινη Βηθλεέμ, για να μας ανεβάσει όλους στην ουράνια. Εκεί που Αυτός βρίσκεται όχι ως φτωχό βρέφος, αλλά ως Θεός Παντοδύναμος. Αυτός μας έχει στείλει το αστέρι της εντολής της αγάπης και του ασφαλούς μας ταξιδίου μέσα από αυτή στη πάμφωτη Βηθλεέμ της αιωνιότητας. Μας φωτίζει το αστέρι Του το σκοτεινό μονοπάτι της ζωής και, αλλοίμονο σε εμάς, όταν δεν το ξεχωρίσουμε και παραμένουμε περπατώντας στο σκοτάδι. Δεν θα φθάσουμε ποτέ να τον προσκυνήσουμε στη φάτνη των ουρανών. Δεν θα χαρούμε τη μεγάλη χαρά των Μάγων, που θα γίνει και δική μας χαρά, όταν δεχθούμε το θεικό αστέρι οδηγό στη ζωή μας, πυξίδα στην απλανή εκπλήρωση του φυσικού μας προορισμού, του προορισμού μας «συν Χριστώ είναι» (Φιλιπ. α΄ 23), της ατελεύτητης συνυπάρξεώς μας με το Χριστό μας, το εφετό των καρδιών μας.
Οι Μάγοι χάρηκαν, γιατί το αστέρι σφράγιζε την επιτυχή τους πορεία. Ας χαιρόμαστε και εμείς αυτή τη μεγάλη χαρά. Ας χαιρόμαστε, γιατί είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί με σαφή προσανατολισμό προς την Άνω Βηθλεέμ. Ας χαιρόμαστε, γιατί είμαστε γνώστες των σκοτεινών σχεδίων των δυνάμεων του σκότους, γνώστες της πανουργίας του αντιχρίστου, του οποίου «τα νοήματα ουκ αγνοούμεν» (Β΄ Κορ. β΄ 11). Αυτή η γνώση δεν θα μας αποτρέψει από την πορεία μας προς τον όλεθρο. Ας χαιρόμαστε, γιατί το αστέρι των Μάγων θα μας οδηγήσει στο Λυτρωτή μας, όταν κάνουμε φάτνη την καρδιά μας με μετάνοια, εξομολόγηση, ώστε με τη θεία κοινωνία να δεχθούμε το βρέφος Ιησού, το οποίο ζητάει να αναπαυθεί στις αγνές, τις καθαρές καρδιές μας. Ας χαιρόμαστε, γιατί στην ευλογημένη πατρίδα μας, το νέο Ισραήλ, υπάρχουν πιστοί που υπέρ πάντας αγαπούν το Θείο Βρέφος, άνθρωποι κάθε ηλικίας και επιπέδου, απλοί οικογενειάρχες, αξιωματούχοι του πνεύματος και της πολιτείας που έχουν αναγεννηθεί με την αγάπη του Χριστού μας και ως τρόπαιο την περιφέρουν στην δύσμοιρη κοινωνία μας.
Έφθασαν και τα φετεινά Χριστούγεννα! Ημέρα χαράς, ημέρα αγάπης! Όμως ο Χριστός μας γεννάται καθημερινά στις καρδιές μας και η αγάπη δεν συμβολίζει μόνο αυτή την εύσημη ημέρα. Η αγάπη αποτελεί και πρέπει να αποτελεί για τους Χριστιανούς καθημερινό μας βίωμα. Αυτή θα μας γεμίσει με χαρά. Με τη χαρά της προσφοράς που είναι χαρά προσφοράς στο νεογέννητο Χριστό. Αμυδρή η χαρά που σκορπίζουν τα φανταχτερά στολίδια των ημερών, οι χριστουγεννιάτικες μελωδίες και τα δώρα, χαρά που εξανεμίζεται με την πάροδο των εορτών. Μετά από αυτές παραμένουν τα σκοταδιασμένα πρόσωπα και τα χλωμά τοπία.
Ανείπωτη η εσωτερική χαρά που δίνει η κενωτική αγάπη στις ανάγκες των άλλων, μικρών και μεγάλων, όλων εκείνων που, όπως και εμείς, περιμένουν να υποδεχθούν τη γέννηση του Χριστού μας, αυτή που με το άστρο της φωτίζει τις καρδιές μας με ελπίδα, με θαλπωρή, με ζεστασιά, αυτή τη ζεστασιά των χνώτων των ζώων του ταπεινού σπηλαίου της Βηθλεέμ. Η κοινωνία μας χρειάζεται καθημερινά Χριστούγεννα και το αστέρι της αγάπης δεν πρέπει να αφήσουμε να δύσει την επόμενη ημέρα της εορτής.
Τα φετεινά Χριστούγεννα, όμως, δεν είναι ίδια με αυτά των περασμένων χρόνων. Η οικονομική κρίση και η γενικότερη ανασφάλεια για το μέλλον με πρώτιστη την ανεργία, ιδίως των νέων μας, έρχεται να επισκιάσει τη χαρά των εορτών. Δεν αφήνει το αστέρι της χαράς να καταυγάσει τις καρδιές μας. Όμως ο Χριστός μας «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. ιγ΄ 8). Το αστέρι της Βηθλεέμ δεν δύει ποτέ θυμίζοντάς μας ότι ο Χριστός είναι το μοναδικό φως, «ο αστήρ ο λαμπρός ο πρωινός» (Αποκ. κβ΄ 16). Η «αγάπη ουδέποτε εκπίπτει» (Α΄ Κορ.ιγ΄ 8) και φωτίζει την πορεία μας προς τη Βηθλεέμ του ουρανού, τη Βηθλεέμ της χαράς και της ατελεύτητης αγαλλιάσεως.
Έφθασαν και τα φετεινά Χριστούγεννα! Ημέρα χαράς, ημέρα αγάπης! Όμως ο Χριστός μας γεννάται καθημερινά στις καρδιές μας και η αγάπη δεν συμβολίζει μόνο αυτή την εύσημη ημέρα. Η αγάπη αποτελεί και πρέπει να αποτελεί για τους Χριστιανούς καθημερινό μας βίωμα. Αυτή θα μας γεμίσει με χαρά. Με τη χαρά της προσφοράς που είναι χαρά προσφοράς στο νεογέννητο Χριστό. Αμυδρή η χαρά που σκορπίζουν τα φανταχτερά στολίδια των ημερών, οι χριστουγεννιάτικες μελωδίες και τα δώρα, χαρά που εξανεμίζεται με την πάροδο των εορτών. Μετά από αυτές παραμένουν τα σκοταδιασμένα πρόσωπα και τα χλωμά τοπία.

Βίος και Πολιτεία του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου



Ο Άγιος Βασίλειος, γεννημένος το 330μ.Χ. στη Νεοκαισάρεια του Πόντου από γονείς ευγενείς με δυνατό χριστιανικό φρόνημα, έμελλε να γίνει Μέγας πνευματικός διδάσκαλος και κορυφαίος θεολόγος και Πατέρας της Εκκλησίας, αφού η χριστιανική του ανατροφή και η πνευματική του πορεία τον οδήγησαν στην Θεία θεωρεία του Αγίου Ευαγγελίου, και στην αυστηρή ασκητική ζωή, παράλληλα με το ποιμαντικό, παιδαγωγικό και φιλανθρωπικό του έργο.
 
Ο πατέρας του Βασίλειος ήταν καθηγητής ρητορικής στη Νεοκαισάρεια και η μητέρα του Εμμέλεια απόγονος οικογένειας Ρωμαίων αξιωματούχων. Στην οικογένεια εκτός από το Βασίλειο υπήρχαν άλλα οκτώ παιδιά. Μεταξύ αυτών, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ο Όσιος Ναυκράτιος ασκητής και θαυματουργός, η Οσία Μακρίνα και ο Άγιος Πέτρος, Επίσκοπος Σεβαστείας. 
Τα πρώτα γράμματα, τού τα δίδαξε ο πατέρας του. Συνέχισε τις σπουδές του στην Καισαρεία της Καππαδοκίας, στην Κωνσταντινούπολη και στην Αθήνα. Εκεί σπούδασε γεωμετρία, αστρονομία, φιλοσοφία, ιατρική, ρητορική και γραμματική. Οι σπουδές του διήρκησαν τεσσεράμισι χρόνια. Η ασκητική του ζωή ξεκίνησε ήδη από τα χρόνια όπου φοιτούσε στην Αθήνα. Ο σοφός δάσκαλος του Εύβουλος εντυπωσιασμένος από την αυστηρή νηστεία, του Άγίου, και μετά την παραίνεση του, λέγεται ότι έγινε Χριστιανός.
 
Συμφοιτητές του ήταν και δύο νέοι που έμελλε να διαδραματίσουν σπουδαίο ρόλο στην ιστορία. Ο ένας, φωτεινό ο Άγιος και Μέγας Πατέρας της Εκκλησίας ο Θεολόγος Γρηγόριος και ο άλλος μελανό στον αντίποδα, προδότης του Ιησού, ειδωλολάτρης και διώκτης των Χριστιανών, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης. Κατά την διάρκεια αυτών των ετών, ο Άγιος Βασίλειος και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ανέπτυξαν μεγάλη και ισχυρή φιλία. Ταυτόχρονα με τις σπουδές τους, είχαν  ιεραποστολική δράση. Διοργάνωναν  χριστιανικές συγκεντρώσεις, στις οποίες ανέλυαν θρησκευτικά ζητήματα. Ίδρυσαν επίσης και τον πρώτο φοιτητικό χριστιανικό σύλλογο.
 
Επέστρεψε στην Καισαρεία το καλοκαίρι του 356μ.Χ. και συνεχίζοντας την παράδοση του πατέρα του, έγινε καθηγητής της ρητορικής. Το 358 μ.Χ. επηρεασμένος από το θάνατο του αδερφού του μοναχού Ναυκρατίου, καθώς και με την παρότρυνση της αδερφής του Μακρίνας, βαπτίζεται Χριστιανός, και αποφασίζει να αφιερώσει τον εαυτό του στην ασκητική πολιτεία. Αποσύρθηκε λοιπόν σε ένα κτήμα της οικογενείας του στον Πόντο. Χαρακτηριστικό της μεγαλοψυχίας του είναι, ότι μετά την βάπτιση του δώρισε στους φτωχούς και στην εκκλησία το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους ξεκινά ένα οδοιπορικό σε γνωστά κέντρα ασκητισμού της Ανατολής, Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία, επιθυμώντας να συναντήσει πολλούς ασκητές και μοναχούς για να γνωρίσει τον τρόπο ζωής τους.  Όταν γύρισε στο Πόντο από το ταξίδι αυτό, μοίρασε και την υπόλοιπη περιουσία του και αποσύρθηκε στο κτήμα του επιθυμώντας να ζήσει πλέον ως μοναχός. Εκεί έγραψε τους: «Κανονισμούς δια τον Μοναχικόν βίον», κανόνες που ρυθμίζουν την ζωή στα μοναστήρια μέχρι τις μέρες μας. Με την υψηλή του κατάρτιση στην Ορθόδοξη Πίστη και τον ασκητικό, θαυμαστό του βίο, η φήμη του Αγίου Βασιλείου εξαπλώθηκε με τον καιρό σε όλη την Καππαδοκία. Έτσι και ο Μητροπολίτης της Καισαρείας Ευσέβιος πραγματοποιώντας την Θεία Βούληση αλλά και αυτή των χριστιανών της περιοχής, χειροτόνησε το 364 μ.Χ. τον Άγιο Βασίλειο πρεσβύτερο. Το 370 μ.Χ., μετά τον θάνατο του Ευσεβίου και σε ηλικία 41 ετών, τον διαδέχθηκε ο Άγιος Βασίλειος στην επισκοπική έδρα, με τη συνδρομή τού Ευσεβίου επισκόπου Σαμοσάτων και του Γρηγορίου επισκόπου Ναζιανζού. Επίσκοπος πλέον, ο Άγιος Βασίλειος αντιμετώπισε την προσπάθεια του Αυτοκράτορα Ουάλη να επιβάλει τον Ομοιανισμό (ρεύμα του Αρειανισμού), επικοινωνώντας μέσω επιστολών με τον Μέγα Αθανάσιο, Πατριάρχη Αλεξανδρείας και τον Πάπα Ρώμης Δάμασο. Στον τόπο του ,στην περιφέρεια της δικής του ποιμαντικής ευθύνης είχε να αντιμετωπίσει την έντονη παρουσία του αρειανικού στοιχείου και άλλων κακοδοξιών. Από τις επιστολές του  φαίνονται οι προσπάθειες που κατέβαλε για την καταπολέμηση της σιμωνίας των επισκόπων, για την ανάδειξη άξιων κληρικών στο ιερατείο, καθώς και για την πιστή εφαρμογή των ιερών κανόνων από όλους τους πιστούς και φανερώνεται επίσης η ποιμαντική φροντίδα στα αποκομμένα και περιθωριοποιημένα μέλη της Εκκλησίας.
 
Στην οικουμενική Εκκλησία ο Μέγας Βασίλειος ουσιαστικά αναλαμβάνει τα πνευματικά ηνία από το Μέγα Αθανάσιο, ο οποίος γηραιός πλέον, αποσύρεται από την ενεργό δράση. Εργάζεται συνεχώς για την επικράτηση των ορθόδοξων χριστιανικών αρχών και υπερασπίζεται με σθένος το δογματικό προσανατολισμό της Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας.
 
Ο Άγιος Βασίλειος, βοηθούσε πάντοτε τους αδικημένους και κουρασμένους, τους πεινασμένους και τους αρρώστους, ανεξάρτητα από το γένος, τη φυλή και το θρήσκευμα. Έτσι το όραμά του το έκανε πραγματικότητα ιδρύοντας ένα πρότυπο και για τις μέρες μας κοινωνικό και φιλανθρωπικό σύστημα, τη «Βασιλειάδα». Ένα ίδρυμα που λειτουργούσε νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο και ξενώνας για την φροντίδα και ιατρική περίθαλψη των φτωχών αρρώστων και ξένων. Τις υπηρεσίες του τις πρόσφερε το ίδρυμα δωρεάν σε όποιον τις είχε ανάγκη. Το προσωπικό του ιδρύματος αυτού ήταν εθελοντές που προσφέρανε την εργασία για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Ήταν ένα πρότυπο και σε άλλες επισκοπές  και στους πλουσίους ένα μάθημα να διαθέτουν τον πλούτο τους με ένα αληθινά χριστιανικό τρόπο. Πραγματικά είναι άξιο θαυμασμού η έμπνευση που είχε ο Άγιος Βασίλειος ,τον 4οαιώνα μ.Χ. να ιδρύσει και να λειτουργήσει ένα τέτοιο ίδρυμα - πρότυπο.
 
Καταπονημένος από την μεγάλη δράση που ανέπτυξε σε τόσους πολλούς τομείς ,εναντίον των διαφόρων κακοδοξιών και ειδικά της αιρέσεως του Αρειανισμού, μη διστάζοντας πολλές φορές να αντιταχθεί με την εκάστοτε πολιτική εξουσία, με όπλα του την πίστη και την προσευχή, με τα κηρύγματα και τους λόγους του, με τα πολλά ασκητικά και παιδαγωγικά συγγράμματα, καθώς και την ασκητική ζωή του ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας παραδίδει το πνεύμα στο Θεό την 1η Ιανουαρίου του 379 μ.Χ. σε ηλικία 49 ετών. Ο θάνατός του βυθίζει στο πένθος όχι μόνο το ποίμνιό του αλλά και όλο το χριστιανικό κόσμο της Ανατολής. Στην κηδεία του συμμετέχει και ένα πλήθος ανομοιογενές από άποψη θρησκευτικής και εθνικής διαφοροποιήσεως. Το υψηλής σημασίας θεολογικό και δογματικό του έργο καθώς και η λειτουργική και πρωτότυπη ανθρωπιστική του δράση, είναι η μεγάλη παρακαταθήκη που μας άφησε. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία την 1ην Ιανουαρίου.  Από το 1081μ.Χ. ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως - Νέας Ρώμης Ιωάννης Μαυρόπους (ο από Ευχαΐτων) θέσπισε έναν κοινό εορτασμό των Τριών Ιεραρχών, Βασιλείου του Μεγάλου, Ιωάννη του Χρυσοστόμου και Γρηγορίου του Θεολόγου, στις 30 Ιανουαρίου, ως προστατών των γραμμάτων και της παιδείας.
 
Με σοφία, στο απολυτίκιο του αναφέρεται η φράση «... τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας...». Και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον Επιτάφιο για τον καλό και Μέγα φίλο του Άγιο Βασίλειο, αποδίδει σ' αυτόν, με την ποιητική και βαθιά στοχαστική ματιά του, το χαρακτηρισμό «παιδαγωγός της νεότητος»
 
Ο Μ. Βασίλειος, εκτός των άλλων θαυμάσιων και Θείας εμπνεύσεως έργων του, έγραψε και την εκτενή  και κατανυκτική Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση της συντομότερης Θείας Λειτουργίας  του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο:
την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του),
τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής,
τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων,
την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο.
Λίγα θαυμαστά γεγονότα από τον βίο του Αγίου
Ιουλιανός ο Παραβάτης
Όταν ο Ιουλιανός ο παραβάτης,  ο ασεβής και διώκτης των Χριστιανών, θέλησε να πάει στην Περσία να πολεμήσει πέρασε κοντά από την Καισαρεία. Ο Άγιος Βασίλειος γνωρίζοντας τον από την Αθήνα όπου ήταν συμφοιτητές πήγε μαζί με τον λαό να τον τιμήσει. Ο Ιουλιανός απαίτησε να του δωρίσει, αφού ο Άγιος δεν είχε τίποτε άλλο, τρεις από τους κριθαρένιους άρτους του. Ο Άγιος το έκανε και ο Ιουλιανός διέταξε τους υπηρέτες να ανταμείψουν τη δωρεά και να δώσουν χόρτο από το λειβάδι. Ο Άγιος Βασίλειος βλέποντας την καταφρόνηση του βασιλιά του είπε «εμείς, βασιλιά ότι μας ζήτησες από κείνο που τρώμε σου το προσφέραμε κι εσύ μας αντάμειψες από κείνο που τρως». Τότε ο Ιουλιανός θύμωσε πάρα πολύ και απείλησε, ότι όταν θα επιστρέψει από την Περσία νικητής, θα κάψει την πόλη και τον λαό θα τους πάρει δούλους. Όσο για τον ίδιο τον Άγιο Βασίλειο θα τον ανταμείψει όπως πρέπει.
Ο Άγιος Βασίλειος όταν πήγε στην πόλη ζήτησε από το λαό να μαζέψουν ότι πολύτιμο είχαν και να το αποθηκεύσουν κάπου έως ότου επιστρέψει ο φιλοχρήματος Ιουλιανός για να του το προσφέρουν. Ίσως κι έτσι κατευνάσουν την οργή του.
Όταν έμαθε ότι επιστρέφει ο άφρων βασιλιάς, ο Άγιος Βασίλειος ζήτησε από τους πολίτες  να προσευχηθούν και να νηστεύσουν τρεις μέρες. Μετά όλοι μαζί ανέβηκαν στο δίδυμον όρος της Καισαρείας όπου στη μια από τις δύο κορυφές ήταν ο ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου. Εκεί προσευχόμενος ο Άγιος είδε σε οπτασία, μια μεγάλη ουράνια στρατιά, να κυκλώνει το όρος και στη μέση να κάθεται σε θρόνο μια γυναίκα (η Παναγία) και να δοξάζεται, η οποία γυναίκα είπε στους αγγέλους να της φέρουν τον Μερκούριο για να φονεύσει τον Ιουλιανό, τον εχθρό του υιού της. Έπειτα είδε τον Μάρτυρα Μερκούριο να φθάνει οπλισμένος μπροστά στην βασίλισσα των Αγγέλων κι όταν εκείνη τον πρόσταξε αυτός να φεύγει γρήγορα. Κατόπιν προσκάλεσε τον Άγιο Βασίλειο και του έδωσε ένα βιβλίο που ήταν γραμμένη όλη η δημιουργία της κτίσεως κι έπειτα του ανθρώπου. Στην αρχή του βιβλίου ήταν η επιγραφή «Είπε» και στο τέλος του βιβλίου εκεί που έγραφε για την πλάση του ανθρώπου ήταν η επιγραφή «Τέλος». Μόλις είδε την οπτασία αυτή ο Άγιος ξύπνησε.
Το νόημα της οπτασίας του βιβλίου, ήταν ότι ο Άγιος Βασίλειος έγραψε, όντως, ερμηνεία στην Εξαήμερον του Μωϋσέως στην οποία διηγείται, πως ο Θεός εποίησε τον ουρανό, την γη, τον ήλιο, την σελήνη, τη θάλασσα, τα ζώα και όλα τα αισθητά κτίσματα. Όταν όμως, έμελλε να γράψει και για την έβδομη ημέρα κατά την οποία ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, τότε ο Μέγας αυτός Άγιος άφησε την τελευταία του πνοή στη γη και πήγε στους ουρανούς να συναντήσει τον Κύριον του που με δύναμη  αγάπησε και που γι' Αυτόν μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα που έζησε έπραξε τόσα πολλά και τόσο μεγάλα. Το έργο του συμπλήρωσε κατόπιν ο αδελφός του ο Άγιος Γρηγόριος ο Αρχιεπίσκοπος Νύσσης, που έγραψε για την έβδομη ημέρα της πλάσεως του ανθρώπου.
Όταν ο Άγιος είδε την οπτασία, πήγε στην πόλη με μερικούς κληρικούς, στο Ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Μερκουρίου, όπου μη βρίσκοντας το λείψανο του Αγίου και τα όπλα του που φυλάσσονταν στον Ναό έναν αιώνα αφότου μαρτύρησε επί της βασιλείας του Βαλεριανού και Βαλερίου, κατάλαβε τι είχε συμβεί κι έτρεξε αμέσως στο λαό να τους ειδοποιήσει ότι ο άφρων Ιουλιανός φονεύθηκε.
Βλέποντας το θαύμα οι Χριστιανοί και την παρρησία του Αγίου Βασιλείου δεν θέλησαν να πάρουν πίσω την περιουσία που είχαν αποθηκεύσει για τον τύραννο Ιουλιανό. Ο Άγιος όμως αφού τους επαίνεσε για την πράξη τους, το ένα τρίτο του ποσού τους το έδωσε και τα υπόλοιπο ποσό το διέθεσε για να κτίσουν πτωχοτροφεία, ξενοδοχεία, νοσοκομεία, γηροτροφεία και ορφανοτροφεία.

Ουάλης
Μετά τον Ιουλιανό τον παραβάτη, βασίλευσε ο θεοσεβής Ιοβιανός μόνο για ένα χρόνο και κατόπιν τη βασιλεία παρέλαβαν ο Ουαλεντιανός και ο αδελφός του Ουάλης που ήταν αιρετικός, οπαδός του Αρειανισμού και διώκτης των Ορθοδόξων Χριστιανών. Ο Ουάλης αφού πήρε με το μέρος του όλους τους επισκόπους, θέλησε να κάμψει και τον Μέγα Βασίλειο που έμαθε ότι ήταν ανένδοτος. Έστειλε δύο δικούς του ανθρώπους, οι οποίοι με απειλές προσπάθησαν να αποδεχθεί ο Άγιος τις αιρετικές και βλάσφημες δοξασίες του Αρείου. Ο ένας, μάλιστα ο άρχοντας Μόδεστος αφού γύρισε άπραγος στον βασιλιά του είπε ότι, ευκολότερο είναι να μαλακώσει κανείς το σίδηρο παρά την γνώμη του Βασιλείου. Ακούγοντας αυτά ο βασιλιάς Ουάλης θέλησε να πάει ο ίδιος στον Μέγα Βασίλειο. Αυτό και έκανε. Ήταν η μεγάλη εορτή των Θεοφανείων, όταν έφθασε ο βασιλιάς στον Ναό. Εκεί είδε την τάξη και την ησυχία των Χριστιανών που παρακολουθούσαν, τον Άγιο Βασίλειο να τους διδάσκει, σεμνός, απέριττος, με λόγο δυνατό, γεμάτο σοφία και χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ο βασιλιάς έδειξε να μετανιώνει κι αφού μίλησε με τον Άγιο, έφυγε.
Οι Αρειανοί Αρχιερείς, όμως και πάλι μετέβαλαν τη γνώμη του βασιλιά και τον έπεισαν να εξορίσει τον Άγιο. Όρισε τότε ο βασιλιάς να συντάξουν ένα κείμενο με την απόφαση της εξορίας του Αγίου. ‘Ομως, βλέποντας ότι το χέρι εκείνου που θα έγραφε την απόφαση της εξορίας, ξεράθηκε και το ίδιο του το παιδί αρρώστησε βαριά, κάλεσε τον Άγιο να προσευχηθεί. Και κείνος μόνο που είδε το παιδί το ίασε. Και τον Μόδεστο, ακόμη γιάτρευσε που και κείνος κινδύνευε  να πεθάνει. Αυτά είδε ο βασιλιάς και γύρισε στο θρόνο του.
Ο βασιλιάς Ουάλης αργότερα, θέλησε να χωρίσει την επαρχία της Καππαδοκίας σε δύο επαρχίες, με έδρα την Καισάρεια στη μία και τα Τύανα στην άλλη. Οι επίσκοποι αιρετικοί όπως ήταν βρήκαν ευκαιρία, γιατί συνέχεια φιλονικούσαν με τον Άγιο Βασίλειο να χωρίσουν και τις Μητροπόλεις σε δύο, ορίζοντας δικό τους Μητροπολίτη στα Τύανα. Τότε ο Άγιος με ταπείνωση τους είπε ότι η Εκκλησία δεν έχει υποχρέωση να ακολουθεί την βασιλεία, αλλά η βασιλεία την Εκκλησία, ούτε είναι πρέπον να χωρίζουν οι Μητροπολίτες, οι μιμητές του Χριστού επειδή χώρισαν οι έπαρχοι. Δεν τον άκουσαν όμως οι επίσκοποι και όρισαν Μητροπολίτη Τυάνων κάποιον Άνθιμον. Κι όχι μόνο αυτό αλλά έκλεψαν και κάποια κτήματα του Ναού του Αγίου Ορέστου που ήταν στη δικαιοδοσία του Αγίου Βασιλείου. Ο Άγιος ως μιμητής Χριστού, ειρήνευσε και αρκέσθηκε στην επαρχία της Καισαρείας. Βλέποντας ο Θεός την υπομονή του, σύντομα τιμώρησε τον Μητροπολίτη Τυάνων  Άνθιμον και ενώθηκαν και πάλι οι επαρχίες. Τότε είναι καθώς λένε ότι χειροτόνησε ο Άγιος Βασίλειος τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο Επίσκοπο στα Σάσιμα.
Αργότερα πάλι, με περίσσιο θράσος οι Αρειανοί επίσκοποι και με την άδεια του βασιλιά Ουάλη εκδίωξαν τον Ορθόδοξο Αρχιερέα της Νίκαιας και τους Χριστιανούς της πόλης και κατέλαβαν τον Μητροπολιτικό Ναό. Τότε έδρασε γι' άλλη μια φορά ο Μέγας αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας και αφού πήρε την άδεια του βασιλιά να διευθετήσει όπως αυτός ήθελε με τον τρόπο του, αρκεί να είναι δίκαιος και για τα δύο μέρη, έφθασε στη Νίκαια και είπε να σφραγίσουν τον Ναό και οι Ορθόδοξοι και οι Αρειανοί και αφού προσευχηθούν πρώτα οι οπαδοί του Αρείου, εάν ανοίξουν οι πύλες να πάρουν αυτοί τον Ναό, εάν όμως όχι να προσευχηθούν οι Ορθόδοξοι και εάν ανοίξουν οι πύλες να τους δοθεί και πάλι ο Ναός εάν όχι να πάει στους Αρειανούς. Συμφώνησαν όλοι και περισσότερο οι Αρειανοί αφού πλεονεκτούσαν στη περίπτωση που δεν άνοιγαν οι πύλες. Έτσι κι έγινε. Προσευχήθηκαν πρώτα οι Αρειανοί, για τρεις ημέρες. Πώς να τους ακούσει ο Υιός του Θεού, όταν αυτοί τον υβρίζουν; Οι πύλες και βέβαια έμειναν κλειστές. Μετά προσευχήθηκαν οι Ορθόδοξοι με τον Άγιο Βασίλειο στο Ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Διομήδους, που ήταν κοντά στον Μητροπολιτικό Ναό. Κατόπιν ο Άγιος Βασίλειος με όλο το πλήθος των Ορθοδόξων Χριστιανών πήγαν στο Μητροπολιτικό Ναό και όταν ακούσθηκε  ο Μέγας Βασίλειος να λέει «Ευλογητός ο Θεός των Χριστιανών εις τους αιώνας των αιώνων», έσπασαν οι μοχλοί και οι κλειδαριές και οι πύλες άνοιξαν. Μετά από αυτό το θαύμα ο Ναός επανήλθε στους Ορθοδόξους και πολλοί από τους πιστούς του Αρείου έγιναν Ορθόδοξοι.

Οσιος Εφραίμ ο Σύρος
  Μαθαίνοντας ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, τα θαύματα του Αγίου Βασιλείου, παρακάλεσε τον Θεό να του αποκαλύψει ποιος είναι ο Άγιος. Είδε τότε στήλη πυρός που έφθανε μέχρι τον ουρανό και άκουσε μια φωνή να λέει «Εφραίμ, Εφραίμ, καθώς την πυρίνην ταύτην στήλην, τοιούτος είναι ο Μέγας Βασίλειος». Τότε γρήγορα έφυγε από την έρημο παίρνοντας μαζί του ένα διερμηνέα που να μιλάει την Ελληνική και Συριακή γλώσσα και πήγε να βρει τον Άγιο Βασίλειο. Έφθασε την ημέρα της εορτής των Θεοφανείων, όταν την ώρα εκείνη λειτουργούσε ο Μέγας Βασίλειος και βλέποντας ο Όσιος Εφραίμ τα λαμπρά και πολύτιμα άμφια τα οποία φορούσε ο Άγιος Βασίλειος, θέλησε να φύγει γιατί νόμιζε ότι μάταια πήγε. Τότε έστειλε, ο Άγιος Βασίλειος ένα διάκονο να βρει στη δυτική πύλη τον Όσιο Εφραίμ και να τον φέρει στο ιερό. Ο Όσιος δεν θέλησε να πάει λέγοντας στον διάκονο, ότι μάλλον πλανήθηκε ο Αρχιερέας, γιατί αυτοί είναι ξένοι. Έστειλε πάλι τον διάκονο ο Άγιος Βασίλειος λέγοντας του να του πει «Κύριε Εφραίμ, ελθέ εις το Άγιον Βήμα, διότι σε καλεί ο Αρχιεπίσκοπος». Κατάλαβε έτσι ο Όσιος ότι στήλη πυρός ήταν ο Μέγας Βασίλειος και πήγε στο Άγιο Βήμα και αφού τον ασπάσθηκε συνομίλησε μαζί του για πνευματικά θέματα και θεία νοήματα.
Μια χάρη σου ζητώ, Άγιε Δέσποτα του είπε μέσω του διερμηνέα του ο Όσιος εφραίμ, να προσευχηθείς στον Κύριο μας να μου χαρίσει το Πανάγιο Πνεύμα την δύναμη να μιλήσω Ελληνικά. Προσευχήθηκε ο Άγιος Βασίλειος μαζί με τον Όσιο Εφραίμ και να το θαύμα. Ο Όσιος πραγματικά μίλησε Ελληνικά. Κατόπιν ο Άγιος Βασίλειος εχειροτόνησε τον Όσιο Εφραίμ Ιερέα και τον διερμηνέα του Διάκονο.

Μιμητής Χριστού
Όταν κάποτε παρατήρησε τον τοπικό άρχοντα για μία αδικία που έκανε σε μια χήρα γυναίκα, κι αφού ο άρχοντας δεν συμμορφώθηκε, αναγκάσθηκε ο Άγιος να του πει, ότι όπως έμενε ασυγκίνητος στις εκκλήσεις αυτής της αδικημένης γυναίκας έτσι κάποιοι θα μένουν ασυγκίνητοι όταν αυτός ο ίδιος θα έχει την ανάγκη τους. Έτσι έγινε όταν ο βασιλιάς του έδειξε την οργή του, οδηγώντας τον σιδηροδέσμιο οι στρατιώτες του στις πόλεις για να πληρώσει τις αδικίες που είχε κάνει. Τότε κατάλαβε την πρόρρηση του αγίου και παρακάλεσε τον Άγιο Βασίλειο και  τον Θεό να τον λυπηθεί. Ο αμνησίκακος Άγιος προσευχόμενος στον Θεό και μόνο με την ευχή του ηρέμησε το βασιλιά και μετά από έξι μέρες αφ' ότου ο δυστυχής άρχοντας παρακάλεσε τον Άγιο Βασίλειο έφθασε γράμμα από το βασιλιά όπου τον ελευθέρωνε. Μ' αυτό τον τρόπο συνετίσθηκε ο άρχοντας κι αναγνώρισε την καλωσύνη του Αγίου τον οποίο κι ευχαρίσθησε. Και στη γυναίκα που είχε αδικήσει έδωσε διπλάσιο το ποσό.
     Προς το τέλος της επίγειας πορείας του, καθώς μετέβαινε στην Εκκλησία, μία αμαρτωλή γυναίκα έπεσε στα πόδια του ρίχνοντας ένα γράμμα στο οποίο έγραψε τις αμαρτίες της, γιατί ντρεπόταν η ίδια να τις ξεστομίσει και κλαίγοντας παρακαλούσε τον Άγιο να το διαβάσει και να συγχωρήσει τις αμαρτίες της. Ο Άγιος την παρηγόρησε, και είπε ότι μόνο ο Κύριος συγχωρεί τις αμαρτίες μας. Φιλεύσπλαχνος, όπως ήταν, κρατούσε το γράμμα σ' όλη τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Στο τέλος κάλεσε τη γυναίκα και της επέστρεψε το γράμμα. Εκείνη μόλις το άνοιξε δεν βρήκε τίποτε γραμμένο, παρά μόνο ένα σημείο όπου αναφέρει ένα θανάσιμο αμάρτημά της. Κλαίγοντας πάλι τον παρακαλούσε να την λυπηθεί και να προσευχηθεί και πάλι στο Θεό να τη συγχωρήσει. Ο Άγιος Βασίλειος τότε της είπε να πάει αμέσως στην έρημο να βρει τον Όσιο Εφραίμ και να δεηθεί αυτός, στον Θεό για το αμάρτημα της. Η γυναίκα χωρίς να χρονοτριβήσει με την ευχή του Αγίου πήγε αμέσως στην έρημο. Εκεί βρήκε τον Όσιο Εφραίμ κι αφού του διηγήθηκε την ιστορία της, τον παρακάλεσε θερμά.
     Ο Όσιος όμως της αρνήθηκε, λέγοντας της να πάει στον Άγιο Βασίλειο όπου οι δικές του δεήσεις έσβησαν τις αμαρτίες της έτσι αυτός πάλι μπορεί να δεηθεί στον Κύριο και για τη μία αμαρτία που έμεινε. Να το κάνει σύντομα όμως γιατί ο Άγιος σε λίγο πεθαίνει. Εκείνη μόλις το άκουσε έφυγε τρέχοντας να προλάβει ζωντανό τον Άγιο. Όταν έφθασε, όμως η δύστυχη βρήκε το φέρετρο του και πλήθος κόσμου πάνω του. Έκλαιγε και φώναζε, ρίχνοντας το γράμμα στα πόδια του Αγίου είπε σε όλους την ιστορία. Κλαίγοντας έλεγε ότι ο Άγιος μπορούσε να δεηθεί και γι' αυτή την αμαρτία αλλά την έστειλε σε άλλον. Ένας Ιερέας τότε θέλησε να δει στο γράμμα για ποια αμαρτία μιλούσε η γυναίκα. Και τότε να το θαύμα. Δεν υπήρχε στο γράμμα τίποτε γραμμένο.
     Κατά την τελευταία μέρα πάλι της ζωής του ο Άγιος και Μέγας Βασίλειος έκανε Χριστιανό τον Εβραίο γιατρό και φίλο του Ιωσήφ καθώς και όλη του την οικογένεια  με θαυμαστό τρόπο. Αφού ο γιατρός τον επισκέφθηκε, ρώτησε ο Άγιος να του πει πόσες ώρες του μένουν. Αυτός πιάνοντας τον σφυγμό του, του είπε ότι μένουν λίγες ώρες, κι ότι στη δύση του ηλίου θα πεθάνει. Ο Άγιος τότε του είπε ότι αν ζήσει μέχρι την επόμενη ημέρα τι θα κάνει. Ο Ιωσήφ του είπε ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο να πεθάνει ο ίδιος. Καλά το λες του είπε ο Άγιος να πεθάνεις την αμαρτία και να ζήσεις εν Χριστώ. Δέχθηκε ο Ιωσήφ γιατί ήταν αδύνατο με τους φυσικούς νόμους να συνέβαινε κάτι τέτοιο. Όταν έφυγε ο Εβραίος, προσευχήθηκε ο Άγιος Βασίλειος στον Θεό να του παρατείνει τη ζωή και για να δώσει την πραγματική ζωή στο φίλο του Ιωσήφ και στην οικογένεια του και για να προλάβει να έρθει εκείνη η δυστυχισμένη γυναίκα, που έστειλε στην έρημο στον Όσιο Εφραίμ. Ο Θεός άκουσε τη δέηση του αγαπημένου δούλου του. Την επόμενη ημέρα το πρωΐ ζήτησε να του φέρουν τον Εβραίο γιατρό. Εκείνος αμέσως πήγε στο σπίτι του Αγίου νομίζοντας ότι θα τον βρει νεκρό. Βλέποντας όμως ότι ο Άγιος Βασίλειος ήταν ζωντανός χωρίς καν σφυγμό και ζωή στις φλέβες του έπεσε στα πόδια του κι αναγνώρισε τον αληθινό Θεό και Σωτήρα Ιησού Χριστό. Σε λίγο ο ίδιος ο Άγιος βάπτισε τον Ιωσήφ με το όνομα Ιωάννη και όλη του την οικογένεια.
     Γύρω στις δέκα ρώτησε πάλι ο Άγιος τον φίλο του «Κύριε Ιωάννη πότε θα πεθάνω;» κι εκείνος του απάντησε «όταν ορίσεις εσύ Δέσποτα»

Η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου
Κατανοώντας ο Άγιος Βασίλειος τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί και στον κλήρο και στο λαό, να παρακολουθήσουν την μακρά Θεία Λειτουργία και τις ευχές προς τον Θεό, στην όλη ακολουθία του Αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου, παρακάλεσε τον Κύριο με νηστεία και προσευχή να του φανερώσει τον τρόπο να βοηθήσει τους πιστούς. Ο τρόπος, θαυμαστός, όπως μόνο σε έναν Μεγάλο διδάσκαλο, Πατέρα και Άγιο της Εκκλησίας θα ταίριαζε. Σε οπτασία, λοιπόν, είδε ο Άγιος, ο σοφότατος  Βασίλειος, τον Κύριο με τους Αποστόλους, να τελεί την Θεία Μυσταγωγία, λέγοντας τις ευχές όχι όπως ακριβώς είναι γραμμένες στη Θεία λειτουργία του αδελφοθέου Ιακώβου, αλλά συντετμημένες με τέτοιο τρόπο, όπως τις συνέθεσε κατόπιν ο Άγιος στη Θεία Λειτουργία του.

Απολυτίκιο. Ήχος α'.
Εις πάσαν την γήν εξήλθεν ο φθόγγος σου,
ως δεξαμένην τον λόγον σου
δι' ου θεοπρεπώς εδογμάτισας,
την φύσιν των όντων ετράνωσας,
τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας,
Βασίλειον ιεράτευμα, Πάτερ όσιε,
Χριστόν τον Θεόν ικέτευε,
δωρήσθαι ημίν το μέγα έλεος.


Χριστούγεννα Σωτήρια ή Χριστούγεννα «νέας εποχής» και παγκοσμιοποιήσεως;

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ: Χριστούγεννα Σωτήρια ή Χριστούγεννα «νέας εποχής» και παγκοσμιοποιήσεως;

Εμμανουήλ Θα πει, «Μεθ' ημών ό Θεός»

Ή Ορθόδοξη Εκκλησία, ψάλλει, υμνεί και δοξολογεί: «Χριστός γεννάται δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών' απαντήσατε. Χριστός επί γης' υψώθητε. Άσατε τω Κυρίω πάσα ή γη, και εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί' ότι δεδόξασται».

Ό Άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. με νωπή και ζωντανή την παρουσία το» Χρίστου επί της γης, κηρύττει με ζέση πίστεως λέγοντας:
«Σήμερα λύθηκαν τα μακροχρόνια δεσμά. Ό διάβολος καταντροπιάσθηκε. Οι δαίμονες δραπέτευσαν. Ό θάνατος (της ψυχής) καταργήθηκε. Ό Παράδεισος ανοίχθηκε. Ή κατάρα εξαφανίστηκε. Ή αμαρτία
διώχθηκε. Ή πλάνη απομακρύνθηκε. Ή αλήθεια αποκαλύφθηκε. Το κήρυγμα της ευσέβειας ξεχύθηκε και διαδόθηκε παντού. Ή Βασιλεία των Ουρανών μεταφυτεύθηκε στη γη. Οι Άγγελοι συνομιλούν με τους ανθρώπους. 'Όλα έγιναν ένα. Κατέβηκε ό Θεός στη γη κι ό άνθρωπος ανέβηκε στους ουρανούς. Κατέβηκε ό Θεός στη γη και πάλι βρίσκεται στον Ουρανό. 'Ολόκληρος είναι στον ουρανό κι ολόκληρος είναι στη γη. Έγινε άνθρωπος κι είναι Θεός. Είναι Θεός κι έλαβε σάρκα».

Ενώ λοιπόν διαδραματίσθηκαν όλα αυτά τα κοσμοϊστορικά και σωτήρια γεγονότα, έρχεται τώρα ό διάβολος και με τα όργανα του, της «νέας εποχής», δίνουν μια ψεύτικη αίσθηση της μεγάλης εορτής, με προβολή και επιβολή κοσμικών και παγανιστικών -ειδωλολατρικών- εκδηλώσεων, με ήθη και έθιμα άσχετα με την Σωτήρια Εορτή, προκειμένου να πετύχουν, όπως λένε, τη «μαγεία των Χριστουγέννων», βάζοντας να «λατρεύουμε» το δένδρο με τα παιχνίδια, τα φώτα στα μπαλκόνια, τραγουδιστές, ίσως ανθέλληνες και ανήθικους, οργανώνοντας ρεβεγιόν, εκδρομές, ταξίδια, γλέντια με άφθονο αλκοόλ, ψώνια πολλά για καλοφαγία, με δάνεια από τις τράπεζες, ξενόφερτη μουσική, ενδυμασία προκλητική, διασκέδαση σε κλαμπ και μπαράκια, δημιουργώντας έτσι έναν αμερικάνικο τρόπο ζωής πού δεν είναι άλλος παρά ή παγκοσμιοποίηση και σαλαμοποίηση - μαζοποίηση των ανθρώπων.
Όλα αυτά μας τα σερβίρουν για να χάσουμε το αληθινό νόημα της Σωτήριας Εορτής των Χριστουγέννων και να μας κάνουν υποχείρια της «νέας εποχής».
Καμμία λοιπόν αναφορά, από τους λεγόμενους προστάτες των λαών, στην πνευματική προετοιμασία των Χριστουγέννων, δηλαδή την νηστεία, την προετοιμασία μας για την Χριστουγεννιάτικη θεία Λειτουργία και την αγάπη μας στο Θεό, στο συνάνθρωπο μας και στον ασκητικότατο Άγιο της Εκκλησίας μας, τον Μέγα και Θαυματουργό Άγιο Βασίλειο, τον πραγματικά φιλάνθρωπο.

Έτσι λοιπόν, όπως κατήντησε ή παγκοσμιοποίηση τα Χριστούγεννα, δεν είναι τυχαίο, γιατί ό ένας στους τέσσερις μουσουλμάνους στη Γαλλία θεωρεί τα Χριστούγεννα ως την σημαντικότερη γιορτή του χρόνου, γιατί δεν έχει πια καμία θρησκευτική αναφορά στον Σωτήρα μας Χριστό, αφού την κατήντησαν μια εντελώς κοσμική εορτή.

Ποια είναι όμως τα αληθινά Ελληνικά Χριστούγεννα;
Στολίζουμε καραβάκι (όχι δένδρο) πού συμβολίζει τον Ναόν της Εκκλησίας, σαν λαός 'Ορθόδοξος και θαλασσινός, αλλά και για το χαρμόσυνο γεγονός των Αγίων ημερών.

Το δένδρο πριν από δύο αιώνες ήταν τελείως άγνωστο σε όλες τις χώρες του κόσμου πλην της Γερμανίας, από την όποια ήρθε και στην Ελλάδα, μέσω των Βαυαρών του Όθωνα.
Επίσης έχει τις ρίζες του στην δενδρολατρεία της αρχαίας εποχής και στις τελετές πού γίνονταν αυτήν την εποχή του χρόνου (Κέλτες, Δρυΐδες κ.λ.π., υπάρχει βιβλιογραφία σχετική).
Ό στολισμός του δένδρου αποβλέπει στο να αποδοθούν τιμές στη λατρευόμενη ψεύτικη θεότητα, προς τιμήν της οποίας στολίζεται. Έτσι εμείς, χωρίς να γνωρίζουμε αυτά, συνεχίζουμε να στολίζουμε το ειδωλολατρικό δένδρο, τιμώντας δήθεν το νεογέννητο Χριστό.

Τιμούμε το δικό μας Μέγα Βασίλειο, τον ασκητικό και ελεήμονα από την Καισαρεία, πού αγαπά νέους, γέρους, παιδιά και όχι τον ξενόφερτο «σάντα κλάουζ», πού μ' αυτόν ή «νέα εποχή» θέλει να γελοιοποιήσει του Χριστού την πίστη την Αγία και την παράδοση της Εκκλησίας. Ό Άγιος Βασίλειος με τη Χάρη και την Αγιότητα του κερδίζει τις καρδιές των ανθρώπων και προσφέρει με όλη του την αγάπη στα παιδιά, στους μεγάλους, στον φτωχό, στον πάσχοντα και άρρωστο άνθρωπο πού τον επικαλείται, κάθε βοήθεια, όχι μόνον την Πρωτοχρονιά αλλά και στη διάρκεια όλου του χρόνου.
Ό σάντα κλάουζ ήρθε στη χώρα μας μαζί με το δένδρο και ενσαρκώνει την πίστη των αρχαίων λαών σ' ένα «καλό πνεύμα», πού μοιράζει δώρα στα παιδιά με πράξεις μαγικές, πετώντας με το έλκηθρο από σπίτι σε σπίτι, φορώντας κόκκινα ρούχα, εμπνευσμένα από τους κόκκινους νάνους, οι οποίοι συμβολίζουν τη ζωή και το αίμα και πού διατηρούν ζωντανές τις ρίζες των δένδρων, σύμφωνα με παλιές δεισιδαιμονίες. Τον χρησιμοποίησε ή κόκα κόλα για διαφήμιση το 1930 και έκτοτε καθιερώθηκε σε όλους τους λαούς, σαν το καλό πνεύμα πού φέρνει τα δώρα. Τον έχουν χονδρό και γελαστό, για να προωθούν τον ευδαιμονισμό, την υπερκατανάλωση και το χαβαλέ της «νέας εποχής», αδιαφορώντας για την σωτηρία της ψυχής, με δάνεια, κάρτες, κατασχέσεις, λαχεία διάφορα, τράπουλες, καζίνα, ιπποδρομίες, ποδόσφαιρα, γυμναστήρια, κέντρα αδυνατίσματος, χυδαίες διασκεδάσεις και τραγούδια. Αναλογίζεστε αν είναι σωστό να επιτρέπουμε σ' αυτό το σύμβολο - κατασκεύασμα της δύσης και της παγκοσμιοποίησης, να υποκαθιστά τον Μέγα και Άγιο Ιεράρχη της Εκκλησίας μας, πού δεν παραπλανά και δεν ζημιώνει σε τίποτε τα παιδιά μας;
 
 
πηγή: http://www.pigizois.net
 

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ : ΤΕΛΕΤΗ…ΚΤΗΝΟΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ «ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Στην σημερινή Ευρώπη των παπικών και των πάσης φύσεως προτεσταντών, των οπαδών παντός είδους ανατολικών θρησκευτικών μορφωμάτων, των παγανιστών, των άθεων και των «προοδευτικών» αγνωστικιστών, το ιερό μυστήριο του γάμου έχει υποβιβαστεί σε παντρολογήματα με.. σκύλους και με…όνους. Στην σημερινή Ευρώπη της ψυχικής διαστροφής, της λατρείας όλων των παρά φύση ανωμαλιών, ο γάμος έχει γίνει τηλεοπτικό θέαμα και η γαμήλια παράσταση κερδοφόρα επιχείρηση για τα αδίστακτα νεοταξικά συμφέροντα που δεν έχουν κανένα ιερό και όσιο. Στην σημερινή Ευρώπη, ο Μεγάλος Αδελφός πρέπει να κανονίζει όλες τις λεπτομέρειες της προσωπικής μας ζωής και στην ουσία να καταργεί τελείως την προσωπική μας ζωή και να την κάνει τηλεοπτικό θέαμα με στόχο τον τζίρο εκατομμυρίων στα ταμεία των σκηνοθετών της ίδιας της ύπαρξης μας.
Έτσι τώρα στην Γερμανία κάνει θραύση μια καινούργια τηλεοπτική εκπομπή η οποία καταργεί την ανθρώπινη βούληση στο σημαντικότερο ίσως για πολλούς θέμα της ζωής μας, το μυστήριο του γάμου και την εκλογή του προσώπου που θα μας συντροφεύει στο υπόλοιπο της ζωής μας. Η εκπομπή αυτή, «Hochzeit auf dem ersten Blicke», αφού καταργεί κάθε προσωπική δυνατότητα εκλογής του «άλλου ήμισυ», σκηνοθετεί ένα πραγματικό γάμο όπου οι νεόνυμφοι για πρώτη φορά θα αντικρύσουν ο ένας τον άλλο την στιγμή της γαμήλιας τελετής, η οποία και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με το χριστιανικό μυστήριο του γάμου.
Αλλά για να καταλάβουμε τι είναι αυτή η περίφημη νεοταξική εκπομπή που έχει προβληθεί με τις… καλύτερες κριτικές στα μεγαλύτερα γερμανικά περιοδικά, όπως το Focus, Spıegel, Bild κ.α., ένα ειδικά σχεδιασμένο επιτελείο που αποτελείται από ψυχολόγους, «θεολόγους», ειδικούς επιστήμονες ερευνητές του DNA, επιλέγουν ένα ζευγάρι μέσα από εκατοντάδες υποψηφιότητες το οποίο, σύμφωνα με τα κριτήρια τους, ταιριάζουν απόλυτα μεταξύ τους για να… συνάψουν γάμο.
Στη συνέχεια, οι δυο νεόνυμφοι μεταφέρονται κυριολεκτικά σαν «εμπόρευμα» στο δημαρχείο όπου θα τελεστεί με μια μεγαλοπρεπή τελετή γεμάτη από χλιδή και φαντασμαγορία ο γάμος, πάντα υπό την στενή παρακολούθηση της κάμερας. Εκεί για πρώτη φορά, λίγες στιγμές δηλαδή πριν πουν το ναι, ο ένας αντικρίζει τον άλλο με τον οποίο-α υποτίθεται θα ζήσει, σύμφωνα με τα κριτήρια του επιτελείου της εκπομπής, τον υπόλοιπο του βίου του. Στη συνέχεια το ζευγάρι που ζει συνεχώς υπό την εποπτεία της κάμερας, απολαμβάνει τα αγαθά της επιλογής τους με ένα γαμήλιο ταξίδι στα πλουσιότερα θέρετρα, με πανάκριβα δώρα, με φανταστικά περιβάλλοντα και όλα αυτά κάτω από την τηλεοπτική κάλυψη της εκπομπής που προβάλλεται σε εκατομμύρια τηλεθεατές.
Όλες οι προσωπικές στιγμές, το πώς κοιμούνται, το πώς τρώνε, το πώς περνά κάθε ώρα της καθημερινότητας, είναι υπό την συνεχή παρακολούθηση της κάμερας της εκπομπής. Ο απόλυτος δηλαδή ευτελισμός του ιερού μυστηρίου του γάμου και της προσωπικής ζωής προς χάρη του Μεγάλου Αδελφού της τηλεθέασης και της πολιτιστικής κατάντιας του δυτικού κόσμου. Το εντυπωσιακό είναι πως χιλιάδες εθελοντές, (7000 αιτήσεις σε πρώτη φάση), προσέρχονται να εξεταστούν αν είναι ικανοί να συνάψουν ένα τέτοιο γάμο καθώς τους προσελκύουν τα πλούσια δώρα της εκπομπής, αλλά και η μοναξιά του σύγχρονου πολιτισμού που έχει καταντήσει τον άνθρωπο μια απρόσωπη μονάδα. Μάλιστα οι σκηνοθέτες της εκπομπής διατείνονται πως… βοηθούν τον σύγχρονο άνθρωπο να λύσει με αυτόν τον τρόπο τα ..ψυχολογικά του προβλήματα φυσικά με το αζημίωτο γι’ αυτούς.
Εδώ τα ερωτήματα πού γεννούνται είναι πάρα πολλά. Το κυριότερο είναι πως μπορεί ένα κομπιούτερ, μια εξέταση του DNA, ένας θεολόγος μοντέρνων αντιλήψεων σύμφωνα με τις οποίες όλα είναι δυνατά στην σημερινή κοινωνία, να καθορίζουν την ζωή των ανθρώπων και πολύ περισσότερο την επιλογή τους στο πρόσωπο με το οποίο υποτίθεται ότι θα συνεχίσουν να ζουν το υπόλοιπο του βίου τους. Δηλαδή στην ουσία εξαγοράζονται σε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της προσωπικής τους ζωής, με το δέλεαρ της δημοσιότητας και των πλούσιων δώρων. Ήδη όμως από τις πρώτες γαμήλιες «παραστάσεις» υπήρξαν και οι πρώτες απογοητεύσεις, καθώς κάποιοι ή κάποιες δεν μπόρεσαν να αντέξουν αυτή την «τέλεια» επιλογή και τα «έσπασαν» μέσα σε ένα μήνα.
Δεν ξέρουμε που ακόμα θα φτάσει αυτός ο περίφημος ευρωπαϊκός πολιτισμός. Ο πολιτισμός που καθιέρωσε τους γάμους με ζώα και με ότι ανώμαλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Ο πολιτισμός που θέσπισε το κόμμα των παιδεραστών στην Ολλανδία. ο πολιτισμός που θέσπισε τη κτηνοβασία στην Γερμανία, μια χώρα που καθοδηγεί την Ευρωπαϊκή Ένωσή και όπου η πορνοβιομηχανία είναι η πιο ανεπτυγμένη σύγχρονη βιομηχανία της γερμανικής οικονομίας. Ο πολιτισμός που μετατρέπει τις εκκλησίες σε μπαρ, σε τζαμιά, ακόμα και ….οίκους ανοχής, αυτός ο πολιτισμός που θέλει να μας επιβληθεί και να μας κάνει και εμάς τηλεοπτικά σόου του Μεγάλου Αδελφού.
Τέτοιος «πολιτισμός» να μας λείπει!!
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος