«Ό,τι είναι γραμμένο από τον Θεό, αυτό θα γίνη. Τί να μας απασχολή;».

– Γέροντα, μερικοί λένε: «Ό,τι είναι γραμμένο από τον Θεό, αυτό θα γίνη. Τί να μας απασχολή;».
– Ναί, το λένε, αλλά δεν είναι έτσι, βρέ παιδάκι μου! Και εγώ ακούω μερικούς να λένε: «Οι Εβραίοι δεν είναι τόσο κουτοί να προδοθούν με το 666, αφού το λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Αν ήταν, θα το έκαναν με πιο έξυπνο τρόπο, πιο κρυφά». Έ, καλά οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι δεν ήξεραν την Παλαιά Διαθήκη; Ο Άννας και ο Καϊάφας δεν ήξεραν καλύτερα από όλους ότι έγραφε πώς για «τριάκοντα αργύρια»25 θα προδώσουν τον Χριστό; Γιατί δεν ζητούσαν τριάντα ένα ή είκοσι εννέα αργύρια και ζήτησαν «τριάκοντα»; Αλλά ήταν τυφλωμένοι. Ήξερε ο Θεός ότι έτσι θα γίνουν. Ο Θεός προγνωρίζει, δεν προορίζει – μόνον οι Τούρκοι πιστεύουν στο γραμμένο, στο κισμέτ.
Ο Θεός γνωρίζει ότι αυτό θα γίνη έτσι, και ο άνθρωπος το κάνει από χαζομάρα. Δεν είναι ότι ο Θεός έβγαλε μια διαταγή, αλλά βλέπει την κακία των ανθρώπων που θα φθάση και ότι η γνώμη τους δεν θα αλλάξη. Όχι ότι τα κανόνισε έτσι ο Θεός.
Άλλοι ασχολούνται με προφητείες και κάνουν δικές τους ερμηνείες! Δεν λένε τουλάχιστον «έτσι μου λέει ο λογισμός», αλλά «έτσι είναι», και λένε ένα σωρό δικές τους θεωρίες. Μερικοί πάλι τα ερμηνεύουν όπως θέλουν, για να δικαιολογήσουν τα πάθη τους.
Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματική Αφύπνιση»

ΕΥΧΕΣ

Ο διαχειριστής του blog ''ΩΡΑ ΗΜΑΣ ΗΔΗ ΕΞ ΥΠΝΟΥ ΕΓΕΡΘΗΝΑΙ'' εύχεται  σε όλες και όλους, Καλή κι Ευλογημένη Χρονιά με υγεία, ευτυχία και πολύ δύναμη. Κάθε ευλογία σε σας και τις οικογένειες σας. Να είστε πάντα καλά !!!


ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΑΤΡΩΝ 2015

Ο διάβολος πολεμά τον προσευχόμενο

Να μην πιάνουμε κουβεντούλα με τον διάβολο .
-Γέροντα, ενώ αισθάνομαι την ανάγκη επικοινωνίας με τον Θεό, δεν μπορώ να προσευχηθώ. 
– Αν νιώθης την ανάγκη να επικοινωνήσης με τον Θεό, δεν καταλαβαίνω γιατί να μην μπορής να προσευχηθής. Ίσως να είναι και του πειρασμού. Ο πειρασμός πάντοτε βάζει τρικλοποδιές, για να μην μπορέση να προσευχηθή ο άνθρωπος.
– Γέροντα, την ώρα της προσευχής με απασχολούν διάφορες δουλειές.
– Να λές: «Αυτό θα το σκεφτώ αργότερα...» και να συνεχίζης να προσεύχεσαι.
– Πιό πολύ, Γέροντα, στενοχωριέμαι, επειδή τις περισσότερες φορές είναι επουσιώδη πράγματα.
– Γι’ αυτό ακριβώς να τα αφήνης για αργότερα, γιατί, αν διακόπτης την προσευχή και ασχολήσαι με αυτά, ο πειρασμός θα αφήση τα επουσιώδη και θα σού φέρη ουσιώδη, για να σταματήσης τελείως την προσευχή. Πρέπει να βάζουμε τον εαυτό μας στην θέση του. Γιατί ξέρεις τί κάνει το ταγκαλάκι; Στους κοσμικούς φέρνει βρώμικες σκέψεις και το καταλαβαίνουν αμέσως. Στους πνευματικούς όμως ανθρώπους φέρνει διάφορα μπανταλά { Ο Γέροντας χρησιμοποιούσε την λέξη «μπανταλό» αντί της λέξεως «ανόητο». } και δεν το καταλαβαίνουν. Αυτό είναι πιο επικίνδυνο, γιατί νομίζουν ότι πάνε καλά, επειδή δεν έχουν βρώμικους λογισμούς, κι έτσι ούτε ταπεινώνονται, αλλά και ο νούς τους γυρνά δεξιά και αριστερά και η καρδιά τους μένει πέτρα.
– Μερικές φορές, Γέροντα, την ώρα της προσευχής μου έρχεται μια ιδέα· βρίσκω μια λύση για ένα θέμα, η οποία μετά αποδεικνύεται εσφαλμένη.
– Ο διάβολος είναι πονηρός. Ξέρει ότι, αν την ώρα της προσευχής σού φέρη βρώμικο λογισμό, θα τον τινάξης πέρα. Γι’ αυτό σού δίνει λύσεις σε κάποιο πρόβλημά σου, οπότε λές: «Αφού την ώρα της προσευχής το σκέφθηκα, άρα είναι έμπνευση!». Αν ήθελε ο διάβολος το καλό σου, άλλες ώρες θα σού τα έφερνε αυτά στον νού, όχι την ώρα της προσευχής. Μπαίνει όμως «ενδιάμεσος» και πιάνει μαζί σου την κουβεντούλα! Γι’ αυτό να μη δίνης καθόλου σημασία. «Σ’ ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου, να του λές, αλλά να μου λείπη!». Πάει, βλέπεις, με πονηριά να ξεγελάση τον πνευματικό άνθρωπο με πνευματικές σκέψεις, οπότε «η προσευχή αυτού, όπως λέει ο Δαβίδ, γενέσθω εις αμαρτίαν».{Ψαλμ. 108, 7.}.
– Γέροντα, την ώρα της προσευχής έρχονται στον νού μου άσχημοι λογισμοί ή άσχημες εικόνες.
– Αυτό είναι έργο του διαβόλου, για να σε συγχύζη. Ιδίως όταν είσαι κουρασμένη σωματικά, και περισσότερο όταν σού λείπη ύπνος, βρίσκει το ταγκαλάκι κάποια στιγμή που είσαι μεταξύ ύπνου και εγρηγόρσεως και σού παρουσιάζει άσχημες εικόνες, για να σού πη μετά ότι είναι δικές σου και να σε ρίξη σε απελπισία. Μη δίνης σημασία. Να λές το «Κύριε ελέησον» και να σκέφτεσαι τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγγέλους, για να συγκεντρώνεσαι στην προσευχή. Έτσι θα κάνης αντιπερισπασμό στον διάβολο.
- Απόσπασμα από το βιβλίο : ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΊΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ " Περί Προσευχής " .-

«Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού…και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»

Να ζητάμε στην προσευχή μόνο τη σωτηρία της ψυχής μας. Δεν είπε ο Κύριος: «Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού…και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»; (Ματθ. 6, 33· Λουκ. 12, 31).
Εύκολα, ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ότι επιθυμούμε. Και κοιτάξτε το μυστικό. Το μυστικό είναι να μην το έχετε στο νου σας καθόλου να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα.
Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ' μου τούτο, εκείνο…». Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση από μας για τις διάφορες ανάγκες μας. Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από μας και μας παρέχει την αγάπη Του. Το θέμα είναι ν' ανταποκριθούμε σ' αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του.
Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού, αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε.
Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια...

~Άγιος γέροντας Πορφύριος~

Ἡ πλύση ἐγκεφάλου γιά τήν τσιπαρισμένη 666 βιομετρική ταυτότητα συνεχίζεται ...

Πρῶτα τήν εἶπαν ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, γιά νά μήν ἀντιδράσουμε  στήν ἰδέα τῆς ταυτοποίησής μας μέ τό τσιπάκι 666,ὁ δυσώνυμος ἀριθμός μέ τόν ὁποῖο λειτουργεῖ ἀποκλειστικά τό παγκόσμιο ἠλεκτρονικό σύστημα!
Ἀρχικῶς, γιά ἀρκετό χρονικό διάστημα κάποιων ἐτῶν μᾶς κρατοῦσαν σέ ἀνησυχία καί «προετοιμασία»
σφυγμομετρώντας τίς ἀντιδράσεις μας, ἀλλά κυρίως, καταστέλλοντας αὐτές μέσῳ τῆς φθορᾶς στήν ὁποία ὑπόκειται μία πληροφορία πού ἀναμασᾶται γιά μεγάλο χρονικό διάστημα, μέ ἀποτέλεσμα ἡ χρονοβόρα αὐτή φθορά (πλύση ἐγκεφάλου) νά μᾶς ὀδηγεῖ μεθοδικά
στό νά «συνηθίσουμε» στήν ἰδέα της!
Ὡς συνέχεια, ἀφοῦ ἔκριναν ὅτι οἱ ἀντιδράσεις μας εἶναι ἐλεγχόμενες (under control),  προχωροῦν στό νά μᾶς βομβαρδίζουν δυναμικώτερα μέ τό ἀκριβέστερο ὄνομα τῆς ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ, δηλαδή: ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ!
Μόλις δοῦνε ὅτι δέν ἀντιδροῦμε ὅπως θά ἔπρεπε οὔτε κατά τῆς ταυτοποίησής μας μέ τό τσίπ 666
καί τόν ἀπόλυτο ἔλεγχό μας μέσῳ αὐτοῦ, θά προχωρήσουν ἀκάθεκτοι γιά τό τέλος.
Τό τελικό βῆμα θά εἶναι τό πέρασμα ἀπό τό χάραγμα τῆς ἐπιβεβλημένης ταυτότητας στό σφράγισμα στό δεξί χέρι ἤ στό μέτωπο!
Ἡ Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων γνωρίζοντας ἄπτεστα τά ἐπικοινωνιακά τρύκ, ἔχει μετατρέψει σέ βόλτα, τήν ὁδόν πρός Ἀντίχριστον!
Καί ἐμεῖς, βέβαια, τήν συνδράμουμε δεόντως μέ τήν ἄγνοια, τήν ἀδράνεια καί τήν ἀμετανοησία μας!

Δεν μπορώ να συγχωρήσω εύκολα τους άλλους .

Γέροντα, δεν μπορώ να συγχωρήσω εύκολα τους άλλους.
-Εσύ δε θέλεις να σε συγχωρεί ο Χριστός;
-Πώς δε θέλω, Γέροντα;
-Τότε, γιατί κι εσύ δε συγχωρείς τους άλλους;
Αυτό πρόσεξέ το πολύ, γιατί στενοχωρεί το Χριστό.
Είναι σαν να σου χάρισε δέκα χιλιάδες τάλαντα
Κι εσύ να μη θέλεις να χαρίσεις στον άλλο εκατό δηνάρια.
Να λες με το λογισμό σου:
Πως ο Χριστός που είναι αναμάρτητος με ανέχεται συνέχεια
Και ανέχεται και συγχωρεί δισεκατομμύρια ανθρώπους
Κι εγώ δε συγχωρώ μια αδελφή;
Μια μέρα ήρθε στο Καλύβι ένα παιδί που ήξερα ότι είχε παρεξηγηθεί με κάποιον
Και ενώ εκείνος τού ζητούσε να τον συγχωρέσει, αυτό δεν τον συγχωρούσε.
Κάποια στιγμή μου λέει:
"Κάνε προσευχή, Γέροντα, να με συγχωρέσει ο Θεός".
"Θα κάνω προσευχή, του λέω, να μη σε συγχωρέσει ο Θεός".
Αλλά εκείνο πάλι μου είπε:
"Θέλω, Γέροντα, να με συγχωρέσει ο Θεός".
Αν δε συγχωρέσεις, ευλογημένε, εσύ τους άλλους, του είπα
Τότε, πως θα σε συγχωρέσει εσένα ο Θεός;

πολλά στραβά στην Εκκλησία...

 Μου είπαν μερικοί ότι σκανδαλίζονται , γιατί βλέπουν πολλά στραβά στην Εκκλησία , και εγώ τους είπα :
-Αν ρωτήσης μια μύγα : "έχει λουλούδια εδώ στην περιοχή; " , θα πη : "δεν ξέρω΄εκεί κάτω στον λάκκο έχει κονσερβοκούτια , κοπριές , ακαθαρσίες ", και θα σου αραδιάσει όλες τις βρωμιές στις οποίες πήγε .
Αν όμως ρωτήσεις μια μέλισσα : "είδες καμμιά ακαθαρσία εδώ στην περιοχή" , θα σου πη : "ακαθαρσία ; όχι , δεν είδα πουθενά΄ εδώ ο τόπος είναι γεμάτος από ευωδιαστά λουλούδια " και θα σου αναφέρη ένα σωρό λουλούδια του κήπου , του αγρού κ.λ.π. Βλέπεις , η μύγα ξέρει μόνον που υπάρχουν σκουπίδια , ενώ η μέλισσα ξέρει πως εκεί πέρα είναι ένας κρίνος , πιο εκεί ένα ζουμπούλι.......
- ΄Οπως έχω καταλάβει , άλλοι άνθρωποι μοιάζουν με την μέλισσα και άλλοι με την μύγα . Αυτοί που μοιάζουν με την μύγα ψάχνουν σε κάθε περίπτωση να βρούν τι κακό υπάρχει και ασχολούνται μ΄αυτό΄ δεν βλέπουν πουθενά κανένα καλό . Αυτοί που μοιάζουν με την μέλισσα βρίσκουν παντού ό,τι καλό υπάρχει .
Ο βλαμμένος ο άνθρωπος βλαμμένα σκέφτεται , όλα τα παίρνει αριστερά , όλα τα βλέπει ανάποδα . Ενώ,όποιος έχει καλούς λογισμούς , ό,τι και να δη , ό,τι και να του πης , θα βάλει καλό λογισμό.
ΠΗΓΗ : { ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΊΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Γ΄. σελ.27-28 } .-

Ευχαριστώ το Θεό, όταν φτάνω στο γκρεμό...



Ευχαριστώ το Θεό, που όταν φτάνω στο γκρεμό, μου δίνει μια σπρωξιά πιο δυνατή, όχι να πέσω, μα για να πετάξω. Με τρομάζει το χτύπημα, ενώ θα περίμενα χάδι, μα με σώζει η εκτόξευση στο άπειρο της αγάπης Του.
Στην αρχή ζαλίζει, μα μετά φωτίζει. Αρχικά φωνάζω διαμαρτυρόμενος, μα αργότερα Τον προσκυνώ σωζόμενος. Και δεν υπάρχει ωραιότερη αίσθηση απ’ την προσκύνηση ενώ πετάς ψηλά και δεν βρίσκεις χώμα ν’ ακουμπήσεις, μα μόνο αέρα δόξας, φως ανάστασης, κενό Παρουσίας.
Ζαλίζομαι που το ξαναθυμάμαι!

~ π. Ανδρέας Κονάνος ~

ΑΝΑΛΑΜΠΗ...

Aναλαμπή χωρίς Χριστό αδέλφια μου φυσικά και δεν βλέπουμε!!!!,για να συντελεσθεί το τέλειο του Θεού σχέδιο πρέπει να είσαι μαζί Του συνεργός στο ΣωτήριόΤου έργο.Αν δουλεύεις αντί του Χριστού,αν τα έργα σου τιμούν Αντίχριστο ,αυτόν βάζεις στο θρόνο της καρδιάς σου...Ημερομηνία ώρα λεπτό ,που θα συντελεσθεί μέσα σου το τέλειο της σωτηρίας σου σχέδιο εσύ και μόνον εσύ γνωρίζεις,ο Θεός Αγάπη ελευθερία εστί,άν εσύ την ελευθερία σου την μετενόμασες ελευθεριότητα ηθών ,ιδού η κρίση σου, ιδού η θεία δίκη ,που μόνος σου έφερες στον εαυτόν σου,το τέλειο του θεού σχέδιο θέλει ευαγγελισμό Αληθείας,ενότητα στο ΄΄Ενα το Πνεύμα ΄Του....Αγαπήσωμεν αλλήλους ινα εν ομονοία ομολογίσωμεν....

Άς ξαλαφρώσουμε το φορτίο μας...

Η καμήλα γονατίζει το βράδυ για να την ξεφορτώσουν. Και ξαναγονατίζει το πρωί για να δεχθεί πάλι το φορτίο στους ώμους της.
Έτσι κι εμείς πρέπει να γονατίζουμε πρωί και βράδυ ενώπιον του Θεού, με προσευχή. Πότε για να ξαλαφρώσουμε απ` το φορτίο μας των αναγκών, των πόνων και των θλίψεων και πότε, για να πάρουμε δυνάμεις για το νέο φορτίο της ημέρας.
~Όσιος Εφραίμ ο Σύρος~

Ας μη ζητιανεύουμε την αγάπη.

Ας σκορπίζουμε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έλθει μέσα μας η Χάρη του Θεού δε θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι, αν μας μιλάνε με καλοσύνη. Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους.
Ας μη ζητιανεύουμε την αγάπη. Επιδίωξη μας να είναι, ν' αγαπάμε και να προσευχόμαστε με όλη μας την ψυχή για όλους τους ανθρώπους...
~ Άγιος γέροντας Πορφύριος ~

Τα Χριστούγεννα μόλις πέρασαν.


Ο Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ. Οι άγγελοι δοξολόγησαν και φέτος. Όλος ο ουρανός έζησε το πνευματικό θαύμα της γιορτής.

Κι εμείς; 

Εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε για το θαύμα της καθημερινότητας. Κάτι που θα κάνει τις δύσκολες μέρες μας καλύτερες. Ψάχνουμε το θαύμα, αλλά σε λάθος δρόμο.

Γιατί;

Γιατί πρέπει εμείς να γίνουμε το θαύμα. Πρέπει να αντλήσουμε δύναμη απ’ το Ζωοδότη Χριστό και να αναγεννηθούμε πνευματικά. Σκύψε, στη σπηλιά της Βηθλεέμ παρόλο που η Γέννηση πέρασε. Σκύψε και αφουγκράσου μια θεϊκή φωνούλα που σου λέει: "Έλα κοντά μου και εγώ θα σε αναπαύσω".

Ο Χριστός μπορεί να μας δώσει τη δύναμη να συνεχίζουμε εκεί που όλα φαίνονται επικίνδυνα ή προβληματικά ή χωρίς ελπίδα. Μονάχα η καρδιά μας να το πιστέψει. Και για να το πιστέψει πρέπει να δει με τη θεϊκή ματιά. Να λειτουργηθεί. Να κοινωνήσει το Χριστό. Τότε όλα θα γίνουν καινούρια μέσα μας!

Όλα θα γίνουν θαύμα!

Όλα θα γίνουν χαρά!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ

Mε μεγάλη επιτυχία και μεγάλη προσέλευση πιστών πραγματοποιήθηκε η Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στον Ιερό Ναό Αγίας Φωτεινής στην περιοχή των Προσφυγικών της Πάτρας  την Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2015 εντός του Ιερού Ναού.
Οι κληρικοί της Ενορίας με την ευθύνη του Προϊσταμένου του Ιερού Ναού Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Πολυκάρπου Τσιμιτσού δέχθηκαν στην πνευματική αγκαλιά τους, τούς πιστούς της Ενορίας και όχι μόνο.
Το πλούσιο εορταστικό πρόγραμμα περιελάμβανε βυζαντινούς ύμνους και τα κάλαντα Χριστουγέννων απο χορωδία κορυφαίων Ιεροψαλτών της πόλης των Πάτρών.
Ακολούθησε ομιλία του Αρχιμανδρίτου πατρός Πολυκάρπου με θέμα 
''ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ''
Τέλος , υπήρξε λαχειφόρος αγορα με πολλά  δώρα για όσους παρευρέθησαν στην εκδήλωση του Ιερού Ναού καθώς και πλούσια κεράσματα απο κυρίες του Φιλοπτώχου.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ






















Άγιος Στέφανος ο Πρωτομάρτυρας και Αρχιδιάκονος

Βιογραφία
Ο Άγιος Στέφανος ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους μεταξύ των επτά διακόνων, που εξέλεξαν οι πρώτοι χριστιανοί για να επιστατούν στις κοινές τράπεζες των αδελφών, ώστε να μη γίνονται λάθη και τους χειροτόνησαν οι Άγιοι Απόστολοι. Αν και κουραστική η ευθύνη του επιστάτη για τόσους αδερφούς παρ’ όλα αυτά ο Στέφανος έβρισκε καιρό και δύναμη για να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού. Και όπως αναφέρει η Αγία Γραφή: «Στέφανος πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως ἐποίει τέρατα καὶ σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ».(Πραξ. Αποστόλων, στ΄8-15, ζ΄1-60). Δηλαδή ο Στέφανος, που ήταν γεμάτος πίστη και χάρισμα ευγλωττίας δυνατό, έκανε μεταξύ του λαού μεγάλα θαύματα, που προκαλούσαν κατάπληξη και αποδείκνυαν την αλήθεια του χριστιανικού κηρύγματος.

Ο Στέφανος είχε αφιερώσει τη ζωή του στο κήρυγμα του ευαγγελικού λόγου και στη φιλανθρωπική δράση. Για τη προσφορά και τις αρετές του τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Με το χάρισμα αυτό θεράπευε ασθενείς και αποδείκνυε τη δύναμη του Χριστού. Με τη βαθιά θεολογική του κατάρτιση ανέτρεπε εύκολα τις κακοδοξίες των Ιουδαίων για το έργο του Χριστού, προκαλώντας την οργή και το φθόνο τους.

Οι Ιουδαίοι, όμως, καθώς ήταν προκατειλημμένοι, εξαπέλυσαν συκοφάντες ανάμεσα στο λαό, που διέδιδαν ότι άκουσαν το Στέφανο να βλαστημεί το Μωϋσή και το Θεό. Με αφορμή, λοιπόν, αυτές τις συκοφαντίες, που οι ίδιοι είχαν ενσπείρει, άρπαξαν με μίσος το Στέφανο και τον οδήγησαν μπροστά στο Συνέδριο, τάχα για να απολογηθεί. Η απολογία του Στεφάνου υπήρξε πρότυπο τόλμης και θάρρους. Χωρίς να φοβηθεί καθόλου, εξαπέλυσε λόγια - κεραυνούς εναντίον των Ιουδαίων. Και από υπόδικος, ορθώθηκε θυελλώδης ελεγκτής και κατήγορος. Τότε ακράτητοι από το μίσος οι Ιουδαίοι, τον έσυραν έξω από την πόλη, όπου τον θανάτωσαν με λιθοβολισμό. Εκεί φάνηκε και η μεγάλη συγχωρητικότητα του Στεφάνου προς τους εχθρούς του με τη φράση του, «Κύριε, μὴ στήσης αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην». Κύριε μη λογαριάσεις σ’ αυτούς την αμαρτία αυτή.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Βασίλειον διάδημα, ἐστέφθη σὴ κορυφή, ἐξ ἄθλων ὧν ὑπέμεινας, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, Μαρτύρων Πρωτόαθλε· σὺ γὰρ τὴν Ἰουδαίων, ἀπελέγξας μανίαν, εἶδες σου τὸν Σωτῆρα, τοῦ Πατρὸς δεξιόθεν. Αὐτὸν οὖν ἐκδυσώπει ἀεί, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ὁ Δεσπότης χθὲς ἡμῖν, διὰ σαρκὸς ἐπεδήμει, καὶ ὁ δοῦλος σήμερον, ἀπὸ σαρκὸς ἐξεδήμει· χθὲς μὲν γάρ, ὁ Βασιλεύων σαρκὶ ἐτέχθη, σήμερον δέ, ὁ οἰκέτης λιθοβολεῖται· δι᾽ αὐτὸν καὶ τελειοῦται, ὁ Πρωτομάρτυς καὶ θεῖος Στέφανος.

Κάθισμα
Ἦχος δ’. Κατεπλάγη Ἰωσὴφ.
Τὴν τοῦ Πνεύματος πηγήν, ἐν τῇ καρδίᾳ μυστικῶς, κεκτημένος τοῦ Χριστοῦ, ὁ Πρωτομάρτυς ἀληθῶς, τῶν Ἰουδαίων ἀπήλεγξε τὴν αὐθάδειαν, καὶ ἔδειξεν αὐτοῖς, τόν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἐκ σπέρματος Δαυΐδ, ἀναβλαστήσαντα, τῷ τῆς σοφίας καὶ χάριτος πληρώματι, πεπληρωμένος ὁ ἔνδοξος. Ἀλλ' ὦ Τρισμάκαρ, τοὺς σὲ τιμῶντας, σῷζε θείαις πρεσβείαις σου.

Ἕτερον Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ἀπόστολε Χριστοῦ, Διακόνων ὁ πρῶτος, Πρωτόαθλε σοφέ, τῶν Μαρτύρων ἀκρότης, ὁ κόσμου τὰ πέρατα, ἁγιάσας τοῖς ἄθλοις σου, καὶ τοῖς θαύμασι, ψυχὰς ἀνθρώπων λαμπρύνας, τους τιμῶντάς σε, ῥῦσαι παντοίων κινδύνων, πανεύφημε Στέφανε.

Ὁ Οἶκος
Ὡς ἀστὴρ φαεινὸς σήμερον συνεξέλαμψε, τῇ Γεννήσει Χριστοῦ, ὁ Πρωτομάρτυς Στέφανος, ἀστράπτων καὶ φωτίζων τὰ πέρατα ἅπαντα, τῶν Ἰουδαίων μόνον ἠμαύρωσε τὴν πᾶσαν δυσσέβειαν, σοφίας λόγοις τούτους διελέγξας, ἀπὸ τῶν Γραφῶν διαλεγόμενος, καὶ πείθων τούτους, τὸν γεννηθέντα ἐκ τῆς Παρθένου Ἰησοῦν, Υἱὸν αὐτόν εἶναι Θεοῦ, κατῄσχυνε τούτων τὴν ἀσεβῆ κακουργίαν, ὁ Πρωτομάρτυς καὶ θεῖος Στέφανος.

Μεγαλυνάριον
Πρῶτος Διακόνων ἀναδειχθείς, πρῶτος τοῦ Δεσπότου, ἐχρημάτισας μιμητής· ὅθεν Ἀθλοφόρων, πρωτεύων Πρωτομάρτυς, τύπος αύτοῖς ἐγένου, πρώταθλε Στέφανε.

Ευαγγέλιον Κυριακής 27 Δεκ

Ἀναχωρησάντων τῶν μάγων, ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν
εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Ἡρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. Ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως 
τῆς τελευτῆς Ἡρῴδου, ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου.
Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων, ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων. Τότε ἐπληρώθη τὸ ρηθὲν ὑπὸ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος· φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν. Τελευτήσαντος δὲ τοῦ Ἡρῴδου ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ φαίνεται τῷ Ἰωσὴφ ἐν Αἰγύπτῳ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ πορεύου εἰς γῆν Ἰσραήλ· τεθνήκασι γὰρ οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ παιδίου. Ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ ἦλθεν εἰς γῆν Ἰσραήλ. Ἀκούσας δὲ ὅτι Ἀρχέλαος βασιλεύει ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας ἀντὶ Ἡρῴδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν· χρηματισθεὶς δὲ κατ᾿ ὄναρ ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς πόλιν λεγομένην Ναζαρέτ, ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τῶν προφητῶν ὅτι Ναζωραῖος κληθήσεται.

Μετάφραση :
 Ὅταν ἀνεχώρησαν οι μάγοι, ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐμφανίζεται εἰς τὸν Ἰωσὴφ σὲ ὄνειρον ὶ τοῦ λέγει, «Σήκω, πάρε τὸ παιδί καὶ τὴν μητέρα του καὶ φύγε εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ μεῖνε ἐκεῖ, ἕως ὅτου σοῦ πῶ, διότι ὁ Ἡρώδης σκοπεύει νὰ ἀναζητήσῃ τὸ παιδὶ διὰ νὰ τὸ σκοτώσῃ». Ὅταν ὁ Ἰωσὴφ ἐξύπνησε, ἐπῆρε νύχτα τὸ παιδὶ καὶ τὴν μητέρα του καὶ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ μέχρι τοῦ θανάτου τοῦ Ἡρώδη, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἐκεῖνο ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Κύριον διὰ τοῦ προφήτου, «Ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου».
Τότε ὁ Ἡρώδης, ἐπειδὴ εἶδε ὅτι ἐξαπατήθηκε ἀπὸ τοὺς μάγους, ἐθύμωσε πάρα πολὺ καὶ ἔστειλε καὶ ἐσκότωσε ὅλα τὰ παιδιὰ εἰς τὴν Βηθλεὲμ καὶ εἰς ὅλα τὰ περίχωρά της ἀπὸ δύο ἐτῶν καὶ κάτω, σύμφωνα πρὸς τὸν χρόνον, τὸν ὁποῖον ἐξακρίβωσε ἀπὸ τοὺς μάγους. Τότε ἐκπληρώθηκε ἐκεῖνο ποὺ ἐλέχθη διὰ τοῦ Ἱερεμία τοῦ προφήτου, «Φωνὴ ἀκούσθηκε εἰς τὴν Ραμά, θρῆνος, κλάμα καὶ μεγάλος ὀδυρμός. Ἦτο ἡ Ραχὴλ ποὺ ἔκλαιε τὰ παιδιά της καὶ δὲν ἤθελε νὰ παρηγορηθῇ, διότι δὲν ὑπάρχουν πλέον.
Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἡρώδη, ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐμφανίζεται, εἰς ὄνειρο, εἰς τὸν Ίωσήφ, ὅταν ἦτο εἰς τὴν Αἴγυπτον, καὶ τοῦ λέγει, «Σήκω, πάρε τὸ παιδὶ καὶ τὴν μητέρα του καὶ πήγαινε εἰς τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ, διότι ἔχουν πεθάνει ἐκείνοι, ποὺ ἐζητοῦσαν τὴν ζωὴν τοῦ παιδιοῦ». Αὐτὸς δὲ ὅταν ἐξύπνησε, ἐπῆρε τὸ παιδὶ καὶ τὴν μητέρα του καὶ ἦλθεν εἰς τὴν γῆν τοῦ Ἰσραήλ. Ἐπειδὴ ὅμως ἄκουσε ὅτι ὁ Ἀρχέλαος εἶναι βασιλεὺς τῆς Ἰουδαίας ἀντὶ τοῦ πατέρα του Ἡρώδη, φοβήθηκε νὰ μεταβῇ ἐκεῖ. Εἰς ὄνειρον καθωδηγήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἔφυγε εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας. Καὶ ὅταν ἔφθασε, ἔμεινε εἰς πόλιν, ποὺ ὠνομάζετο Ναζαρέτ, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐλέχθη ἀπὸ τοὺς προφῆτας, ὅτι δηλαδὴ θὰ ὀνομασθῇ Ναζωραῖος. 

Τιμούμε την Παναγία γιατί γέννησε τον Χριστό!

του αρχιμ.Ιακώβου Κανάκη
Στην Εκκλησία υπάρχει ένας λειτουργικός κανόνας, κατά τον οποίο, την επόμενη ημέρα μιάς μεγάλης Δεσποτικής ή Θεομητορικής εορτής τιμούμε το πρόσωπο εκείνο, που «υπηρέτησε» στην εορτή αυτή. 
Έτσι, για παράδειγμα, στις 6 Ιανουαρίου έχουμε την εορτή της Βαπτίσεως του Χριστού. Την επόμενη ακριβώς ημέρα (7 Ιανουαρίου) τιμούμε τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, διότι αυτός βάπτισε τον Χριστό. Άλλο παράδειγμα είναι η 25 Μαρτίου, που πανηγυρίζουμε την εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.Την επόμενη ημέρα, 26 Μαρτίου, εορτάζουμε την Σύναξη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, διότι αυτός έδωσε το χαρμόσυνο μήνυμα στην Παναγία. Ο λειτουργικός αυτός «κανόνας» εφαρμόζεται και για τα Χριστούγεννα. Έτσι, την 26 Δεκεμβρίου έχουμε την εορτή της Σύναξης της Παναγίας, διότι αυτή έγινε το μέσο για να έρθει ο Χριστός ανάμεσά μας. Είναι φυσικό λοιπόν και πριν και μετά την εορτή των Χριστουγέννων οι ύμνοι που ψάλλονται στην Εκκλησία να πλέκονται συχνά γύρω από το Πρόσωπό της. Είδαμε ότι αυτό απαντά σε πολλά συμεία του Ιαμβικού Κανόνα των Χριστουγέννων και κυρίως στην Θ ωδή, που έχει πάντοτε τροπάρια αφιερωμένα στην Παναγία.
Το πρώτο τροπάριο της Θ´ωδής αναφέρει:
Στέργειν μεν ημάς, ως ακίνδυνον φόβω
Ράον σιωπή· τω πόθω δε Παρθένε
Ύμνους υφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους
Εργώδες εστίν· αλλά και Μήτηρ σθένος
Όση πέφυκεν, η προαίρεσις δίδου·
Ερμηνευτική απόδοση:
Ω Παρθένε αλλά ταυτόχρονα και μητέρα. Εξαιτίας του δέους
μας προς την Θεομητορική σου λαμπρότητα είναι πιο εύκολο
να προτιμούμε την σιωπή ως κάτι πιο ακίνδυνο. Είναι όμως δύσκολο
να συνθέτουμε λαμπρούς ύμνους με προθυμία από τον πόθο μας για Σένα. Όση βλέπεις ότι είναι από την φύση μας η (καλή) προαίρεσή μας, δώσε και την δύναμη (φώτιση) για το έργο αυτό.
Το δεύτερο τροπάριο της ίδιας ωδής φανερώνει ότι ο συνθέτης του ύμνου είναι σαν να βλέπει την παρουσία της Παναγίας και στις δύο Διαθήκες:
Τύπους αφεγγείς, και σκιάς παρηγμένας
Ω Μήτερ Αγνή, του Λόγου δεδορκότες
Νέον φανέντος, εκ πύλης κεκλεισμένης
Δοξούμενοί τε, της αληθείας φάος
Επάξιως σην, ευλογούμεν γαστέρα.
Ερμηνευτική απόδοση:
Ω Μητέρα Αγνή του Θεού Λόγου, ο οποίος
φάνηκε στον κόσμο από την κεκλεισμένη πυλή
(δηλαδή από την πύλη της κοιλίας σου), βλέποντες
εμείς να έχουν παρέλθει οι σκίες και οι τύποι της περιόδου
της Παλαιάς Διαθήκης και φανταζόμενοι
κατά νούν το φως της αληθείας,
δηλαδή τον Χριστό, επάξια ευλογούμε
την μακαρία κοιλία σου!
Το τελευταίο τροπάριο της Θ ωδής συνδέει την εορτή των Χριστουγέννων με την εορτή των Θεοφανείων. Γνωρίζουμε ότι οι δύο αυτές μεγάλες εορτές ήταν αρχικώς ενωμένες στις 25 Δεκεμβρίου κάθε έτους.
 
Η Εκκλησία, για λόγους ποιμαντικούς, τις χώρισε και μέχρι και σήμερα τις πανηγυρίζουμε ξεχωριστά. Ουσιαστικά το τροπάριο αυτό μας μεταφέρει από την μία εορτή στην επόμενη. Διαβάζουμε:
Πόθου τετευχώς, και Θεού παρουσίας
Ο Χριστοτερπής, λαός ηξιωμένος
Νυν ποτνιάται, της παλιγγενεσίας
Ως ζωοποιού· την χάριν δε Παρθένε
Νέμοις Άχραντε, προσκυνήσαι το κλέος.
Ερμηνευτική απόδοση:
Ο λαός που αγαπά το Χριστό, αφού αξιώθηκε
του πόθου του και απόλαυσε την παρουσία του
Θεού δηλαδή τα Χριστούγεννα, τώρα παρακαλεί
να προσκυνήσει και την δόξα της παλιγγενεσίας
δηλαδή τα Θεοφάνεια. (Αυτή είναι η δεύτερη
αναγέννηση διά του Πνεύματος). Μακάρι
Άχραντε Παρθένε να προσφέρεις αυτήν την χάρη.
 

Χριστέ μου, πού και φέτος φάτνη ζητάς...

...χώρο κατάλληλο να Σε φιλοξενήσει. Χριστέ μου, Σε παρακαλώ, άναψε φέτος στον θόλο τ΄ ουρανού ένα αστέρι πιο λαμπρό από τ΄ άλλα, για να φωτίσει της γης τα σκοτάδια. Βράδυασε στην γη, σκοτείνιασε η ζωή μας. Μα εμείς οι ίδιοι, Χριστέ μου, εμείς που σβήσαμε τον Ήλιο, εμείς δεν αντέχουμε πια την απουσία Του. Είναι τόσο βαρύ το σκοτάδι. Κι εμείς, πλασμένοι για το φως, αυτό λαχταρούμε. Αυτό διψά η καρδιά μας.
Ναι... Στην αρχή γελάσαμε... Καυχηθήκαμε για την νύχτα της αμαρτίας που επιβάλαμε μέσα μας και γύρω μας. Μα τώρα, κουραστήκαμε πια την υποκρισία. Βλέπεις το σκότος μας, Κύριε. Το δείχνουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια της ρηχότητος, της ματαιοδοξίας μας. Με ψεύτικα λαμπιόνια γεμίσαμε την ζωή μας, αφού πρώτα την αδειάσαμε απ΄ της αλήθειας το φως. Μύρια φωτάκια τώρα, φωτάκια παθών, προσπαθούν να ρίξουν κάποια λάμψη στην πορεία μας. Μάταια όμως. Πηχτό το σκότος. Κι η νύχτα ασέληνη.
Στείλε, Χριστέ μου, ένα αστέρι να διαλύσει τα σκοτάδια. Ένα αστέρι, για να δείξει την λάμψη του και να αποδείξει πως υπάρχει το φως. Ένα αστέρι που να δείχνει τον δρόμο για τον Ήλιο που γεννιέται. Ανέσπερο κι ολόφωτο αστέρα στείλε, Κύριε, γιατί όσο παρατείνεται η μακροθυμία Σου, τόσο βαθαίνει το σκοτάδι. Και πια δεν βλέπουμε μπροστά μας. Δεν ξεχωρίζουμε τον άνθρωπο απ΄ το κτήνος. Δεν διακρίνουμε τα όρια της γης και τ΄ ουρανού. Συγχέουμε τον Πλάστη με τα πλάσματα...
Στείλε μας, Κύριε, ξανά το αστέρι. Δώσε μας άλλη μια ευκαιρία να πάρουμε τον δρόμο για την Βηθλεέμ, τον δρόμο για την Φάτνη. Για να κλείσουμε την Φάτνη στην καρδιά μας και να γίνη κι η καρδιά μας Φάτνη Σου.
Αμήν.
~ από το Ορθόδοξο Χριστιανικό περιοδικό "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ" ~

<< Χριστὸς ἐτέχθη! ἀληθῶς ἐτέχθη! >>

Ακόμα μια φορά αποφάσισε να ξαναγεννηθεί για μας. Παρ' όλη τη παγωνιά που κάνει στις ψυχές μας ήρθε. Ήρθε και φέτος να μας δώσει ελπίδα. Να κάνει άνοιξη και λιακάδα και χαμόγελο τις παγωμένες μας υπάρξεις. Χριστός γεννήθηκε σήμερα. Σ' όλες τις πόλεις. Όχι μόνο στη Βηθλεέμ. Ας Τον συναντήσουμε...
Χρόνια πολλά κι Ευλογημένα σε όλους !!!

«Να τα πούμε;»

Πρωί πρωί πήρα τους δρόμους, κρατώντας στο χέρι το καμπανάκι μου. Γυρόφερα την πόλη δυο τρεις φορές. Μπήκα σε καταστήματα, χτύπησα πόρτες σπιτιών και ξανά στους δρόμους.
Δεν χόρταινε η ψυχή μου να μοιράζεται τούτα τα θαυμάσια νέα. Είναι από κείνα τα νέα που λες πως τα κάλαντα έγιναν μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν τέτοια νέα.
«Να τα πούμε;» ρωτούσαν οι μικροί καλαντιστές.
Είδα πως δεν πήγαιναν πουθενά να τα επιβάλλουν. Ρωτούσαν. Σου λέει μπορεί κάποιος να μην ήθελε να ακούσει. Δικαίωμα στην μιζέρια και την κατάθλιψη έχουν όλοι. Σαν έπαιρναν όμως την άδεια τότε ξεκινούσε τραγουδιστά το μεγαλείο της είδησης. Μα το μεγαλείο αυτό μονάχα σε υπέροχους ανθρώπους ταιριάζει.
«Καλην ημέραν άρχοντες» τραγουδούσαμε μικροί και μεγάλοι . Ακούς; «Άρχοντες!»
Την είδηση αυτή μονάχα άρχοντες την ακούν. Το πιο υπέροχο βέβαια είναι πως όλοι ήταν άρχοντες. Όσοι μας έδωσαν την άδεια να μοιραστούμε την χαρά μαζί τους, ήταν όλοι άρχοντες. Ούτε φτωχοί, ούτε πλούσιοι. Ήταν όλοι άρχοντες. Και ο ορισμός τους ήταν να μπούμε στον αρχοντικό τους και να τους κάνουμε την καρδιά περιβόλι.
«Ο Χριστός γεννιέται σήμερα» τους είπαμε. Δεν γεννήθηκε χθες, κάποτε, και εμείς έτσι το θυμόμαστε σαν παραμύθι που δεν νοιάζει κανέναν. Σήμερον γεννάται!
Οι καλαντιστές έτσι όπως ξεχύθηκαν στην πόλη μας είναι οι αντάρτες της θλίψης και της απελπισίας. Αυτές οι φωνές όσο βαστά τούτη η επανάσταση, θα ποτίζουν το δένδρο της ελπίδας. Οι πόρτες των σπιτιών μας τούτο το πρωί από ταφόπλακες μοναξιάς, γίνανε παράθυρα ολάνοιχτα στον ήλιο. Οι κλειδαριές έσπασαν μαζί με το κατσούφικο προσωπείο.
Το όραμα μας είναι μια μέρα να μην έχει μείνει καμιά πόρτα κλειστή, κανένας φόβος να θολώνει το μυαλό και την καρδιά. Όλη η πόλη μας να τραγουδά την είδηση πως ο Χριστός γεννιέται σήμερα. Να συναντηθούμε επιτέλους όλοι πρόσωπο με πρόσωπο, να αγκαλιαστούμε και να ξαναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον όπως είμαστε πραγματικά. Άνθρωποι !!!

Ρώτησαν κάποιον τι σημαίνει γι’ αυτόν τα Χριστούγεννα.

Και είπε:
“Στα παιδικά μου χρόνια ένα ωραίο παραμύθι για να κοιμάμαι γλυκά, αργότερα άγχος και τρέξιμο για να προλάβω να αγοράσω, να στολίσω, να φάω και να διασκεδάσω και τώρα… τίποτα”.
Τελικά, μήπως πρέπει να ξανακοιταχτούμε όλοι μας στον καθρέπτη της πίστης και να ρωτήσουμε την καρδιά μας αν βλέπει πουθενά το Χριστό;
Φανταστείτε στο σπίτι μας να πηγαίναμε στο παιδικό δωμάτιο, να κοιτάζαμε την κούνια και… το μωρό μας να έλειπε. Να μην βρίσκαμε τίποτα.
Άραγε, τι θα κάναμε τότε;
Έχει το Χριστό μέσα η φάτνη της καρδιάς μας ή είναι άδεια;
Καλά Χριστούγεννα έχουμε όταν μέσα μας είναι ο Χριστός.
Και ξέρετε κάτι...
ας μην είναι τα Χρόνια μας Πολλά, ας είναι λίγα, αρκεί σ' αυτά τα λίγα…
να είμαστε μαζί Του !!!
*******
Εύχομαι σε όλους, η Γέννηση του Χριστού μας,
να φέρει αναγέννηση στις ψυχές σας, ειρήνη στις καρδιές σας και
να σας χαρίζει, υγεία, χαρά, αγάπη κι ευτυχία στις οικογένειες σας.
Καλά κι Ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους !!!

Σαν άλλοτε Χριστούγεννα…

Η πολυτέλεια του μεγάλου σαλονιού του σπιτιού της κ. Αλίκης μαρτυρούσε τον πλούτο και την μεγάλη οικονομική άνεση. Η χλιδή συνταιριασμένη με το γούστο της οικοδέσποινας άφηναν ένα αίσθημα θαυμασμού σε όποιον τις μέρες αυτές επισκέπτονταν την οικογένεια του κ. Λόντου. Μα η κ. Αλίκη σήμερα δεν είχε μάτια να δει το σαλόνι της, ούτε καρδιά για να χαρεί ό,τι με μεράκι και έξοδα τόσο όμορφα είχε στολίσει. Για ποιούς το στόλισε; για ποιόν έκανε το σπίτι της όμορφο ώστε όλοι να το θαυμάζουν και να το ζηλεύουν;
- Μαμά, της είπε το πρωί ο γιος της, μόλις κλείσουν τα σχολεία για τα Χριστούγεννα θα φύγουμε με την παρέα μου για κάποιο χιονοδρομικό κέντρο.
- Ας κάνουμε, παιδί μου, πρώτα όλοι μαζί Χριστούγεννα και φεύγεις μετά, του είπε μαλακά η Αλίκη.
- Γιατί μήπως εκεί που θα πάμε δεν θα έχει Χριστουγεννιάτικα φαγητά η μήπως δεν θα στόλισαν τα σαλέ με Χριστουγεννιάτικα στολίδια; Άσε με ρε μαμά και συ, εκτός, τόνισε μια μια τις λέξεις ο Δημήτρης, αν εννοείς ότι θα πάμε όλοι μαζί στην εκκλησία, όπως τότε που ζούσε η γιαγιά η Θοδώρα.
Δεν απάντησε η κ. Αλίκη στο ερώτημα του γιου της, μα όλη τη μέρα δεν έπαψε να το σκέφτεται. Η κουβέντα που της είπε ο Δημήτρης την αναστάτωσε. Κάτι παρόμοιο της είπε και η Γιάννα η κόρη της τις προάλλες.
- Όταν ζούσε η γιαγιά η Θοδώρα, όλα στο σπίτι μας ήταν διαφορετικά, πιο ζεστά, πιο όμορφα, της είπε.
Γύρισε η Αλίκη και κοίταξε τη θέση που ήταν άλλοτε το καντήλι και το εικονοστάσι. Όσο ήταν η μάνα της στη ζωή εκείνο ήταν ακοίμητο. Ποιός τολμούσε να πει πως ήταν αταίριαστο σ᾽ ένα τόσο χλιδάτο σαλόνι; Η γριά ήταν σίγουρη πως εκείνη η γωνιά ήταν η ομορφότερη και η αλήθεια είναι πως κανείς δεν ήθελε να στενοχωρέσει τη γιαγιά. Μα σαν έφυγε, υπέκυψε στις πιέσεις των φίλων. Όχι, δεν ταίριαζε εκεί. Ο Θεός είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Σ᾽ ένα σαλόνι που δέχεται κόσμο και κοσμάκη μιας υψηλής κοινωνίας δεν ταίριαζε εικονοστάσι και καντήλι. Και μαζί μ᾽ αυτό έδιωξε η κ. Αλίκη και τον ίδιο το Θεό. Τρία χρόνια αφότου έφυγε η γιαγιά η κ. Αλίκη άρχισε να προβληματίζεται, άρχισε ν᾽ ανησυχεί. Κάτι δεν πήγαινε καλά σ᾽ αυτό το πλούσιο σπίτι. Όσο κι αν πάσχιζε να το κάνει όμορφο και θελκτικό για τα δυό παιδιά της, εκείνα έδειχναν πως τίποτε δεν τα τραβούσε μέσα σ’ αυτό.
Κάθισε και άρχισε να λογαριάζει η κ. Αλίκη. Πόσους και ποιους θα καλούσε στο Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν; Έγραψε ονόματα, ονόματα τόσα πολλά που γέμισε η σελίδα, γέμισε ολόκληρο το τεράστιο σαλόνι. Για μια στιγμή ξέχασε ανησυχίες και προβληματισμούς και αφέθηκε στην ευδαιμονία της φαντασίας.
- Ωραίο το σπίτι σου, καλή μου, θα της έλεγε η μια.
- Τι γούστο! Θα της έλεγε η άλλη.
Έμεινε για πολλή ώρα βυθισμένη στις σκέψεις της ως τη στιγμή που η φωνή της κόρης της την έφερε στην πραγματικότητα.
- Μαμά, μου επιτρέπεις να πάω να κάνω Χριστούγεννα στη θεία Ελένη στο χωριό;
- Στο χωριό; ρώτησε ξαφνιασμένη η κ. Αλίκη.
- Μα, μα εδώ θα έχουμε ρεβεγιόν, εδώ θα έχουμε τόσο κόσμο, της είπε δείχνοντάς της την λίστα με τα ονόματα.
-Μαμά θέλω να κάνω Χριστούγεννα κι όχι ρεβεγιόν, το καταλαβαίνεις; Η νεαρή κοπέλα κοίταξε με οίκτο τη μάνα της που την κοιτούσε σαστισμένη.
- Μαμά, δεν μας λείπει το φαγητό και το ποτό, δεν μας λείπει το ξενύχτι και η διασκέδαση. Η γιαγιά μας λείπει, μητέρα, η γιαγιά κι ο Θεός της.
- Η γιαγιά κι ο Θεός της; επανέλαβε γεμάτη απορία η κ. Αλίκη.
- Εσένα, μαμά, δε σου λείπει;
- Πώς δε μου λείπει! όμως...
- Όμως δεν κάνεις τίποτε για να ξαναγυρίσει.
- Ποιός η γιαγιά; μπα σε καλό σου, παιδάκι μου, τι σ᾽ έπιασε σήμερα, έκανε τάχα γελώντας η κ. Αλίκη.
- Ο Θεός, μητέρα, ο Θεός της γιαγιάς!
Κοίταξε την κόρη της σαν χαμένη η κ. Αλίκη.
- Ίσως, ίσως έχεις δίκιο είπε ταπεινά και δεν ξαναμίλησε ως το βράδυ που γύρισε στο σπίτι ο άνδρας της.
- Χρήστο, μπορείς να βάλεις αυτό το μεγάλο καρφί σ᾽ εκείνη τη γωνία; του είπε με μάτια χαμηλωμένα.
- Πού; εκεί που ήταν το καντήλι, είπε κι ένιωσε στο στήθος της να λευτερώνεται.
Σαν γύρισαν τα δυό παιδιά αργά τη νύχτα το σαλόνι ήταν άδειο και οι γονείς τους είχαν ήδη αποσυρθεί στο δωμάτιό τους. Πρώτος είδε το αναμμένο καντήλι ο Δημήτρης και χωρίς να το καταλάβει του ξέφυγε μια θριαμβευτική κραυγή.
- Γιές!
- Τι έπαθες; τον ρώτησε ξαφνιασμένη η αδελφή του.
- Κοίτα, της είπε δείχνοντάς της το εικονοστάσι με το αναμμένο καντήλι.
Αγκάλιασε τον αδελφό της συγκινημένη η Γιάννα και πήγαν μαζί κάτω από το καντήλι. Έκαναν ευλαβικά το σταυρό τους και ύστερα κοιτάχτηκαν χαρούμενοι. Μπροστά της στο μεγάλο τραπέζι του σαλονιού ήταν αφημένο το χαρτί με τα ονόματά των καλεσμένων για το ρεβεγιόν. Ένα μεγάλο Χ τα διέγραφε όλα και από κάτω ήταν γραμμένα τέσσερα ονόματα, Αλίκη, Χρήστος Γιάννα και Δημήτρης. Θα γιορτάσουμε οικογενειακά.
Τα παιδιά κοίταξαν μια το χαρτί και μια το καντήλι. Επιτέλους επέστρεψε ο Θεός. Ήταν πια και οι δυό σίγουροι πως μόνο στο σπίτι τους θα γιόρταζαν Χριστούγεννα και δεν είχαν όρεξη να πάνε πουθενά, μα πουθενά παρά μόνο το πρωί στην Εκκλησία.
- Θα το ανάβω μια μέρα εγώ και μια εσύ, του είπε χαρούμενα η Γιάννα.
- Θα το ανάβω κάθε μέρα εγώ, είπε γλυκά η Αλίκη που στάθηκε αθόρυβα πίσω της, είναι δικό μου χρέος.
- Σαν τη γιαγιά τη Θοδώρα, είπε ο Δημήτρης.
- Σαν τη γιαγιά τη Θοδώρα επανέλαβε συγκινημένη η κ. Αλίκη και έκλεισε τα δυό παιδιά της στην αγκαλιά της. Κι ήταν τόσο ζεστή εκείνη η αγκαλιά, όσο και η φλόγα που έκαιγε στο καντηλάκι, όσο και τα χνώτα που ζέσταιναν τον νεογέννητο Χριστό, όσο και η αγκαλιά της Παναγίας που τον κρατούσε. Ποιός είπε πως δεν ήρθαν ακόμα τα Χριστούγεννα;

Τι σου φταίει η προσευχούλα παιδί μου;


Συγκλονιστική παρέμβαση του Μητροπολίτη Λαρίσης για την πρόταση ΣΥΡΙΖΑ



«Τη μανία να εξαφανίσουμε ό,τι καλό, ό,τι άγιο, ό,τι αγνό, ό,τι σεμνό για μας. Τι σου φταίει η προσευχούλα παιδί μου; Στο Κοινοβούλιο των ΗΠΑ αρχίζουν με την απαγγελία του «Πάτερ ημών» τις εργασίες τους. Εμείς τι πάθαμε; Εμείς αγωνιστήκαμε, όπως λέει ο Κολοκοτρώνης μας, πρώτα υπέρ πίστεως και μετά υπέρ πατρίδος. Ντρεπόμαστε για την Πίστη μας; Δεν αφήνουμε την τρυφερή ψυχή του παιδιού να επικοινωνήσει με το Θείον;» Τα παραπάνω σημειώνει σε μία μακροσκελή επιστολή – παρέμβαση ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ.κ. Ιγνάτιος με αφορμή κείμενο της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ στο οποίο προτείνεται η κατάργηση της πρωινής προσευχής από τα σχολεία.
Αναλυτικά η επιστολή του Ιεράρχη:
Είδαμε με ιδιαίτερη χαρά ένα κείμενο της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ με (14) δέκα τέσσερεις παραγράφους, με προτάσεις για την Παιδεία, με τίτλο «Δικαίωμα στη Μόρφωση – Δικαίωμα στη Ζωή». Ένα εκπληκτικό όντως κείμενο, που περιλαμβάνει ό,τι καλό μπορεί να σκεφθεί κανείς για την  πρόοδο της Παιδείας στον τόπο μας.
Θάλεγε μάλιστα κανείς ποιος φωτισμένος νους το υπαγόρευσε αυτό και το υιοθέτησαν τα νιάτα του κυβερνώντος κόμματος. Μακάρι να μπορούσε να επιτευχθεί  έστω και ένα ποσοστό  αυτού του προγράμματος.
Διότι το πιο σίγουρο είναι ότι αυτό προσκρούσει πρώτα  στην οικονομική δυσπραγία που μάς ταλανίζει, στην προχειρότητα με την οποία δυστυχώς αντιμετωπίζουμε όλα τα προγράμματά μας στον δημόσιο βίο μας, αλλά και στην αβελτηρία όλων των παραγόντων που εμπλέκονται σ’ ένα τέτοιο έργο. Αυτό που μάς πικραίνει ιδιαίτερα όμως, εμάς τους μεγάλους, είναι το υπ’ αριθμ. 12 προτεινόμενο μέτρο, το οποίο αναφέρεται στην «κατάργηση της πρωϊνής προσευχής, τη μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών σε Θρησκειολογία με δυνατότητα απαλλαγής του μαθητού από αυτό».
Είναι το μόνο βέβαιο ότι αυτό θα επιτευχθεί. Είναι πολύ εύκολο να σταλεί μια Εγκύκλιος που να απαγορεύει την πρωϊνή προσευχή στα Σχολεία. Δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο. Όσον αφορά τον χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών, γίνονται συζητήσεις, έχουν ορισθεί επιτροπές, προσχεδιάζεται τάχα μια κοινώς αποδεκτή λύση, έχει ήδη θορυβηθεί – όσο γίνεται – και η υπνώττουσα κατά πάντα δυστυχώς κοινή γνώμη, κι έχει πάρει το δρόμο του.
Για την προσευχή όμως; Γιατί οι νέοι μας ενοχλούνται απ’ την προσευχή. Ποια σχέδια τούς χαλάει; Ακόμη δεν έφυγαν απ’ το Σχολείο, ακόμη έχουν φρέσκιες στο νου τους τις εμπειρίες της παιδικής προσευχής, κοντά στα γόνατα της γιαγιάς, ακόμα, δεν πρόλαβε να πωρωθεί η καρδιά τους, προς τι τούς ενόχλησε η προσευχή;
Και τώρα μάλιστα, που τα στίφη των δια της φτωχής χώρας μας διερχομένων Μουσουλμάνων, προβάλλουν την προσευχή και την ανεχόμαστε και καλά κάνουμε, και μάλιστα την υπερασπιζόμαστε  την προσευχή τους, και είμαστε εύκολοι και οίκους προσευχής να τούς ανεγείρουμε, γιατί τούς βλάπτει η δική μας πεντάλεπτη προσευχή; Τι σχέδια τούς χαλάει; Όταν πρόκειται για τους ξένους, τούς αναγνωρίζουμε κάθε δικαίωμα. Όταν πρόκειται για μάς, πρέπει να ξεπουληθεί κάθε αξία. Τι μεταχείριση είναι αυτή;
Πήγα να βγάλω νέα ταυτότητα γιατί την είχα χάσει, και ο αρμόδιος νεαρός αστυνομικός δεν μού αναγνώριζε το δικαίωμα να τοποθετηθεί στη νέα ταυτότητα, η φωτογραφία μου με καλυμμαύχι. Πρέπει γυμνή τη κεφαλή, μού είπε, κι έψαχνε να μού βρει τη σχετική Εγκύκλιο να μού τη δείξει για να με πείσει. Κι εγώ τού είπα «μην την ψάχνεις παιδί μου την Εγκύκλιο, την ξέρω». Είναι αυτή που αναγνωρίζει το δικαίωμα στην μουσουλμάνα να βγει με μπούργκες και φερετζέδες. Μια δεινή μανία, από μας τους ίδιους για τα δικά μας. Φόβος και τρόμος.
Βρεθήκαμε αρκετοί Αρχιερείς και Ιερείς στο Αεροδρόμιο της Αλεξανδρείας, κάποτε, κι ήταν η ώρα ν’ αρχίσει το «τσέκινγκ» για μάς, όταν μάς είπαν ότι οι υπάλληλοι θα διέκοπταν για λίγο γιατί ήταν η ώρα που είχε περάσει η ώρα του ραμαζανίου κι έπρεπε κάτι να φάνε. Το σεβαστήκαμε και περιμέναμε. Κι αφού απόφαγαν, χαρούμενοι  άρχισαν να δέχονται τα διαβατήριά μας και τις αποσκευές μας. Παρόμοια ώρα, το βράδυ της Αναστάσεως, στα δικά μας αεροδρόμια, τίποτε δεν αλλάζει. Δεν ακούγεται ένα «Χριστός Ανέστη», και τα παιδιά μας, εκτός από λίγες εξαιρέσεις, λένε τον Ιερέα κύριο.
Φεύγουν απ’το σπίτι τους το Χριστιανικό και Ορθόδοξο  και μόλις μπαίνουν στο χώρο εργασίας τους τον διεθνή και σπουδαίο, τότε μπροστά τους δεν είσαι τίποτε. Αργεί η Ιερωσύνη σου. Αυτά μόνο δείχνουν τη μανία. Τη μανία να εξαφανίσουμε ό,τι καλό, ό,τι άγιο, ό,τι αγνό, ό,τι σεμνό για μας. Τι σου φταίει η προσευχούλα παιδί μου; Στο Κοινοβούλιο των ΗΠΑ αρχίζουν με την απαγγελία του «Πάτερ ημών» τις εργασίες τους. Εμείς τι πάθαμε; Εμείς αγωνιστήκαμε, όπως λέει ο Κολοκοτρώνης μας, πρώτα υπέρ πίστεως και μετά υπέρ πατρίδος. Ντρεπόμαστε για την Πίστη μας;
Δεν αφήνουμε την τρυφερή ψυχή του παιδιού να επικοινωνήσει με το Θείον; Να μιλήσει στο Θεό, την Παναγία, τους Αγίους, τους Αγγέλους, με μια σύντομη προσευχή; Αυτό σας τα χαλάει όλα; Ζούμε τραγικές ώρες, λοιπόν. Περνάει ένας καταστρεπτικός χείμαρρος πνευματικός αυτή την ώρα απ’ την πατρίδα μας και παρασύρει, καταστρέφει ό,τι καλό βρει μπροστά του. Πράγματα που καθιερώθηκαν με αίματα και θυσίες έρχονται τώρα τα χθεσινά παιδόπουλα, να τα διαγράψουν μ’ ένα χί. Και στεγνώνουν τη ζωή του ανθρώπου, αποθηριοποιούν τον άνθρωπο.
Τι ωραία πούταν στο Σχολείο, η ώρα της προσευχής! Πόσο ταιριάζει στην αθώα παιδική ψυχή η προσευχούλα! Πόσο ωραία ήταν αυτή η ώρα στην κατασκήνωση, στα κατηχητικά, στις Συνάξεις Νέων. Πόσο ωραία ήταν η ώρα της περισυλλογής! Κατενύσσετο η ψυχή του παιδιού. Άνθιζε. Καθόμαστε στο Ναό, δίπλα στη γιαγιά, και κρατούσαμε τ’ αγιοκέρια, κι έλαμπαν τα παιδικά πρόσωπά μας, και καταλαβαίναμε από τότε ότι για «κάτι τι καλύτερο είμαστε γεννημένοι». Άναβε η μάνα το καντήλι, σταυροκοπιόταν, και μας έφερνε όλους κοντά της να παρακαλέσουμε για «τον μπαμπά, την μαμά, τους παππούδες… και για όλο τον κόσμο, Παναγίτσα μου».
Τώρα όχι. Τάχα κάποιοι τα επιβάλλουν. Κάποιοι ενοχλούνται. Ό,τι όμως για τους άλλους αποτελεί τύπο, αν θεωρήσουμε ότι αυτά είναι ο απόηχος του σχολαστικισμού της Δύσεως, για μας είναι ουσία. Κι αυτοί μεν κρατούν τουλάχιστον τον τύπο. Ας κρατηθεί λοιπόν ο τύπος για να ξέρουμε τουλάχιστον από πού ξεκινήσαμε, όταν όλα θάχουν ξεχασθεί. Γιατί με τον κατήφορο που πήραμε, δεν θα μείνει και κάτι να μας το θυμίζει.
Προ πάντων όμως πρέπει να διασαλπίσουμε προς κάθε κατεύθυνση, ότι εμείς δεν είμαστε οι τυπολάτρες κι οι λογοκρατούμενοι, των άλλων Χριστιανικών λαών, εμείς έχουμε την μυστική Θεολογία της Ανατολικής μας Ορθοδόξου Εκκλησίας, της Πίστεώς μας της Αγίας, γι’ αυτό, ας σταματήσουν έως εδώ. Αυτά τα βιώματα, δεν σβήνονται με μια παράγραφο ενός κειμένου υπαγορευμένη από τους πονηρούς του αιώνος τούτου στους νέους, που αυτοί κολακευμένοι το αποδέχτηκαν και το αναμασσούν.
Η προσευχή μας έχει ρίζες. Δεν ξερριζώνεται έτσι· ας το καταλάβουν. Γι’ αυτή την προσευχή έχουν γραφεί αθάνατα πατερικά έργα, που κοσμούν την Ελληνική Πατρολογία, και την Ασκητική Θεολογία μας. Κείμενα και έργα που δοξάζουν και τον λαό μας και τη γλώσσα μας και το έθνος μας, αλλά και την ανθρώπινη υπόστασή μας.»

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΑΙΣΧΗ!!! Το Πρώτο Ομόφυλο Φιλί Μέσα στη Βουλή...


Ψηφίστηκε τα ξημερώματα της 23ης Δεκεμβρίου από την ολομέλεια της Βουλής, το σύμφωνο συμβίωσης, με 193 ψήφους υπέρ, 56 κατά και 51 απόντες.
Μέλη της LGBT κοινότητας που παρακολούθησαν την διαδικασία από τα θεωρεία του Κοινοβουλίου, γιόρτασαν την ψήφιση του συμφώνου με μια σειρά από φιλιά.
Είναι φυσικά η πρώτη φορά που ομόφυλα ζευγάρια φιλιούνται δημοσίως στη Βουλή των Ελλήνων, λογικά όμως όχι και η τελευταία!

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ…

ΓΙΝΕ ΕΝΑΣ ΒΟΣΚΟΣ… Σαν τους βοσκούς που πήραν πρώτοι το μήνυμα από τον άγγελο ότι γεννήθηκε στη γη ο Σωτήρας του κόσμου. Δηλαδή, απλός και ταπεινός. Χωρίς κακία και μίσος. Χάρισε κι εσύ με ευγνωμοσύνη από αυτά που έχεις στον φτωχό αδελφό σου. Τότε θα νιώσεις αγάπη και θα συναντήσεις στη φάτνη της καρδιάς σου το μικρό Χριστό.
ΓΙΝΕ ΣΟΦΟΣ… Σαν τους μάγους που αναζητούσαν την αλήθεια. Γεμάτοι πίστη άφησαν την πατρίδα τους και ξεκίνησαν για ένα κουραστικό μακρινό ταξίδι για να προσκυνήσουν τον Λατρευτό, τον μοναδικό Θεό. Αναζήτησε κι εσύ με πίστη αυτόν τον αληθινό Θεό, να τον προσκυνήσεις, να του προσφέρεις δώρα σαν τους Μάγους. Αντί για χρυσό, να του προσφέρεις την καθαρή καρδιά σου γεμάτη αγάπη για όλους. Αντί για λιβάνι να του προσφέρεις την προσευχή σου. Ο Χριστός που γεννήθηκε από αγάπη, θα σου δώσει ό,τι του ζητήσεις. Αντί για σμύρνα, πρόσφερε την ψυχή σου γεμάτη καλοσύνη. Διώξε μακριά το μίσος, την αδικία, το ψέμα.
ΓΙΝΕ ΕΝΑΣ “ΕΠΙΓΕΙΟΣ” ΑΓΓΕΛΟΣ… Μετανιωμένος για την αμαρτία, δοξολόγησε μαζί με τους αγγέλους το Θεό Πατέρα σου. Φρόντισε όσους έχουν την ανάγκη σου, με την αγγελική σου παρουσία, όπως οι άγγελοι φροντίζουν εσένα. Έτσι, θα γεμίσει η ψυχή σου χαρά και ευφροσύνη.
ΓΙΝΕ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ… Αστέρι φωτεινό, που θα δείχνει σε όλους το δρόμο της χαράς, της ευτυχίας. Ένα αστέρι σαν αυτό που έστειλε ο Θεός στους Μάγους και τους οδήγησε στη φάτνη της Βηθλεέμ. Κάνε τη ζωή σου αστέρι λαμπερό που θα το βλέπουν όλοι και θα φωτίζονται από το δικό σου φως.
ΓΙΝΕ ΜΙΑ ΦΑΤΝΗ… Φάτνη αγάπης και στοργής. Φάτνη φτωχική. Σπηλιά αγιασμένη σαν κι αυτή που διάλεξε για σπίτι του ο Μεγάλος Βασιλιάς. Σ’ αυτή τη φάτνη της καρδιάς σου θα έλθει να γεννηθεί ο Σωτήρας όλου του κόσμου και θα γιορτάσεις τα πιο αληθινά, τα πιο χαρούμενα Χριστούγεννα.
ΓΙΝΕ ΔΙΚΑΙΟΣ… Σαν τον Ιωσήφ, που υπηρέτησε το Χριστό μας σιωπηλά και ταπεινά. Υπάκουος πάντα έκανε ό,τι τον διέταζε ο άγγελος. Πόσο μεγάλη χαρά θα νιώσεις αν γίνεις κι εσύ υπηρέτης του Μεγάλου Θεού!
ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ… Δέξου για Σωτήρα σου το Θείο Βρέφος. Και θα νιώσεις γαλήνη τριγύρω σου απλωμένη, τον ουρανό μες στην καρδιά σου φωτεινό. Κι ω τρανή σου ευτυχία! Θα ζεις μαζί με το Χριστό!

Χριστέ μου, τούτη τη χρονιά κάνε να γίνουμε:
– απλοί σαν τους βοσκούς
– σοφοί σαν τους Μάγους
– καθαροί σαν τους αγγέλους
– λαμπεροί σαν τ’ αστέρια
– ταπεινοί σαν τη φτωχική Σπηλιά
– δίκαιοι σαν τον Ιωσήφ.
ΤΟΤΕ, θα γιορτάσουμε τα πιο όμορφα, τα πιο καλά Χριστούγεννα. Θα γιορτάσουμε πραγματικά Χριστούγεννα !!!

Προσευχή!!!Η μητέρα των αρετών!!!!


Όταν αγαπάς κάποιον, θέλεις να τον σκέφτεσαι, να μιλάς γι’ αυτόν, να είσαι μαζί του. Η ψυχή αγαπά τον Κύριο ως Πατέρα και Δημιουργό της και παρίσταται ενώπιόν Του με φόβο και αγάπη: με φόβο, γιατί είναι ο Κύριος∙ με αγάπη, γιατί η ψυχή Τον γνωρίζει ως Πατέρα γεμάτο έλεος και η Χάρη Του είναι γλυκύτερη από οτιδήποτε άλλο…Ο Κύριος μας έδωσε εντολή να Τον αγαπάμε με όλη την καρδιά, με όλο το νου και με όλη την ψυχή μας. Αλλά χωρίς προσευχή, πώς είναι δυνατόν να αγαπάς; Γι’ αυτό ο νους και η καρδιά πρέπει να είναι πάντα ελεύθερα για προσευχή (όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης). 
Η απόλυτη αναγκαιότητα της προσευχής φαίνεται από τη θέση που έχει στη ζωή του Κυρίου σε όλη τη διάρκεια της δημόσιας δράσης Του, αλλά και από τον απόστολο Παύλο, ο οποίος όταν αναφέρεται σ’ αυτήν χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως «πάντοτε», «αδιαλείπτως», «εν παντί καιρώ νυκτός και ημέρας», τονίζοντας έτσι τον εξαιρετικό και καθοριστικό της ρόλο στη ζωή του ανθρώπου. 
Διαβάζοντας κανείς τα παραπάνω, θα υποψιασθεί τουλάχιστον ότι η προσευχή δεν έχει διακοσμητικό και επιφανειακό ρόλο, αλλά είναι κάτι το βαθύτερο, ουσιαστικότερο και απαραίτητο στη ζωή κάθε Χριστιανού. Πώς όμως ο καθένας από εμάς θα μπορέσει να εφαρμόσει, αλλά και να βιώσει τους λόγους του Κυρίου και των αγίων μας; 
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας από τη μεγάλη τους πείρα σημειώνουν ότι η πνευματική ζωή είναι επιστήμη επιστημών και τέχνη τεχνών. Έτσι, λοιπόν, η προσευχή για να μην καταλήγει σε μια απρόσωπη, κουραστική και επιδερμική εμπειρία, αλλά να ‘ναι μια προσωπική, καρδιακή και αγαπητική ένωση με το Θεό, πρέπει να ασκείται με τις ανάλογες προϋποθέσεις: 
– Να διατηρούμε σταθερή την ώρα της, ρυθμίζοντας το πρόγραμμά μας κατά τρόπο που να μη μας παρουσιάζονται εμπόδια κατά το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. 
– Να προσπαθούμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά, να μην αποσπόμαστε από τις διάφορες μέριμνες, τα υλικά αγαθά, την ανθρωπαρέσκεια, και γενικότερα τη φιληδονία. Απαλλαγμένοι απ’ όλα, να προσηλωνόμαστε στην προσευχή. Για τον προσευχόμενο δεν υπάρχει τίποτε άλλο, εκτός απ’ το Θεό. 
– Να έχουμε τακτική μυστηριακή ζωή (Θεία Κοινωνία, Εξομολόγηση). 
Η προσευχή απαιτεί: 
– αγαπητική διάθεση προς το Θεό. Η αγάπη είναι το παν στην προσευχή∙ η προϋπόθεση και το τέλος της 
– πίστη ότι ο Κύριος παρίσταται ενώπιόν μας 
– επιμονή∙ δηλαδή χωρίς να απογοητευόμαστε αν δεν εκπληρωθεί το αίτημά μας ακριβώς όπως το θέλαμε και στον ποθητό χρόνο 
– αποφυγή φανταστικών στοιχείων∙ δηλαδή χωρίς να περισπάται ο νους μας την ώρα της προσευχής από διάφορες σκέψεις και εικόνες, ακόμη και καλές∙ να προσέχουμε μόνο στα λόγια της προσευχής 
– ταπείνωση και μετάνοια∙ δηλαδή διάθεση για αλλαγή ζωής και επίγνωση της αμαρτωλότητάς μας. 
Εμπόδια στην καλή και καθαρή προσευχή είναι η υπερηφάνεια, η κατάκριση, η πολυλογία, η προσκόλληση στα γήινα και η εν γένει αθέτηση των εντολών του Θεού. 
Όσον αφορά το τι πρέπει να περιλαμβάνει η προσευχή, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη των αγίων της Εκκλησίας μας, πρέπει να περιέχει ευχαριστία, δοξολογία, εξομολόγηση των αμαρτιών μας με συναίσθηση, και τέλος αναφορά των αιτημάτων μας προς το Θεό. Για να διευκολυνθούμε στην προσευχή υπάρχουν σε χριστιανικά βιβλιοπωλεία προσευχητάρια με ακολουθίες και προσευχές γραμμένες με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος από τους Πατέρες της Εκκλησίας. 
Παράλληλα πάντως με τον παραπάνω τρόπο προσευχής, κάθε Χριστιανός θα βοηθεί πολύ στην προσευχή με την επίκληση του ονόματος του Χριστού, την γνωστή και ως ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». 
Τα πλεονεκτήματα της ευχής είναι, πρώτον η καταπληκτική της δύναμη, λόγω της συνεχούς επίκλησης του ονόματος του Χριστού, δεύτερον ότι μπορεί εύκολα να μείνει συγκεντρωμένος ο νους στις λέξεις και να μην μετεωρίζεται, τρίτον επειδή είναι τόσο μικρή και πρακτική στην εξάσκησή της, μπορεί να λέγεται παντού, είτε όταν περπατάς στον δρόμο είτε όταν ξαπλώνεις, είτε όταν εργάζεσαι και τέταρτον ότι ζητάς οτιδήποτε είναι ωφέλιμο και εποικοδομητικό για την ψυχή σου, επειδή στη λέξη έλεος περιλαμβάνονται όλα τ’ αγαθά του Θεού. 
Ένα συνηθισμένο ερώτημα των πιστών είναι γιατί δεν εισακούονται πολλές φορές οι προσευχές μας, μιας και ο ίδιος ο Χριστός έχει διακηρύξει «αιτείτε και δοθείσετε υμίν∙ ζητείτε και ευρήσετε∙ κρούετε και ανοιγήσεται υμίν». Φυσικά είναι απόλυτα ξεκάθαρο, ότι δεν υπάρχει περίπτωση ο Θεός να μην ενδιαφέρεται για οποιοδήποτε λόγο να μας ακούσει. Ο Χριστός είναι συνεχώς δίπλα μας και πάντα μας ακούει, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι το «τζίνι του Αλαντίν» για να μας κάνει τα χατίρια. Σαν παντογνώστης και πάνσοφος που είναι, φαίνεται μερικές φορές ότι δεν ανταποκρίνεται στα αιτήματά μας, πράγμα που μπορεί να συμβαίνει για τους εξής λόγους: 
– για να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε, να μην επαναπαυόμαστε εύκολα και έτσι να προοδεύουμε πνευματικά, 
– διότι δεν είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε την εκπλήρωση του αιτήματός μας, 
– γιατί πολλές φορές δε ζητούμε τα συμφέροντα για την ψυχή μας. 
Η προσευχή είναι ένα τόσο μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή του χριστιανού που δε θα εξαντλούνταν ούτε σε πολυσέλιδα βιβλία. Πιστεύουμε όμως και ελπίζουμε ότι αρχίζοντας από αυτά τα λίγα, μπορούμε να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας!