Το βιβλίο των Ψαλμών

Το βιβλίο των Ψαλμών είναι από τα πιο σημαντικότερα βιβλία της Αγίας Γραφής. Αποτελεί μια συλλογή 150 θρησκευτικών ποιημάτων. Η ονομασία τους "ψαλμοί" δηλώνει το χαρακτήρα αυτών των ποιημάτων, ποιήματα που τραγουδιόντουσαν ή συνοδεύονταν από κάποιο μουσικό όργανο. Στην εβραϊκή βίβλο η συλλογή φέρνει τον τίτλο "Αίνοι". Στην ελληνική γλώσσα εμφανίζεται και με τον τίτλο "Ψαλτήριο".
Οι ψαλμοί ταξινομούνται και σε κατηγορίες ανάλογα με το περιεχόμενό τους. Οι κυριότερες θεματικές κατηγορίες είναι οι εξής:
Ψαλμοί εμπιστοσύνης (3, 4, 20, 55, 61, 91, 125)
Ψαλμοί ευχαριστίας (9, 18, 21, 28, 33, 34, 66, 76, 85, 116, 124, 135, 138)
Ψαλμοί δοξολογίας (30, 34, 40, 113, 117, 124, 145, 146-150)
Ψαλμοί μετάνοιας και ομολογίας (6, 25, 32, 38, 51, 102, 130, 143)
Ψαλμός ελέους (51)
Ψαλμός πόνου (69)
Ψαλμοί για προστασία (5, 7, 41, 64, 140, 141)
Θρήνος (79)
Μεσσιανικοί ψαλμοί (2, 8, 16, 22, 45, 69, 89, 110, 118, 132 προφητικοί για τον Μεσσία)
Θεοκρατικοί ψαλμοί (95, 96, 97, 98, 99, 100 αναφέρονται στην κυριαρχία του Θεού)
Ιστορικοί ψαλμοί (78, 81, 105, 106, 114)
Ψαλμοί των Αναβαθμών (120-134)
Πρωινή προσευχή (5)
Προσευχές (28, 34, 52, 54, 56, 57)
Μακαρισμοί (1, 84)
Στοχασμοί (36)
Πολεμικά θούρια (46, 68, 144)
Πολεμικό εμβατήριο (108)
Ψαλμοί κατάρας (35, 52, 58, 59, 69, 109, 137)
Ψαλμοί ακροστιχίδας-αλφαβητικοί (25, 34, 111, 112, 119, 145)
Ψαλμοί που αρχίζουν και τελειώνουν με το "αλληλούια" (146-150)
Η χρήση ψαλμών στην πνευματική ζωή
Στατιστικά
Η Καινή Διαθήκη χρησιμοποιεί 283 παραπομπές από την Παλαιά Διαθήκη. Οι 116 αναφορές είναι από τους Ψαλμούς
116 ψαλμοί από τους 150 έχουν τίτλο
100 ψαλμοί αποδίδονται σε συγγραφέα, οι υπόλοιποι πενήντα είναι ανώνυμοι
Ο μεγαλύτερος ψαλμός είναι ο 119ος (176 εδάφια) και ο μικρότερος ο 117ος (2 εδάφια)
Το βιβλίο των Ψαλμών είναι το μεγαλύτερο βιβλίο της Αγίας Γραφής (150 κεφάλαια, 2461 εδάφια)

Η ΠΙΣΤΙΣ ΩΣ ΒΙΩΜΑ.



Ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης, στο βιβλίο του με τίτλο:

 Η ΠΙΣΤΙΣ ΩΣ ΒΙΩΜΑ, ΤΟΜΟΣ Α΄, λέει στη σελίδα 61:




Θέλει κόπο και θυσία.

Δεν είναι εύκολο πράγμα η χριστιανική αγάπη. Θέλει κόπο και θυσία. Θέλει αγωνία για τον άλλο, φροντίδα, ενδιαφέρον, ανησυχία. Θα τρέξεις, θα χάσεις ώρες από την ανάπαυση σου, θα θυσιάσεις το χουζούρι σου, εάν θέλεις να είσαι άνθρωπος αγάπης. Θα κάνεις πολλές φορές όχι εκείνο που σου αρέσει και σε ευχαριστεί, αλλά αυτό που ωφελεί τους άλλους.
Το να σταθείς δίπλα σε κάποιον, που έχει ανάγκη της συντροφιάς σου, θέλει κόπο και θυσία. Το να καταβάλεις προσπάθεια να φέρεις στο δρόμο του Θεού κάποιον παραστρατημένο, θέλει πολύ κόπο και αρκετό πνεύμα θυσίας. Το να ανεχθείς ένα δύστροπο, ένα κακότροπο, και να φανείς άνθρωπος αγάπης, θέλει αρκετό κόπο και πολλή θυσία. Το να τρέξεις να εξυπηρέτησεις κάποιον, να ανεβοκατεβείς μαζί του σκάλες, να παρακαλέσεις και να υποχρεωθείς, θέλει ικανό κόπο και θυσία. Το να προσφέρεις απλόχερα από τα δικά σου, θέλει ιδιαίτερη θυσία.
Κάθε προσφορά απαιτεί κόπο και θυσία. Και η αγάπη είναι μια συνεχής προσφορά, και πράξη θυσίας. Κι όπως λέει ο μεγάλος ανθρωπιστής Raoul Follereau: «Η μεγαλύτερη δυστυχία είναι να μην είμεθα χρήσιμοι σε κανέναν...»

Μην απογοητεύεσαι...

Τα δύσκολα είναι για να παλεύουμε. Τα εύκολα για να παίρνουμε ανάσες και να συνεχίζουμε. Όσο κι αν βλέπεις ατέλειωτα εμπόδια και οδυνηρά αδιέξοδα, θυμήσου ότι πάντα υπάρχει τρόπος. Έχε τη συνείδησή σου καθαρή, βασίσου στο πάνσοφο σχέδιο του Θεού για σένα και προχώρα. Δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς.
Ακόμη κι αν έσφαλες, ακόμη κι αν χρησιμοποίησες δόλιους τρόπους για να προχωρήσεις, θυμήσου ότι ποτέ δεν είναι αργά. Μετανόησε... Ζήτησε ειλικρινά τη βοήθεια Του και όλα θα αλλάξουν...
Με το σταυρό στο χέρι δεν πας μπροστά, πας ψηλά... Όσο έχεις Χριστό, έχεις και ελπίδα...

Αν θες να είσαι κοντά του...

Πώς όταν θες να πας από μια πόλη σε μια άλλη, χρησιμοποιείς τις ταμπέλες ... Λάρισα τόσα χιλιόμετρα, Θεσσαλονίκη τόσα. Στρίψε εδώ, πήγαινε από εκεί... Το ίδιο συμβαίνει και με τις εντολές του Χριστού. Δεν σε υποχρεώνουν να πας πουθενά. Αν, όμως, θες να είσαι κοντά του, καλό είναι να τις ακολουθήσεις...
Αυτές θα σε οδηγήσουν στην πορεία την προσωπικά κατάλληλη για σένα. Θα είναι οι οδοδείκτες σου. Το ασφαλές σου μονοπάτι προς Αυτόν. Θα είναι ο σταυρός σου. Η χαρά σου. Οι δυσκολίες σου. Οι δοκιμασίες σου. Η ίδια η ζωή σου.
Κάνε μια προσπάθεια να ακολουθήσεις, να ζήσεις τις εντολές του κόντρα στον στυγνό ορθολογισμό της εποχής μας και θα αρχίσεις να τον πλησιάζεις. Κάνε μια προσπάθεια να ζήσεις τα όσα μας λέει και δε θα πεθάνεις ποτέ !!!

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΝΑΕΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ



Ομολογείτε χωρίς φόβο (Κατά Λούκα 12, 4-12)
«Σ’ εσάς όμως, φίλοι μου, λέω: Μη φοβηθείτε αυτούς που σκοτώνουν το σώμα και ύστερα δεν μπορούν τίποτα περισσότερο να κάνουν. Να σας πω ποιον να φοβηθείτε: το Θεό, που έχει την εξουσία να σας ρίξει στην κόλαση μετά το φυσικό θάνατο. Σας βεβαιώνω πως αυτόν πρέπει να φοβάστε. Τα πέντε σπουργίτια δεν πουλιούνται για δύο μόνο ασσάρια; Κι όμως ο Θεός ούτε ένα απ’ αυτά δεν ξεχνάει. Ο Θεός έχει μετρημένες ακόμα και τις τρίχες της κεφαλής σας. Μη φοβάστε, λοιπόν, γιατί αξίζετε περισσότερο από πολλά σπουργίτια.» «Σας βεβαιώνω πως όποιος ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σ’ εμένα, το ίδιο θα κάνει γι’ αυτόν και ο Υιός του Ανθρώπου κατά την τελική κρίση, μπροστά στους αγγέλους του Θεού. Όποιος όμως με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθεί και ο Υιός του Ανθρώπου μπροστά στους αγγέλους του Θεού, κατά την τελική κρίση. Όποιος μιλήσει προσβλητικά κατά του Υιού του Ανθρώπου, ο Θεός θα τον συγχωρήσει· όποιος όμως προσβάλει το Άγιο Πνεύμα, ο Θεός δε θα τον συγχωρήσει. Όταν σας οδηγήσουν μπροστά στις συναγωγές ή στις πολιτικές αρχές, μην αγωνιάτε για το πώς θα απολογηθείτε ή τι θα πείτε, γιατί το Άγιο Πνεύμα θα σας φωτίσει εκείνη τη στιγμή τι θα πρέπει να πείτε».

Παρουσία καὶ Ἀπουσία

Γέρων Θεόφιλος Παραϊάν
Ἕνας ἀπό τούς μεγάλους γεροντάδες τῶν τελευταίων χρόνων εἶναι καί ὁ ρουμάνος ἱερομόναχος Θεόφιλος. Παρ᾿ ὅτι τυφλός, θαυμαστός γιά τίς πολλές καί μεγάλες του ἀρετές.
Ἄς ἀκούσουμε κάτι ἀπό τόν λόγο του.

* * *
Ἐγώ ἐπιμένω σέ ὅλους, νά πηγαίνουν, ἄν ὄχι σέ ὅλες τίς ἀκολουθίες, τουλάχιστον στήν θεία λειτουργία. Καί ἄν συμβεῖ κάποιος νά μήν πηγαίνει στή θεία λειτουργία, οὔτε πού κάθομαι νά συνομιλήσω μαζί του! Γιατί δέν ἔχω νά τοῦ πῶ τίποτε! Γιά παράδειγμα:
Κάποιος, ὅταν τόν ρώτησα τί κάνει τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά βρίσκεται στήν ἐκκλησία, μοῦ ἀπάντησε: «Βλέπω τηλεόραση»! Καί τότε τοῦ εἶπα: «Πρόσεξε, αὐτό σημαίνει ὅτι μπροστά σου ἔχεις τήν τηλεόραση, ἐνῶ στό Θεό ἔχεις γυρίσει τήν πλάτη σου. Ἄλλαξε λοιπόν. Πήγαινε στήν ἐκκλησία, ὥστε νά ἔχεις μπροστά σου τό Θεό, καί πίσω σου τήν τηλεόραση».
Οἱ ἄνθρωποι πολλές φορές κάνουν ἀπρόσεκτα κάποια πράγματα. Ἄν ρωτήσεις κάποιον, γιατί δέν πηγαίνει στήν ἐκκλησία, σπάνια θά ἀκούσεις ὅτι δέν πιστεύει καί γι᾿ αὐτό δέν πηγαίνει στήν ἐκκλησία. Στήν πραγματικότητα ὅμως, αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού δέν πηγαίνει στήν ἐκκλησία.
Δέν πηγαίνει, γιατί:
• δέν ἔχει τόση πίστη, ὅση τοῦ χρειάζεται, γιά νά πάει στήν ἐκκλησία·
• δέν ἔχει τόση πίστη, ὅση χρειάζεται, γιά νά παραμείνει στήν ἐκκλησία·
• δέν ἔχει τόση πίστη, ὅση χρειάζεται, γιά νά παρακολουθεῖ τίς ἀκολουθίες τῆς ἐκκλησίας.

* * *

Δέν εἶναι δυνατόν νά γίνει πρόοδος πνευματική χωρίς ἔργα τῆς πίστης. Ἡ πίστη αὐξάνει μέ τά ἔργα τῆς πίστης.
• Ἄν οἱ πιστοί νηστεύουν, τότε καί οἱ λιγότερο πιστοί πρέπει νά νηστεύουν, γιά νά ἔχουν ἔμπρακτη πίστη πού θά τούς ἐνισχύει στήν πίστη.
• Ἄν οἱ πιστοί πηγαίνουν στήν ἐκκλησία, πρέπει καί ὁ λιγότερο πιστός νά πάει, γιά νά ἔχει, ἔστω, μία παρουσία στήν ἐκκλησία!
Κάποιος μοῦ εἶπε:
«Πάτερ, μοῦ λέτε νά πηγαίνω στήν ἐκκλησία. Ἀλλά δέν μπορεῖτε νά φανταστεῖτε, πόσες κακές σκέψεις, πόσα μολυσμένα πράγματα κουβαλάω μέσα μου».
Ξέρω ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι πολύ διαφορετικοί.
Ἀλλά ξέρω καί ὅτι, χωρίς νά πηγαίνεις ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ἡ δωρεά καί ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, δέν μπορεῖς νά δεχτεῖς χάρη Θεοῦ. Ἑπομένως: Νά πηγαίνεις ὅπως εἶσαι, ὅσο καί ἄν οἱ σκέψεις σου εἶναι μολυσμένες, ὅσο καί ἄν εἶναι κατώτερες! Νά πηγαίνεις. Διότι μόνον ἔτσι μπορεῖ νά ἔλθει ὁ καιρός πού θά καθαρίσει τό μυαλό σου καί δέ θά ἔχεις πιά τίς βρώμικες σκέψεις πού ἔχεις τώρα μέσα σου.

* * *

Κάποτε παρουσιάστηκε ο διάβολος μέσα στο κελί του ...

Ένας ευλογημένος αγιορείτης μοναχός, ο γερο Αυγουστίνος ο Ρώσος (1882-1965), ήταν πολύ ενάρετος, πολύ ταπεινός και πολύ αγωνιστής.
Κάποτε παρουσιάστηκε ο διάβολος μέσα στο κελί του σαν σκύλος φοβερός.
Πετούσε φωτιές από το στόμα και όρμησε πάνω στο γέροντα για νά τον πνίξει, επειδή, όπως του είπε, καιγόταν από τις προσευχές του.
Ο γερο-Αυγουστίνος τον άρπαξε και τον πέταξε στον τοίχο φωνάζοντας: Κακέ διάβολε, γιατί πολεμάς τα πλάσματα του Θεού;
Ο διάβολος, κατατρομαγμένος απ” την αναπάντεχη υποδοχή, έγινε άφαντος.
Ύστερα όμως ο αγαθότατος και απλούστατος γέροντας είχε τύψεις, επειδή… χτύπησε το διάβολο !
Περίμενε με αγωνία πότε νά φωτίσει, για νά πάει στον πνευματικό του νά εξομολογηθεί το «αμάρτημα» του.
Πραγματικά, μόλις φώτισε πήγε στην Προβάτα (μιάμιση ώρα απόσταση από το κελί του), όπου ήταν ο πνευματικός του, και εξομολογήθηκε.
Ό πνευματικός μου όμως ήταν πολύ συγκαταβατικός», διηγιόταν αργότερα ο γέροντας, «και δεν μου έβαλε κανένα κανόνα, αλλά μου είπε νά κοινωνήσω. Εγώ, από τη χαρά μου, όλη τη νύχτα έκανα κομποσχοίνι, και μετά πήγα στη θεία λειτουργία και κοινώνησα.
Όταν ο παπάς έβαζε την άγία λαβίδα ατό στόμα μου, είδα την άγία Κοινωνία κομμάτι κρέας και αίμα! Και τη μασούσα για νά την καταπιώ! Παράλληλα ένιωθα και μία μεγάλη αγαλλίαση, πού δεν μπορούσα νά την αντέξω.
Από τα μάτια μου έτρεχαν γλυκά δάκρυα, και το κεφάλι μου φώτιζε σαν λάμπα.
Έφυγα γρήγορα για νά μη με δουν οι πατέρες, και την ευχαριστία για τη Θεία Μετάληψη τη διάβασα μόνος μου στο κελί μου».

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΙΝΤΙΛΟΓΛΙΟΥ - ΙΕΡΑ ΠΑΝΥΓΗΡΙΣ


Αρρώστιες και ατυχήματα από κατάρα

Πολλές αρρώστιες που δεν βρίσκουν οι γιατροί από τί είναι, μπορεί να είναι από κατάρα. Τί να βρουν οι γιατροί, την κατάρα; Μία φορά μου έφεραν στο Καλύβι έναν παράλυτο. Ολόκληρος άνδρας δεν μπορούσε να καθήση. Το κορμί του ήταν τεντωμένο σαν ξύλο. Τον κουβαλούσε ένας στην πλάτη και ένας άλλος τον κρατούσε από πίσω. Του έβαλα δυο κούτσουρα και ακουμπούσε λίγο ο καημένος. Μου λένε αυτοί που τον συνόδευαν: «Από δεκαπέντε χρονών παιδί είναι σ' αυτήν την κατάσταση και έχουν περάσει δεκαοκτώ χρόνια από τότε». «Μα πώς στα καλά καθούμενα να το πάθη αυτό; είπα. Δεν μπορεί, κάτι συμβαίνει». Έψαξα από δώ-από 'κει και βρήκα ότι κάποιος τον είχε καταρασθή. Τί είχε συμβή; Κάποτε πήγαινε με το αστικό στην σχολή του και καθόταν σε μία θέση τεντωμένος. Σε κάποια στάση μπήκε ένας ηλικιωμένος παπάς και ένα γεροντάκι και στάθηκαν όρθιοι δίπλα του. Τότε του είπε ένας: «Σήκω, να καθήσουν οι μεγάλοι». Αυτός τεντώθηκε ακόμη περισσότερο στο κάθισμα, χωρίς να δώση σημασία. Όποτε το γεροντάκι που στεκόταν όρθιό του λέει: «Τεντωμένος να μείνης και ποτέ να μην μπορής να καθήσης». Και η κατάρα έπιασε. Βλέπεις, είχε αναίδεια ο νέος. Σού λέει: «Γιατί να σηκωθώ, αφού την πλήρωσα την θέση;». Ναί, αλλά και ο άλλος πλήρωσε και είναι ηλικιωμένος, σεβάσμιος, και στέκεται όρθιος και εσύ είσαι μικρό παιδί, δεκαπέντε χρονών, και κάθεσαι. «Από αυτό είναι, του λέω. Κοίταξε να μετανοήσης, για να γίνης καλά, χρειάζεται μετανοια». Ο καημένος, μόλις το κατάλαβε λίγο και το αναγνώρισε, αμέσως τακτοποιήθηκε
Πόσα από αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι από κατάρα, από αγανάκτηση. Και όταν εξοντώνωνται ολόκληρες οικογένειες ή πεθαίνουν πολλά άτομα από μία οικογένεια, να ξέρετε, είναι ή από αδικία ή από μάγια ή από κατάρα. Ένας πατέρας είχε ένα παιδί που όλο γύριζε. Μία φορά του λέει αγανακτισμένος: «Να έλθης μία και καλή». Το παιδί εκείνο το βράδυ, καθώς ερχόταν στο σπίτι, ακριβώς έξω από την πόρτα, το χτύπησε ένα αυτοκίνητο και έμεινε στον τόπο. Τον πήραν οι φίλοι του σκοτωμένο και τον πήγαν μέσα στο σπίτι του. Ήρθε μετά ο πατέρας στο Καλύβι και έκλαιγε. «Το παιδί μου σκοτώθηκε έξω από την πόρτα του σπιτιού μού», έλεγε. Από 'δω-από 'κει, μετά μου λέει: «Του είχα πει μία κουβέντα». «Τι του είπες;», του λέω. «Αγανάκτησα που ξενυχτούσε και του είπα: «Να έρθης μία και καλή!». Μήπως ήταν απ' αυτό»; «Εμ, από τί ήταν; του λέω. Κοίταξε να μετανοήσης, να εξομολογηθής».
«Αυτήν την φορά να έρθης μία και καλή», του είπε, και το παιδί το έφεραν νεκρό. Άντε μετά να χτυπιέται ο πατέρας, να κλαίη...
Απόσπασμα από το βιβλίο ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Α΄.

Αξίζει...

Αξίζει για μερικά πράγματα να περιμένεις, είναι ανάγκη να περιμένεις. Εργάζεται ο Θεός, μόνο που έχει τους δικούς του ρυθμούς. Ο Θεός εργάζεται πολύ υπομονετικά. Κι η φύση το ίδιο κάνει. Ένα λουλουδάκι θα ανθίσει όταν έρθει η ώρα του. Όλα αυτά αλλάζουν, αλλά σε πολύ διαφορετικούς ρυθμούς απ’ αυτούς που μας έχει συνηθίσει η τρελή κοινωνία μας. Αυτό το τρέξιμο, αυτός ο πανικός η ταραχή που μας κάνει όλους τόσο πολύ βιαστικούς, αφήνουν τον Θεό αμέτοχο. Ο Θεός δεν μπαίνει σ’ αυτούς τους τρελούς ρυθμούς μας. Κινείται στους ρυθμούς της δικής του αγάπης και της δικής του υπομονής…

~ γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης ~

Η προσευχή.

Πόσο σπουδαίο έργο είναι η προσευχή. Τόσα και τόσα παραδείγματα το αποδεικνύουν. Είναι το οξυγόνο της ψυχής. Στην προσευχή σου καλύτερα να προσεύχεσαι με καρδιά χωρίς λόγια, παρά με λόγια χωρίς καρδιά.
O Άγιος γέροντας Πορφύριος έλεγε, ότι από τη στιγμή που θα πιάσεις το σφυγμό της προσευχής και σε αγγίξει αυτή η γλύκα της, τότε παύουν τα λόγια, τότε μιλάει η σιωπή. Η καρδιά...

Η αγρυπνία...

Η αγρυπνία είναι σχάρα που ψηνόμαστε για να καθαριστούμε, να φωτισθούμε, ν΄αγιασθούμε...
Νύχτα. Οι αγαπητές ώρες του Θεού και των αγίων, των φίλων μας, που μαθαίνουμε τα κουμπιά τους, για να τους καλοπιάνουμε. Μόνο να 'μαστε τίμιοι μαζί τους γιατί εύκολα τους λησμονάμε, αθετούμε τις υποσχέσεις μας και τους αφήνουμε εκτεθειμένους στον Θεό.
Να δεθούμε με τους αγίους. Είναι η καλύτερη συντροφιά στη μοναξιά. Διώχνουν την παγωνιά. Έρχονται αμέσως. Ακούν αμέσως.

~ +Μοναχού Μωυσή, του Αγιορείτη 

Γέροντα, πώς συμβαίνει ένας νέος, ενώ από παιδί ζούσε πνευματικά και είχε φιλότιμο, να φθάση σε σημείο να παραστρατήση τελείως;

- Ας μην κρίνη κανείς. Είναι πολλοί παράγοντες που επιδρούν. Τα παιδιά που ζουν κοσμικά, απρόσεκτα, ελέγχονται όταν βλέπουν τα άλλα που ζουν αγνά, πνευματικά, και θέλουν να τα παρασύρουν.
Μια φορά προχωρούσαν στο δρόμο δυο παιδιά. Το ένα κάποια στιγμή σκόνταψε και έπεσε μέσα σε έναν λάκκο με λασπόνερα και έγιναν τα ρούχα του όλο λάσπες. Μόλις πήγαν παραπέρα, έσπρωξε τον φίλο του και τον έρριξε σε έναν λάκκο, για να λασπωθή, γιατί ένοιωθε άσχημα να είναι αυτός λασπωμένος και εκείνος καθαρός.
Οι παρέες πολύ επηρεάζουν τα παιδιά. Εγώ, όταν ήμουν μικρός, είχα μέσα στη φύση μου την αγάπη. Ξεκινούσα να πάω κάπου με τα ζώα και κοίταζα να βάλω και τον έναν επάνω στο ζώο, να βάλω και τον άλλον, να πάρω και τον μικρό μου αδελφό στον ώμο.
Μια φορά ένας αδελφός μου σκότωσε ένα πουλάκι κι εγώ στενοχωρέθηκα πολύ και τον μάλωσα. Πήρα μετά το πουλάκι και το έθαψα με κλάματα. Εκείνο το διάστημα έκανα παρέα με παιδιά της ηλικίας μου. Πηγαίναμε στο δάσος, προσευχόμασταν, διαβάζαμε Συναξάρια, νηστεύαμε. Μετά οι μητέρες τους άρχισαν να μην τα αφήνουν να έρχωνται μαζί μου. «Μην κάνετε παρέα με αυτόν, τους έλεγαν, θα σας χτικιάση». Οπότε με άφησαν και ένιωθα μόνος. Με κορόιδευαν κιόλας, «καλόγερο από δω, με έλεγαν, καλόγερο από κει», μου είχαν κάνει την ζωή μαρτύριο.
Έφθασα κάποτε σε σημείο που δεν μπορούσα να αντέξω την κοροϊδία. Τότε είπα κι εγώ: «Θα πάω με τα μεγαλύτερα παιδιά και θα υποκρίνωμαι». Άρχισα λοιπόν να κάνω παρέα με μεγαλύτερα παιδιά. Πήρα λάστιχα και έκανα σφενδόνα. Πρώτα έβαζα δήθεν σημάδι μόνο με την σφενδόνα. Ύστερα πήρα σκάγια και είχα γίνει ο καλύτερος σκοπευτής. Μια φορά, μόλις σκότωσα ένα πουλάκι και το είδα σκοτωμένο, συνήλθα. Πέταξα και τα λάστιχα, και τα σκάγια. «Εσύ έκλαιγες, είπα, όταν ο αδελφός σου σκότωσε ένα πουλάκι και τον μάλωσες, που το σκότωσε, και τώρα πού έφθασες; Σκοτώνεις πουλιά και σιγά σιγά θα φθάσης να σκοτώνης και ζώα». Πράγματι, αν συνέχιζα έτσι, θα προχωρούσα στο κυνήγι ζώων και μετά θα τα έγδερνα κιόλας.
Από μία ευαισθησία σε τί κακότητα μπορεί να φθάση κανείς, αν δεν προσέξη και παρασυρθή από κακές παρέες! Ενώ, οι καλές συντροφιές πολύ βοηθούν. Ο Θεός γέμισε τους ανθρώπους με διάφορα χαρίσματα. Ο άνθρωπος, όπως βλέπει την διαστροφή των άλλων, έτσι μπορεί να δη και την αρετή τους και να την μιμιθή.


{ Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’ } .-

Η κοσμική ομορφιά...

Η κοσμική ομορφιά σε ασχημαίνει, δεν την χρειάζεσαι, σε οδηγεί σε μία τυποποιημένη "ομορφιά", σε μία φασιστική νοοτροπία περί κάλλους. Είσαι όμορφος/η από την φύση σου, όχι γιατί στο αναγνωρίζουν οι άλλοι, αλλά διότι είσαι εικόνα του Θεού!
Διαφύλαξε λοιπόν την ομορφιά της ύπαρξης σου μπροστά στον καθρέπτη της αιωνιότητος κι όχι μπροστά στους καθρέπτες της φθοράς, διότι μόνο τότε θα ζήσεις πραγματικά ελεύθερος/ή. Ο Θεός σε αγαπά, όχι λόγω της επιδερμίδας σου ή λόγω του χρώματος των ματιών σου ή για το αθλητικό σώμα σου. Σε αγαπά γιατί είσαι εσύ, σε αγαπά γιατί είσαι κομμάτι Του, σε αγαπά χωρίς να απαιτεί από εσένα επιτηδευμένους χρωματισμούς στο πρόσωπό σου.
Ο Θεός σε αγαπά για αυτό που είσαι, όχι γι αυτό που οι άλλοι απαιτούν από σένα να δείχνεις…
~ αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος ~

...δεν είναι μαγκιά...

Η απιστία, δεν είναι μαγκιά...
Η αμαρτία, δεν είναι μαγκιά...
Να υπάρχεις απλά για τις επιθυμίες σου, δεν είναι μαγκιά...
Το να μιλάς χωρίς να πράττεις, δεν είναι μαγκιά...
Το να ζεις στο καβούκι του "εγώ" σου, δεν είναι μαγκιά...
Το να κάνεις κάτι επειδή "το κάνουν οι πολλοί", δεν είναι μαγκιά...
Μαγκιά είναι να βουτάς σε ουρανούς δυσπρόσιτους για τους πολλούς...
Μαγκιά είναι να σκαρφαλώνεις σε κόσμους αρετής και νήψης...
Μαγκιά είναι να μπορείς να βλέπεις τα λάθη σου...
Μαγκιά είναι να λες συγνώμη...
Μαγκιά είναι να ζεις για τους άλλους...
Μαγκιά είναι να είσαι του Θεού...
~ αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος ~

-Γέροντα, όταν περνούμε κάποιον πειρασμό, μια μεγάλη δοκιμασία, τι να κάνουμε;



-Τι να κάνετε; Υπομονή να κάνετε. Η υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο που θεραπεύει τις μεγάλες και μακροχρόνιες δοκιμασίες. Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν. Η μεγάλη υπομονή ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει θεϊκά αποτελέσματα∙ εκεί που δεν περιμένεις την λύση, δίνει ο Θεός την καλύτερη λύση!

~ Άγιος γέροντας Παΐσιος ~

Ο άνθρωπος ζητάει ...

Ο άνθρωπος ζητάει στον ουρανό τη χαρά και την ευτυχία, ζητάει το αιώνιο μακριά απ’ όλους κι απ’ όλα, ζητάει να βρει τη χαρά στον Θεό. Ο Θεός είναι μυστήριο, είναι σιωπή, είναι άπειρος, είναι το παν. Την τάση της ψυχής για τον ουρανό την έχει όλος ο κόσμος, όλοι ζητάνε κάτι το ουράνιο. Σ’ Αυτόν στρέφονται όλα τα όντα, έστω και ασυνειδήτως. Σ’ Αυτόν να στρέφετε διαρκώς το νου σας. Αγαπήστε την προσευχή. Αγαπήστε την κουβέντα με τον Κύριο…
~ Άγιος γέροντας Πορφύριος ~

Η απελπισία...

Δεν πρέπει σε οποιεσδήποτε περιπτώσεις και περιστάσεις να χάνετε το θάρρος σας ή να απελπίζεσθε. Η απελπισία φονεύει την ενέργεια που χρειάζεται για να λάβουμε στην καρδιά μας το Άγιο Πνεύμα. Ο απελπισμένος χάνει την προσευχή και νεκρώνεται για τον πνευματικό αγώνα. Να ξέρετε ότι τη στιγμή της αποθαρρύνσεως και της απελπισίας δεν σας αφήνει ο Κύριος, αλλά εσείς αφήνετε τον Κύριο. Οτιδήποτε θλιβερό κι αν σας συμβαίνει, καλέστε νοερά τον Κύριο Ιησού Χριστό που ζει μέσα στην καρδιά σας. Εκείνος περιμένει την πρόσκλησή σας .
Μην απογοητεύεσθε και μη νιώθετε στενοχώρια για τη ζωή σας. Η ζωή είναι ανυπόφορη μόνο για τους δυσσεβείς, αλλά όποιος πιστεύει στον Ιησού Χριστό και ελπίζει σ' Αυτόν, πρέπει να χαίρεται και να εκτιμά τη ζωή. Η επίγεια ζωή μας είναι απαραίτητη σαν προετοιμασία για την αιώνια ζωή, για να δοξάσουμε εδώ τον Θεό, να ευεργετήσουμε τον πλησίον και να επιτύχουμε την Αιώνια Βασιλεία δια της στενής οδού που προτάσσει το Ευαγγέλιο.
Η ζωή δεν μας δόθηκε για επίγειες απολαύσεις. «Μακάριοι οι κλαίοντες νυν», όχι οι γελώντες. Η απελπισία, η νωθρότητα και η αμέλεια είναι οι τρεις γίγαντες με τους οποίους είναι δεμένο όλο το ανθρώπινο γένος…
~ Άγιος γέροντας Πορφύριος ~

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ "ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ" ΣΥΝΟΔΟΥ



Η ΑΦΕΣΗ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΟΣΑ ΜΥΡΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΑΙΣΧΗ, ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΕΜΦΑΛΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΕΔΩΣΗ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΣΤΗ ΛΑΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ.
ΠΛΕΟΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΛΟΓΗΤΟΙ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΜΑ Η ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ (ΨΕΥΔΟ) ΣΥΝΟΔΟΥ

Η τηλεόραση προωθεί τις υιοθεσίες παιδιών σε ομοφυλόφιλους




Η τηλεόραση προωθεί τις υιοθεσίες παιδιών σε ομοφυλόφιλους.Εκεί φτάσαμε εφόσον κανείς δεν αντιδράει αυτοί που ελέγχουν τα μμε κάνουν πλύση εγκεφάλου στα μυαλά των Ελλήνων και των μικρών παιδιών.Κάνοντας μια ορθόδοξη χώρα να καταστραφεί μέσα στην ανομία και αμαρτία της και να ομοιωθεί με τα σόδομα και τα γόμορα.

ΤΟ ΨΕΜΑ...

ΡΥΘΜΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Το Τέλος του Χρήματος

ΕΤΣΙ προωθούν το σχέδιο «Πλαστικό χρήμα»

ΈΡΓΟ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ 12-3-94

ΈΡΓΟ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ 12-3-94 ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ( ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ) & ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΙΩΓΑΣ (ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ) ΕΚΠΟΜΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΗΛΕΤΩΡΑ 12-3-94
ΈΡΓΟ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ & ΜΑΣΟΝΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΟΣΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΖΟΥΝ...



ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ - ΕΓΙΝΕ Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ


Ο Οικουμενικός πατριάρχης μνημονέυει ως αγιότατο τον Πάπα...

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΑΠΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!!!!!

ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΑΠΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ!!!

Η κοίμηση της Θεοτόκου – Ένας θάνατος θρίαμβος


Εορτή μεγάλη και πανήγυρις  λαμπρά η εορτή της Κοιμήσεως τη Θεοτόκου. Τη γιορτάζει με πολλή χαρά ο Ορθόδοξος κόσμος σ’ όλη την οικουμένη. Τρέχουμε οι πιστοί στους Ναούς μας, μάλιστα σ’ αυτούς που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, τρέχουμε με αγαλλίαση και ευφροσύνη να ψάλουμε τους θαυμάσιους ύμνους της εορτής και να γιορτάσουμε με χαρά τη μεγαλύτερη θεομητορική εορτή του έτους, το Πάσχα του καλοκαιριού.
Χαρά, εορτή, πανηγύρι! Γιατί όμως; Γιατί όλη αυτή η λαμπρότητα και ο ενθουσιασμός; Γιατί οι ύμνοι και οι ευχές, η τόση χαρά στα πρόσωπα και στις ψυχές;
Θάνατο έχουμε, και ο θάνατος πάντοτε ήταν θλιβερό γεγονός. Από τότε όμως που γεύθηκε τον θάνατος ο Υιός του Θεού, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, και ανέστη εκ νεκρών, κατήργησε τον θάνατο για όλο το ανθρώπινο γένος. Όσοι πιστεύουν στον σταυρωθέντα και αναστάντα Κύριο δεν φοβούνται πλέον τον θάνατο, διότι γνωρίζουν ότι αυτός είναι ένα πέρασμα από τα επίγεια στα ουράνια, από τα πρόσκαιρα στα αιώνια, από τα λυπηρά στα ευχάριστα, στα μακάρια και δοξασμένα.
Ο θάνατος του πιστού δεν είναι μόνο γεγονός που προκαλεί τον πόνο και τα δάκρυα. Είναι γεγονός που προκαλεί πιο πολύ τη χαρά. Πολύ περισσότερο ο θάνατος των αγίων είναι η ημέρα της λυτρώσεώς τους από τα θλιβερά της επιγείου ζωής και της θριαμβευτικής εισόδου τους στον άφθαρτο και πανένδοξο κόσμο του ουρανού, στα μακάρια ζωή της Βασιλείας του Θεού. Γι’ αυτό τους αγίους τους γιορτάζουμε στην ημέρα της Κοιμήσεώς τους.
Αλλ’ αν αυτά ισχύουν για κάθε πιστό και πιο πολύ για τους αγίους μας, τι πρέπει να ισχύει για την «Κεχαριτωμένη», τη στολισμένη με εξαιρετικές χάριτες από τον Θεό γυναίκα, που έφερε στον κόσμο τον νικητή του θανάτου, για εκείνη που ο ουρανός την αναγνώρισε ως «ευλογημένην εν γυναιξί», ευλογημένη από τον Θεό όσο καμιά άλλη γυναίκα, γι’ αυτήν που αξιώθηκε να γίνει η Μητέρα του Θεού;
Ο θάνατος της υπερευλογημένης Μητέρας του Θεού είναι ένας θρίαμβος, η κοίμησή της η πιο μεγάλη γιορτή.
«Η των ουρανών υψηλοτέρα υπάρχουσα, και των Χερουβίμ ενδοξοτέρα, και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα», αυτή που είναι πιο ψηλά από τους ουρανούς, και έχει δόξα μεγαλύτερη από τη δόξα των χερουβικών δυνάμεων, αυτή που είναι πιο τιμημένη απ’ όλη τη δημιουργία του Θεού, που λόγω της υπερθαύμαστης καθαρότητάς της δέχθηκε μέσα της τον αΐδιο Θεό, «εν ταις του Υιού χερσί σήμερον την παναγίαν παρατίθεται ψυχήν, και συν αυτή πληρούνται τα σύμπνατα χαράς», ψάλλει θριαμβευτικά ο ιερός υμνογράφος. Την παναγία, την πανάμωμη, την ελεύθερη από κάθε κηλίδα κακού ψυχή της την παραδίδει στα άγια και άχραντα χέρια του Θεού και Θεού της, χαίρει, χαίρει μεγάλη χαρά η ίδια που βρίσκεται στους κόσμους του ουρανού, δέχεται τα αιώνια βραβεία της απαράμιλλης αρετής της και την αμοιβή της ταπεινής υπακοής της και απολαμβάνει και αντανακλά την απερίγραπτη δόξα του Υιού της. Μαζί της γεμίζουν από ανεκλάλητη χαρά τα σύμπαντα, όλος ο κόσμος του ουρανού και της γης συμμετέχει στα χαρά της.
Χαίρουν οι άγγελοι του ουρανού και δοξάζουν την Κοίμησή της «Εξουσίαι, Θρόνοι, Αρχαί, Κυριότητες, Δυνάμεις και Χερουβίμ και τα φρικτά Σεραφίμ». Ο Κύριος μας διαβεβαίωσε ότι μεγάλη χαρά έχουν οι άγγελοι του ουρανού όταν ένας αμαρτωλός άνθρωπος μετανοεί και επίσης ότι άγγελοι συνοδεύουν αυτούς που πορεύονται προς τη ζωή της αιωνιότητας. Πόση επομένως χαρά έχουν, πώς πανηγυρίζουν και πώς υποδέχονται στους ολόφωτους κόσμους του ουρανού αυτήν που έγινε η Μητέρα του Λυτρωτή όλου του κόσμου! Οι άγγελοι που διακονούν πρόθυμα τη μεγάλη υπόθεση της σωτηρίας μας και χαίρονται πολύ για τη σωτηρία μας, πόσο περισσότερο χαίρουν και τιμούν αυτήν που διακόνησε κατά μοναδικό τρόπο τη σωτηρία του κόσμου, που υπήρξε η Μητέρα του Σωτήρος του κόσμου!
Αγάλλονται όμως και οι «γηγενείς», οι άνθρωποι, οι κάτοικοι της γης χαιρόμαστε μαζί με τους αγγέλους, καθώς με ιερό δέος βλέπουμε σήμερα «εκ ζωής εις ζωήν μεθισταμένην την τεκούσαν τον αρχηγόν της ζωής», αυτήν που γέννησε τον αρχηγό της ζωής να φεύγει από την πρόσκαιρη ζωή της γης και να εισέρχεται στην αιώνια ζωή της ουρανίου Βασιλείας. Είναι δίκαιο και πρέπον να απολαύσει τώρα την ουράνια τιμή που της αξίζει, να έχει τη μεγαλύτερη δόξα απ’ όλους τους ανθρώπους, να είναι ανωτέρα απ’ όλους τους αγγέλους, βασίλισσα των ουρανών. Όλα αυτά μας δίνουν χαρά, διότι η Μητέρα του Θεού είναι ό,τι ευγενέστερο και ανώτερο είχε να προσφέρει ο κόσμος των ανθρώπων στον Θεό. Και ο Θεός τώρα την τιμά με ασύγκριτη ουράνια δόξα· και αυτή η δόξα αντανακλά σ’ όλους μας και είναι αυτό αφορμή χαρά για όλους μας. «Αγάλλονται γηγενείς επί τη θεία σου δόξη κοσμούμενοι».
Χαιρόμαστε οι πιστοί, διότι η Μητέρα του Θεού είναι Μητέρα όλων μας και γι’ αυτό με την Κοίμησή της δεν εγκαταλείπει τον κόσμο, αλλά πολύ περισσότερο τώρα, με την παρρησία που έχει, πρεσβεύει στον Υιό της για μας και με τις πρεσβείες της σκεπάζει όλους τους πιστούς «λυτρουμένη εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

Πως γιορτάζουμε τήν ονομαστική μας εορτη;


Το όνομα που φέρουμε λοιπόν, αποτελεί μέρος της ταυτότητάς μας, όχι μόνο της πολιτικής, μα κυρίως, της Χριστιανικής Ορθόδοξης ταυτότητας, διότι είναι (και πρέπει μόνο να είναι) όνομα Ορθοδόξου Αγίου. Τα Ορθόδοξα Ονομαστήρια συνδεόνται άμεσα, όχι μόνο με τον Αγιο του οποίου το όνομα φέρουμε, αλλά με τον Ιδιο το Αγιο Πνεύμα, με την ίδια την Βάπτισή μας κατά την οποία λάβαμε αυτό το όνομά μας, όπου “ντυθήκαμε τον Χριστό, λάβαμε Πνεύμα Αγιο, φωτιστήκαμε, μυρωθήκαμε και αγιαστήκαμε”. Η Αγία μας Εκκλησία απαγαρεύει να δίδονται κατά την Βάπτιση, μη Ορθόδοξα ονόματα, για αυτό και καλούνται οι Ιερείς να επιμένουν και να πολεμούν νικώντες σε τέτοιες περιπτώσεις, ασχέτως πιέσεων, απειλών και των γνωστών επακολούθων που καπότε αμαυρίζουν το Μυστήριο.
Εχουμε λοιπόν λάβει όνομα Αγίου, η όνομα από γεγονός της ζωής του Χριστού, όπως την Ανάσταση, την Μεταμόρφωση κλπ. Την συγκεκριμένη ημέρα που γιορτάζει ο Αγιός μας, τελούμε την μνήμη της ημέρας της κοιμήσεως (του θανάτου) αυτού του Αγίου, όχι των γενεθλίων του. Εφ’όσον φέρουμε κάποιο όνομα Αγίου, γιορτάζουμε μόνο την ονομαστική μας εορτή και όχι τα γενέθλιά μας, τα οποία είναι καθαρώς ειδωλολατρική γιορτή και κατά την διάρκεια τέτοιας αμαρτωλής γιορτής και αμαρτωλού χορού αποκεφαλίστηκε ο ίδιος ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Εκτοτε η Ορθόδοξη Εκκλησία μας απαγόρευσε αυστηρώς τους πανηγυρισμούς, τους χορούς και τις διασκεδάσεις εν ονόματι των γενεθλίων μας, χωρίς όμως να αποτελεί αμαρτία μία κάποια απόδοση απλής ευχής η επίδοση προσευχής εκείνη την ημέρα, για τα αγαπητά μας πρόσωπα.
Πρώτον, γιορτάζει ο Αγιός μας και έπειτα μαζί του, τελευταίοι και εμείς. Κοντά στον βασιλικό, ποτίζονται και οι γλάστρες. Και όντως χωματένιες, πύλινες γλάστρες είμαστε που φέρουμε το μυρίπνοο άνθος του Αγίου, από τον Κήπο του Παραδείσου της Εκκλησίας μας, από το μέγα νέφος μαρτύρων, αγίων, πατέρων, οσίων και ομολογητών της Αγίας μας Πίστεως. Για αυτόν λοιπόν τον λόγο, ο ορθός, Ορθόδοξος τρόπος που θα γιορτάσουμε τον Αγιό μας, θα είναι ως εξής: θα προσπαθήσουμε πάση θυσία, εφ’όρου ζωής και αδιαλείπτου αγώνα να τον μιμηθούμε. “Εορτή Αγίου, μίμησης Αγίου” τρανώτατα ομολογούν οι ίδιοι οι Αγιοι Πατέρες μας.
Η ονομαστική μας Εορτή θα είναι διττή, διπλή και δίμορφη: α. Θεολογική, και β. Κοινωνική.
Α. Θεολογική, σημαίνει, να ξεκινήσουμε πάντοτε με τον Θεό. “Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού”. Θα πάμε λοιπόν πρωτίστως να δοξάσουμε τον Θεό στην Εκκλησία Του και να Τον δοξολογίσουμε “δι ευχών των Αγίων Του”. Θα τον ευχαριστήσουμε που μας χάρισε Αγίους και θα τον παρακαλέσουμε να συνεχίζει να μας χαρίζει Αγίους, μέχρι της Δευτέρας Του Παρουσίας, διότι τους έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη. Οχι μόνο για τις σημαντικότατες, ατελεύτητες πρεσβείες τους, αλλά διότι αυτοί θα προδρομίσουν τον Χριστό, θα τον δείξουν, θα Τον αποκαλύψουν σε μας και θα μας προειδοποιήσουν για τα αναπόφευκτα σημεία των καιρών. Αυτοί επεκτείνουν τον Χριστό, όπως λέγει ο Αγιος Αυγουστίνος, “οι Αγιοι είναι Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας”. Κάθε λοιπόν αιώνας, θα έχει και έναν τουλάχιστον (αν όχι και περισσότερους) πολύ μεγάλο Αγιο, η Μεγαλομάρτυρα, η χαρισματούχο Γέροντα, μεγάλο Ασκητή. Υμνολογώντας τον Αγιο, τιμώντας τον Αγιο, τιμούμε τον Χριστό τον Ιδιο, την Πηγή κάθε αγιότητας. Ολοι απολύτως οι Αγιοι, ακόμη και η ‘Παν-αγία’, αντλούν την αγιοσύνη τους από τον Χριστό, “το Φως το Αληθινό, που φωτίζει και αγιάζει πάντας ανθρώπους”. Οι Αγιοι είναι καθρέπτες της αγιότητας, αστέρια, φώτα ετερόφωτα, ενώ ο Χριστός είναι Φως, αυτόφωτος Ηλιος, ‘αυτόματο’, αυτοαίτιο Φως και Πηγή Αγιότητος. Χωρίς τον Πατέρα, τον Χριστό και το Αγιο Πνεύμα, δεν υπάρχει Αγιος, και χωρίς την Αγία, Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, δεν υπάρχει, και ούτε πρόκειται να υπάρξει, καμία ‘ανεξάρτητη’ αγιοσύνη. Ως προς την Ορθόδοξη Υμνολογία, όλοι οι Αγιοι και όλες οι Γιορτές αναιξεραίτως, έχουν συγκεκριμένο “Απολυτίκιο” το οποίο καλύπτει συνοπτικά, πτυχές, γεγονότα και κύρια σημεία του Βίου του Αγίου η της Εορτής καθ’εαυτής. Είναι μεγάλη ασέβεια και ντροπή προς τον Αγιό μας, όντως, να μην γνωρίζουμε καν το Απολυτίκιό του, εάν όχι μάλιστα από έξω, τουλάχιστον διαβαστά, σε κάθε περίσταση να το λέμε. Πηγαίνουμε λοιπόν στην Εκκλησία, από τον Εσπερινό ακόμη, που είναι σημαντικότατο μέρος της Θείας Λειτουργίας και που τελείται προς ιδιαίτερη τιμή του Αγίου. Εκκλησιαστικώς, η κάθε επερχόμενη ημέρα ξεκινά από το προηγούμενο απόγευμα της απερχόμενης ημέρας. Μετά από την τέλεση του Πανηγυρικού Εσπερινού, θα τελέσουμε και εμείς “θυσίαν εσπερινήν” και θα θυσιάσουμε από τον χρόνο μας, τον οικογενειακό η τον εργασιακό η τον προσωπικό, και θα διαβάσουμε τον βαρυσήμαντο Βίο του συγκεκριμένου εορταζομένου Αγίου η της Εορτής, με κάθε προσοχή και αφοσίωση. Θα αποκομίσουμε πολλά διδάγματα και θα καταστρώσουμε ιερό και μυστικό σχέδιο εφαρμογής της κατά πάντα βιώσιμης αγιοσύνης, του καθ’ όλα καθαρμού μας και αγιασμού μας. Ολά αυτά όμως χωρίς καμία επίδειξη, αυτοπροβολή και διαφημισμό μας. Δεν θα θεατρίζουμε προς δημιουργία εντυπώσεων και εφάμαρτη αποκόμιση συγχαρητηρίων και επαίνων. Την ίδια ημέρα, ανήμερα της Εορτής, θα πάμε πάση θυσία, (εκτός εάν υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος υγείας η άλλος έγκυρος λόγος, μια πράγματι “εύλογη αιτία”) στην ειδική αυτή Θεία Λειτουργία. Εάν πάλι δεν γίνεται αυτό, τουλάχιστον θα περάσουμε να ανάψουμε ένα κερί και ένα συγνώμη να αναπέμψουμε στο Θεό για το αναγκαίο, επιβεβλημένο παράπτωμα αυτό. Μπορούμε πάλι να ψάξουμε και να βρούμε την σχετική Ακολουθία του Αγίου μας και να την διαβάσουμε έπειτα κατ’ ιδίαν, συγκαταβατικώς βέβαια. Εκεί λοιπόν στην Θεία Λειτουργία, εάν μπορούμε, μόνο κατόπιν ευλογίας του Πνευματικού μας, έπειτα από το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, θα κοινωνήσουμε των Αχράντων Μυστηρίων, του Αγίου Σώματος και του Αγίου Αίματος του Χριστού. Ετσι, θα αφιερώσουμε την ημέρα μας, για την δόξα του Χριστού και την τιμή του Αγίου.
Β. Κοινωνική σημαίνει κυρίως, οικογενειακή, στην “Κατ’ οίκον εκκλησία”. Η ίδια η πιστή κοινωνία, αποτελεί μέρος της ευρύτερης οικογενείας και συγγενείας μας. Στην οικία μας, εκτός από την Εικόνα του Χριστού και της Παναγίας μας, οπωσδήποτε θα υπάρχει και η Εικόνα του Αγίου μας, αλλά όχι περιφρονητικά, σε μιαν απόμακρη, απλησίαστη και σκοτεινή γωνιά, αλλά χωρίς ντροπή, σε ξέχωρο, ειδικά αφιερωμένο μέρος. Επίσης, εάν μπορούμε, θα παραθέσουμε χαρμόσυνη τράπεζα για τα αγαπητά μας πρόσωπα και θα κάνουμε ότι μπορούμε, ει δυνατόν, να προσκαλέσουμε και κάποιον πτωχό, άστεγο, θλιμμένο η πονεμένο, να ευλογήσει με την παρουσία του, την τράπεζά μας. Εκεί θα είναι και ο Χριστός, μυστικώς ανάμεσά μας. Τράπεζα βέβαια απλή και ταπεινή. “Ουκ εν τω πολλώ το ευ”. Εκεί θα ψάλλουμε αρχικά, με ιδιαίτερη λαμπρότητα και άγια χαρά, το καθορισμένο, προσφιλές Απολυτίκιο. Οπωσδήποτε όμως, δεν θα καταλύσουμε κάποια νηστεία, χάριν της ονομαστικής μας Εορτής, έτω και εάν είμαστε Επισκόποι. Τα διάφορα ύπουλα και πονηρά “δεν πειράζει, γιορτάζει η ενορία, η το Μοναστήρι να ‘νε καλά, η έστω, η αμαρτία πάνω μου” δεν πρέπει ούτε καν να ακούγονται, ούτε να λέγονται για αστείο. Επίσης, δεν θα θυσιάσουμε ποτέ την Θεολογική πλευρά της Εορτής, χάριν της κοινωνικής πλευράς της. Δηλαδή, δεν θα πούμε, “α, κοίτα, δεν θα πάω Εκκλησία γιατί θα έχω κόσμο η πρέπει να προετοιμάσω” διότι αυτό είναι πρόφαση και αστήρικτη δικαιολογία. Αυτά όλα μπορούν να γίνουν ‘από βραδίς’, ενώ εμείς “την αγαθή μερίδα” πρέπει πάντα να διαλέγουμε. Το καλό και θεάρεστο είναι να βάζουμε μία ιεραρχική αξία και σειρά στα πράγματα, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στο πρωτεύον και μετά στο δευτερεύον. Επίσης, θα κάνουμε ότι μπορούμε, έστω και από το υστέρημά μας, να κάνουμε μια κάποια κρυφή ελεημοσύνη, είτε χρηματική, είτε με άλλο τρόπο, ο Θεός και ο εορταζόμενος Αγιος θα μας φωτίσει, να βρούμε κάτι. Οτι πάντως κάνουμε, θα το κάνουμε αποκλειστικά και μόνο προς δόξαν Θεού, ποτέ για “ανθρωπιστικούς λόγους” διότι αυτό είναι ‘της μόδας’ και είναι ειδωλολατρεία. Η αγάπη μας και η κοινωνική μας μέριμνα, η πρόνοια και η ανθρώπινη αληλεγγύη πρέπει να είναι πάντοτε Χριστοκεντρική, ποτέ όμως Ανθρωποκεντρική. Δεν είναι κακό να λέμε ταπεινά πως ότι κάνουμε για την αγάπη του Θεού το κάνουμε, επειδή μας το ζητά ο Επουράνιος Πατέρας μας, το κάνουμε, για να μην Τον λυπήσουμε. Τέλος, δεν θα τελέσουμε ποτέ Ονομαστήρια με χορούς, διασκεδάσεις και μεθύσια, με μπουζούκια και πιοτά, με τα παρεμφερή και τα παρακατιανά… Βλέπεις μερικούς, το δηλώνουν “σκεπτικιστές η ακόμη και άθεοι” αλλά όταν έρχεται η ονομαστική τους γιορτή γίνεται τότε “ξεφάντωμα τρελλό” άντε και “τα ρίχνουν στο ποτό και τα καίνε όλα” και μετά σου λέει “πιστεύω με τον τρόπο μου”. Δεν υπάρχει στην Ορθοδοξία αυτό, ούτε στέκει λογικά κάτι τέτοιο. Δεν είναι ο δικός μου η ο δικός σου τρόπος, αλλ’ ο τρόπος του Θεού, ο τρόπος της Αποκλειστικής, Αληθινής Εκκλησίας του Χριστού, ο Ορθόδοξος Τρόπος. Η δ’ αλλως, “ο τρόπος μας δολιότητος γέμει”, παράνομε, κοσμικοποιημένε “χριστιανέ” μου. Ακουε, άνθρωπέ μου, τον Λόγο του Θεού. “Τας εορτάς και τας νουμηνίας, εμίσησεν η ψυχή μου.” (Αμώς 5, 21) Φοβερός ο λόγος… Κλείνοντας θα προσθέσουμε και μία αναγκαία επεξήγηση. Δεν θα κολλάμε σε ένα στείρο, σκέτο, άχαρο και συνηθισμένο “Χρόνια πολλά”, η ουσία δεν είναι εκεί. Καλύτερα να είναι λίγα και καλά, με μετάνοια αληθινή, παρά να έιναι πολλά στην αμαρτία βουτηγμένα και απ’ το Θεό μακρυά. Και εάν θέλουμε να ξέρουμε κάτι, (διότι έχει ακουστεί και αυτό σαν πρόχειρο και επιπόλαιο επιχείρημα) όταν η Αγία μας Εκκλησία λέγει και εύχεται στον κάθε “Δεσπότη και Αρχιερέα ημών”, και στα Μοναστήρια ακόμη, στις Ιερές Ακολουθίες και τα Πατριαρχικά Τυπικά, αυτό το “Εις έτη πολλά” και “εις πολλά έτη Δέσποτα”, δεν το λέμε με κοσμική, μάταιη και επιπόλαιη έννοια, αλλά “φύλαγέ τον πάντα, Θεέ μου, για όσα χρόνια θα ζήσει, να ποιμάνει σωστά την Εκκλησία Σου, φύλαγε το Ποίμνιό του από την πλάνη και την αίρεση!” Και όπως πολύ σωστά ερμηνεύει και υπογραμμίζει ο Αγιος Γέροντας Παϊσιος, αυτό εννοεί, “εις πολλά ακόμα χρόνια μετανοίας, διότι ακόμη και οι Αρχιερείς μας δεν αποκλείονται της μετανοίας, γι’ αυτό να εύχεστε να τους δίνει ο Θεός μετάνοια και να λέτε ‘να παίρνει ο Θεός χρόνια από μένα και να δίνει σε αυτόν η σε κείνον. Οχι πως ο Θεός θα το κάνει και θα μας σμικραίνει την ζωή, αλλά εάν το λέμε με πίστη, τότε θα προσθέτει και άλλα ακόμη έτη και σ’ αυτόν που το λέει, και σε αυτόν που το δέχεται…”
Λοιπόν, να με συχγωράτε, και να παρακαλάτε, να μου δίνει ο Θεός χρόνια πολλά ακόμη, για την μετάνοια μου. Σας εύχομαι εκ βάθους, Χρόνια άγια, πνευματικά, χρόνια πολλά με Χριστό, χρόνια Εκκλησιαστικά, χρόνια μετανιωμένα, χρόνια πραγματικά αξέχαστα, χρόνια αγιασμένα. Χρόνια, όχι αναγκαστικά με υγεία, αλλά χρόνια εν Κυρίω ευπρόσδεκτα, χρόνια σωτηρίας! (Β’ Κορινθ. 6, 2)

Πως τιμούμε και πως εορτάζουμε τον Άγιο που φέρουμε το όνομά του;

Μελέτη της ζωής των Αγίων 
Η αγάπη μας προς τους Αγίους, και ιδιαίτερα προς αυτόν, που αξιωθήκαμε να φέρουμε το όνομά του, φανερώνεται και με τη μελέτη της ζωής του.
Πρώτη και βασική πηγή για τη ζωή τους, είναι οι ιερές Ακολουθίες της Εκκλησίας μας. Οι υμνωδοί, φωτισμένοι από το Θεό, έψαλλαν ολόκληρη τη ζωή τους, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό τους.
Μέσα στα Μηναία, βρίσκουμε αρκετές πληροφορίες για τους Αγίους εκείνους, που είναι περισσότερο γνωστοί· τα Απολυτίκια, τα Κοντάκια, τα Καθίσματα, οι Κανόνες, εξυμνούν την άγια ζωή τους. 
Τα Συναξάρια αποτελούν το βασικό ανάγνωσμα.
Οι Ομιλίες των Πατέρων συμπληρώνουν το βίο τους.
Υπάρχουν όμως κι άλλες αξιόλογες πηγές.
Ο Συναξαριστής, ένας τόμος για κάθε μήνα, όπου ο πιστός βρίσκει τους Αγίους που γιορτάζουν κάθε μέρα.
Βιβλία, που παρουσιάζουν τη ζωή αρκετών αγίων, κι εμείς προτιμούμε αυτό, που έχει τον άγιό μας.
Τεύχη, και Φυλλάδια, που προβάλλουν σύντομα, τη ζωή και τη διδασκαλία ενός Αγίου.
Πως εορτάζουμε τους Αγίους;

Οι γιορτές των μαρτύρων δικαιώνονται, όχι μόνο για εκείνους που γιορτάζουν, επειδή φέρνουν το όνομά τους, αλλά και μέσα στις ψυχές όλων εκείνων που τις γιορτάζουν.
Να τι σημαίνει αυτό που σας είπα· Μιμήθηκες το μάρτυρα; Ζήλεψες την αρετή του; Ακολούθησες τα ίχνη της καθαρής ζωής του; Αν πράγματι τα έκανες όλα αυτά, τότε εσύ τίμησες θεάρεστα το μάρτυρα, κι αν ακόμη δεν είναι η ημέρα της γιορτής του. Γιατί τιμήαγίου σημαίνει μίμηση αγίου
Ήρθες σήμερα στο ναό, για να δεις ανθρώπους, που αρνήθηκαν την παρούσα ζωή και πέταξαν για την αιώνια. Γίνε κι εσύ αντάξιος των αγώνων τους. Περιφρόνησαν εκείνοι την επίγεια ζωή; Περιφρόνησε κι εσύ τις εφήμερες απολαύσεις.
Μάζεψε μες στην ψυχή σου το κέρδος, που απόλαυσες από τη γιορτή του μάρτυρα. Γύρισε πίσω στο σπίτι σου, δείχνοντας σ’ όλους με το φωτεινό πρόσωπό σου, ότι είδες μάρτυρες. Έτσι ας επιστρέφουμε πάντοτε από τους μάρτυρες, από τα πνευματικά μύρα, από τα ουράνια λιβάδια, από τα παράδοξα θεάματα.
Τότε, αφού εμείς οι ίδιοι προγευτούμε την αιώνια χαρά, θα την μεταδώσουμε και σ’ άλλους. Κι όλοι μαζί, θα πετύχουμε τα μελλοντικά αγαθά με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Ιωάννης Χρυσόστομος
Πως τιμούμε τους Αγίους; 
Τι δε θα έδινες, για να βρεις ένα πρόσωπο, που θα αναλάμβανε να μιλήσει για χάρη σου, μπροστά σε επίγειο βασιλιά;
Εμείς τώρα, δεν πρέπει να τιμούμε τους Αγίους, τους προστάτες ολόκληρου του γένους, που για χάρη μας παρακαλούν το Θεό; Και βέβαια, πρέπει να τους τιμούμε. Γι’ αυτό χτίζουμε ναούς, αφιερωμένους στο όνομά τους· προσφέρουμε προσφορές· υμνούμε τις μνήμες τους· συμμετέχουμε με χαρά στις γιορτές τους.
Αν θελήσουμε σήμερα να τους τιμήσουμε, με όποιονδήποτε άλλο τρόπο, έξω από το πνεύμα της Εκκλησίας, και δεν κάνουμε εκείνα, που ευαρεστούν το Θεό, σίγουρα θα τους δυσαρεστήσουμε.
Ας τους τιμήσουμε, «εν ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς»· αυτοί με τις μεσιτείες τους, επιζητούν για χάρη μας, το έλεος του Θεού.
Ας χτίσουμε γι’ αυτούς ναούς κι ας υψώσουμε εικόνες ιερές· ας γίνουμε οι ίδιοι, έμψυχοι ναοί και εικόνες ζωντανές, μιμούμενοι τις αρετές τους.
Ας εξετάσουμε τη ζωή τους· ας αντιγράψουμε την πίστη, την αγάπη, την ελπίδα, την υπομονή τους. Πολοί έφτασαν μάλιστα μέχρι το μαρτυρικό θάνατο.
Ας τους μιμηθούμε, για ν’ απολαύσουμε μαζί τους, τα αμάραντα στεφάνια της αιώνιας δόξας του Θεού.
Ιωάννης ∆αμασκηνός
Ημέρα γενεθλίων η Ονομαστική εορτή; 
Μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας, της Εκκλησίας του ουρανού, έχω μόνο ένα όνομα·όλοι μας έχουμε ένα μόνο όνομα. Το αιώνιο όνομά μας, που πήραμε κατά τη βάπτισή μας. Κι είναι άγιο, γιατί δόθηκε από το Θεό και καταγράφτηκε από τους αγγέλους. 
Γι’ αυτό λοιπόν, εμείς οι πιστοί πρέπει, να εορτάζουμε την ονομαστική μας εορτή κι όχι την ημέρα της γέννησής μας, όπως γιορτάζουν σήμερα οι περισσότεροι κάτοικοι της γης. Εκτός από αυτό, υπάρχει κι άλλος λόγος, για τον οποίο πρέπει να τιμούμε την ονομαστική μας εορτή.
Ο άγιος, που φέρουμε το όνομά του, είναι ένα αδιάσπαστο κομμάτι της οικογένειάς μας και της καθημερινής ζωής μας.
Μετά τη βάπτισή μας, παίρνουμε την ει κόνα του αγίου προστάτη μας. Την φυλάγουμε κρεμασμένη στο εικονοστάσι του σπιτού μας, σ’ όλη μας τη ζωή.
Μα κι όταν πεθάνουμε, θα μας βάλουν την ει κόνα του στο στήθος μας. Γιατί κι αν εμείς πεθάνουμε, οι Άγιοι παραμένουν ζωντανοί, όχι μόνο στον ουρανό, αλλά και στη γη.
Ο άγιος που φέρουμε το όνομά του, είναι συγχρόνως κι ο πρεσβευτής μας στον ουρανό. Θα είναι ένας από τους υπερασπιστές μας στην τελική κρίση· θα είναι πολύ κοντά στην κυρία Θεοτόκο, τη Μητέρα του Θεού μας και πλάι στο φύλακα άγγελό μας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ κ ΕΟΡ∆ΑΙΑΣ 
Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟ∆ΡΟΜΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΪ∆ΟΣ 
Πῶς ἑορτάζομεν «κατά Θεόν» 

Γιατί γιορτάζουμε την ονομαστική μας γιορτή και όχι τα γενέθλια‏...



Από το βιβλίο "Ένα όνομα για την αωνιότητα"
Όταν έμαθα πως έφερα μόνο ένα λατινικό όνομα (Βιργίλιος λέγεται ο συγγραφέας, Ρουμάνος στην καταγωγή), όπως αρμόζει σ΄έναν απόγονο της Ρώμης, αλλ' ακόμα το όνομα του πιο μεγάλου ποιητού της ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένιωσα περήφανος. Είναι ανθρώπινο να νιώθεις περήφανος γι΄αυτό που κατέχεις. Και να το παρουσιάζεις και να καυχάσαι γι΄αυτό. Περισσότερο από μια φορά, εξαιτίας του λατινικού μου ονόματος, ένιωσα σαν ένα παγώνι στολισμένο με ποικιλόχρωμα φτερά.

Και ρώτησα τη μαμά πρεσβυτέρα, τη μητέρα μου:

- Ποια μέρα πέφτει η γιορτή μου;
Πρέπει να διευκρινίσω αμέσως πως εμείς οι Ρουμάνοι δε γιορτάζουμε ποτέ τα γενέθλιά μας, όπως το κάνουν οι άλλες χώρες της γης. Η φυσιολογική γέννηση η μέρα που βγαίνει κανείς από την κοιλιά της μητέρας του δεν είναι για μας ένα γεγονός, στο οποίο αξίζει κανείς να σταματήσει. Ή ακόμα και να το σκεφτεί. Διότι, μιλώντας λογικά, η φυσιολογική γέννηση δεν είναι τίποτε το εξαιρετικό για μια ανθρώπινη ύπαρξη. Ούτε τίποτα το χαρούμενο. Είναι ένα γεγονός που δεν αξίζει να γίνει μέρα γιορτής. Και να το θυμάται κανείς κάθε χρόνο της ζωής του. Ή και να κάνεις γνωστή την ημερομηνία του στους άλλους. Η φυσιολογική μας γέννηση είναι όμοια με τη γέννηση όλων των ζώων, που ονομάζονται μαστοφόρα.

Το να θυμόμαστε την ημερομηνία της γεννήσεώς μας σημαίνει να θυμόμαστε πως ερχόμαστε στον κόσμο όπως τα σκυλιά, οι γάτες και τα μοσχάρια. Δεν είναι ένα ωραίο θέαμα. Είναι, αντίθετα, αηδιαστικό. Και ταπεινωτικό. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι ένα γεγονός για να το διασώζει κανείς. Όχι περισσότερο από άλλες φυσιολογικές λειτουργίες, που γίνονται κρυφά.

Αλλά δεν είναι μόνο επειδή η γέννησή μας δε μας ξεχωρίζει σε τίποτε από τα ζώα και επειδή ερχόμαστε στον κόσμο από τον ίδιο δρόμο με τους ποντικούς και τις αγελάδες, που αποφεύγουμε προσεχτικά να μιλάμε γι΄αυτή τη μέρα. Δεν είναι μόνο από ντροπή ούτε από υπερηφάνεια. Δεν είμαστε βέβαια πιο υπερήφανοι από τους άλλους λαούς της γης, που τραγουδούν, χορεύουν, προσκαλούν όλους τους φίλους και γιορτάζουν ως το πρωί με μουσική και σαμπάνια αυτή τη φυσιολογική υπόθεση. Δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει ένας βαθύτερος λόγος. Είναι ότι εμείς οι Ρουμάνοι είμαστε όχι μόνο οι άμεσοι απόγονοι των Ρωμαίων, αλλ΄ακόμα και προ
πάντων ένας λαός χριστιανικός. Το χαρακτηριστικό του χριστιανού είναι εκείνο που κατέχουμε σαν το πολυτιμότερο πάνω στη γη.

Επειδή είμαστε χριστιανοί, πριν απ΄όλα για μας, η φυσιολογική γέννηση όχι μόνο δεν έχει καμιά ομορφιά και μοιάζει με τη γέννηση όλων των ζώων, που λέγονται μαστοφόρα, αλλά μας ξαναθυμίζει το θλιβερότερο γεγονός που συνέβη στον άνθρωπο από τον καιρό της δημιουργίας του. Η φυσιολογική γέννηση μας θυμίζει την υπέρτατη ανθρώπινη τραγωδία: την έξωση από τον Παράδεισο. Διότι, πριν απ΄το αμάρτημα των προπατόρων μας, του Αδάμ και της Εύας, ο πολλαπλασιασμός διά της σεξουαλικής οδού ήταν ξένος στον άνθρωπο. Στην αρχή ο άνθρωπος πλάσθηκε αθάνατος. Αγνοούσε το φύλον. Την τεκνοποίηση. Τον πόνο. Το θάνατο. Στον ουρανό δεν υπήρχε γάμος. Γιατί, αλήθεια ο γάμος δεν εμφανίστηκε προ του αμαρτήματος; Γιατί δεν υπήρχαν σεξουαλικές σχέσεις στον Παράδεισο; Γιατί προ της κατάρας δεν υπήρχαν οι πόνοι του τοκετού; Διότι αυτά τα πράγματα ήταν τότε άχρηστα και δεν έγιναν αναγκαία παρά αργότερα, εξαιτίας της αδυναμίας μας.Αυτά και όλα τα υπόλοιπα. Το φύλον, η γέννηση, η αρρώστια, τα γεράματα και ο θάνατος είναι τιμωρίες για τον άνθρωπο.

Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, καθώς και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, είναι αρκετά σαφείς στο ζήτημα αυτό της τεκνοποιήσεως και του φύλου: "Όσον αφορά το διαχωρισμό των φύλων σε άνδρες και γυναίκες αυτός έγινε μετά την πτώση. Γιατί δεν πρέπει να νομίζουμε πως η θεία και μακαρία φύσις παρουσιάζεται διηρημένη σε φύλα. Αλλά, δίνοντας στον άνδρα αυτό που χαρακτήριζε τη ζωώδη φύσι, ο Θεός έδωσε στο ανθρώπινο είδος το γνωστό τρόπο του πολλαπλασιασμού, που δεν ήταν σύμφωνος με την πρώτη κατ΄εξοχήν δημιουργία του. Γι΄αυτό, όπως λέγει η γραφή, ο Θεός εδημιούργησε πρώτα τον άνθρωπο κατ΄ εικόνα του (και ο απόστολος Παύλος το ίδιο μας διδάσκει, όταν λέει ότι στο νέο άνθρωπο δεν υπάρχει άρρεν ή θήλυ) και έπειτα πρόσθεσε αυτά που χαρακτηρίζουν τη ζωώδη φύση, δημιουργώντας τον άνδρα και τη γυναίκα. Κάθε γέννηση δια της σεξουαλικής οδού, δια τοκετού, όπως και των ζώων, ήταν ξένη στον άνθρωπο προ της πτώσεως. Ο Αδάμ "ου πρότερον αυτήν (την Εύα) έγνω, πριν εξορισθήναι του Παραδείσου και πριν εκείνην αντί της αμαρτίας, ην απατηθείσα εξήμαρτε, τη των ωδίνων τιμωρία κατακριθήναι" (Γρ.Νύσσης)
Το αμάρτημα μπήκε με απάτη υπό τη μορφή της ηδονής. "Ηδονή τότε δι΄απάτης εγγενομένη της εκπτώσεως ήρξατο. Είτα αισχύνη και φόβος τω πάθει της ηδονής επηκολούθησε και το μηκέτι λοιπόν εν οφθαλμοίς τολμάν είναι του κτίσαντος, αλλά φύλλοις και σκιαίς υποκρύπτεσθαι΄δέρμασι
νεκροίς μετά ταύτα περικαλύπτοντας. Και ούτως εις το νοσώδες τούτο και επίπονον χωρίον άποικοι πέμπονται, εν ω γάμος παραμυθία του αποθνήσκειν επενοήθη".(Γρ.Νύσσης)
Κάθε φυσιολογική, σαρκική γέννηση θυμίζει σε μας την έξωση από τον Παράδεισο. Και το ντίσιμο με τους δερμάτινους χιτώνες (Γεν.γ,21), αυτές τις σωφρονιστικές στολές, την κατάπτωσή μας και την κατάταξή μας στην κατηγορία των μαστοφόρων. Ο πολλαπλασιασμός διά της σεξουαλικής οδού μπήκε στη φύση του ανθρώπου αργότερα, σαν μια τιμωρία. "Η παρθενία μεν εξ αρχής και του γάμου προτέρα ημίν εφάνη. Διά ταύτα δε επεισήλθεν ύστερον ο γάμος και πράγμα αναγκαίον ενομίζετο είναι, ως ει γε έμεινεν υπακούων ο Αδάμ, ουκ αν εδέησε τούτου".(Ι.Χρυσόστομος)
Και ο άγιος Χρυσόστομος βεβαιώνει με το χρυσό στόμα του: "Γάμου ουκ έδει τω Θεώ προς τους πολλούς ποιήσαι τους επί γης ανθρώπους". Υπάρχουν αναρίθμητα ουράνια πλάσματα, τα οποία πολλαπλασιάζονται χωρίς να γνωρίζουν το φύλο. Να, αυτό που μας θυμίζει η ημέρα της φυσιολογικής μας γεννήσεως. Γιορτάζοντας τα γενέθλιά μας, θα μοιάζαμε μ΄ένα βαρυποινίτη κατάδικο, που γιορτάζει με μουσική, χαρά και παραφορά ευθυμίας την επέτειο της μέρας και της ώρας που τον έστειλαν στο κάτεργο, όπου δέχτηκε τα δεσμά και τη στολή του καταδίκου.
 Αυτό ξεπερνάει τη λογική μας. Δεν μπορούμε να γιορτάζουμε τις συμφορές και τις καταστροφές. Δεν μπορούμε να χορεύουμε και να τραγουδάμε, καθώς θυμόμαστε την καταδίκη μας και το ντύσιμο με τις σωφρονιστικές στολές μας,αυτούς τους φρικτούς δερμάτινους χιτώνες,που είναι υφασμένοι με κτηνώδη πάθη...
Να λοιπόν, γιατί κάνουμε το παν, για να μη θυμόμαστε τη ζωώδη γενέθλιο ημέρα μας.
Προσωπικά εγώ ποτέ δεν γιόρτασα τα γενέθλιά μου, όπως λένε. Κανένας από τους γνωστούς μου δεν τα γιόρτασε.Η μέρα αυτή,η μέρα της φυσιολογικής μας γεννήσεως,δεν έχει καμιά σπουδαιότητα στην πατρίδα μας,παρά μόνο για την αστυνομία,τη δικαιοσύνη, τα πολιτικά και δικαστικά γραφεία. Δηλαδή για τον κόσμο τούτο. Οι υπηρεσίες αυτές ασχολούνται με το να παίρνουν τα δακτυλικά αποτυπώματα του ανθρώπου, το βάρος του, το ανάστημά του, το χρώμα των μαλλιών του, το χρώμα του δέρματός του, τον αριθμό των δοντιών του και των άλλων λεπτομερειών. Λεπτομέρειες άλλωστε, που τις σημειώνουμε στα διαβατήρια με τον ίδιο τρόπο, που τις καταχωρούν και στα δελτία πωλήσεως και αγοράς των αλόγων, των βοδιών και των σκύλων. Στον κόσμο τούτο τα πράγματα αυτά έχουν μεγάλη σπουδαιότητα.
Για μας η καταγραφή αυτών των λεπτομερειών αφορά αποκλειστικά τη ζωώδη και γήινη φύση μας και την ανεχόμαστε εκ μέρους των αρχών, που μας βγάζουν τα διαβατήρια και τις ταυτότητες σαν μια συνέπεια της εξώσεώς μας από τον Παράδεισο. Είναι τούτο μια ταπείνωση μεταξύ των άλλων. Όπως η αρρώστια. Τα γεράματα. Ο θάνατος. Η φθορά. Ο πατέρας μου, ο σεβαστός ιερεύς Κωνσταντίνος,του οποίου ήμουν το πρώτο παιδί, αρνήθηκε να πάει να με καταγράψει στο δημαρχείο, όταν γεννήθηκα. Τον ταπείνωνε αυτό. Ένα παιδί που γεννιέται δεν είναι υλικό για ζύγισμα, για καταγραφή στα δελτία, για δήλωση και για αντάλλαγμα, του οποίου παίρνει κανείς όπως για ένα εμπόρευμα απόδειξη.
Έμαθα αργότερα από το στόμα της μαμάς πρεσβυτέρας, της μητέρας μου, πώς συνέβησαν τα πράγματα:

- Αφού σου έδωσα το όνομα Βιργίλιος,το πιο υπέροχο από όλα, παρακάλεσα τον πατέρα σου να πάει και να σε δηλώσει στο δημαρχείο, μου είπε. Ο πατέρας σου αρνήθηκε. Και ο καιρός πέρασε. Ένα μήνα μετά τη γέννησή σου οι χωροφύλακες του χωριού ήλθαν στο πρεσβυτέριο με τις καραμπίνες τους, τα πιστόλια τους,τις ξιφολόγχες τους, τις μπότες τους και το απειλητικό ύφος τους.Προχώρησαν προς τον πατέρα σου,για να του περάσουν τις χειροπέδες.

Για να τον αλυσοδέσουν σαν τους δολοφόνους.Τον φοβέριζαν. Έλεγαν πως θα τον ρίξουν στη φυλακή.Στην υγρή ψάθα. Κι όλα αυτά,γιατί ο πατέρας σου δεν είχε δηλώσει τη γέννησή σου στο δημαρχείο,όπως ο νόμος το διατάζει για κάθε πολίτη με ποινή φυλακίσεως. Αυτή τη φορά ο πατέρας σου ήταν υποχρεωμένος να δηλώσει πως υπήρχες.Πως είχες γεννηθεί.Διαφορετικά δεν θα το είχε κάνει.Και συ θα ζούσες λαθραία πάνω στη γη...Τώρα είσαι δηλωμένος...Αλλά με κάποια ανακρίβεια... Στην ταυτότητά σου είναι γραμμένο πως γεννήθηκες στις15 Σεπτεμβρίου. Και αυτό είναι λάθος. Διότι γεννήθηκες στις 9 Σεπτεμβρίου.

Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος απ΄το επεισόδιο αυτό. Όχι μόνο απαλλάχτηκα απ΄τον παλαιό άνθρωπο διά του βαπτίσματος, αλλά και η ημερομηνία της φυσιολογικής γεννήσεώς μου είναι ανύπαρκτη ακόμα και στα ληξιαρχικά έγγραφα.Διότι είναι μια μέρα για να τη λησμονεί κανεις.
Εάν εμείς οι απόγονοι των Ρωμαίων των Καρπαθίων δεν γιορτάζουμε τη μέρα της φυσιολογικής μας γεννήσεως, γιορτάζουμε εντούτοις με πρωτόγνωρη χαρά, με μουσική, με προσκεκλημένους και την πιο δυνατή μεγαλοπρέπεια, την ονομαστική μας γιορτή.

Γιορτάζουμε, δηλαδή, το όνομα που πήραμε με το βάπτισμα. Διότι η ημέρα του βαπτίσματός μας είναι η ημέρα της πραγματικής μας γεννήσεως."Το βαπτισθήναι αυτό το κατά Χριστόν γεννηθήναι και λαβείν αυτό το είναι και υποστήναι μηδένόντας".(Ν.Καβάσιλα)

"Εν αυτώ γαρ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν "(Πραξ.ιζ,28) " Η φυσιολογική μας γέννηση είναι ένα γεγονός ανακατεμένο με την ασθένεια που πήραμε στον Παράδεισο".(Σοφρ. Ιεροσολύμων)

Το βάπτισμα είναι μια πράξη επανορθωτική.Μας αποκαθιστά, μας αναγεννά, μας αναδημιουργεί. "Τους γεννωμένους και πλαττομένους και άλλοτε γεννηθήναι και απολέσαντας την μορφήν νυν δευτέρα γεννήσει προς το πρώτον είδος αύθις επανιέναι,καθάπερ ανδριάντος ύλην το είδος απολωλεκότος". (Ν.Καβάσιλας)

Το όνομά μου Βιργίλιος -το όνομα που θα φέρω εδώ κάτω και στην αιωνιότητα- δεν το πήρα τη μέρα της γεννήσεώς μου, διά του τοκετού της μητέρας μου, αλλά τη μέρα του βαπτίσματός μου. Κατά την αληθινή μου γέννηση. Και το βάπτισμα, εκτός των άλλων, λέγεται και Ημέρα του Ονόματος ή Ονομαστική Ημέρα. Αυτή είναι η μέρα των γενεθλίων μας. Διότι σ΄αυτή την αξιομνημόνευτη μέρα δεν παίρνουμε το όνομα από το στόμα του ιερέως ούτε της μητέρας μας αλλά από το Θεό,τον Ουράνιο Πατέρα μας και Δημιουργό μας. Ο Θεός κατεβαίνει απ΄τον ουρανό και σκύβει επάνω μας.Μας δίνει ένα όνομα . Αναγνωρίζει σε μας ένα από τα παιδιά του. Ο άγιος Ι. ο Χρυσόστομος είναι κατηγορηματικός:" Ώσπερ γαρ όταν βαπτίζη (ο ιερεύς) ουκ αυτός σε βαπτίζει, αλλ΄ο Θεός εστιν ο κατέχων σου την κεφαλήν αοράτω δυνάμει, και ούτε άγγελος, ούτε αρχάγγελος, ούτε άλλος τις τολμά προσελθείν και άψασθαι".

Εκείνη τη μέρα ο Θεός γίνεται ο αποκλειστικός πατέρας μας.Γινόμαστε νόμιμα και για την αιωνιότητα παιδιά του . Είναι μια γέννηση ασύγκριτα ωραιότερη,ευγενέστερη απ' την άθλια φυσιολογική μας γέννηση.Και την απόδειξη ότι αυτή τη μέρα ο ίδιος ο Θεός είναι που μας γεννά,εγγίζοντάς μας με το χέρι του και χορηγώντας μας το όνομα, με το οποίο θα μας αναγνωρίσει και το οποίο θα φέρουμε στην αιωνιότητα (διότι απ' τη νέα αυτή γέννηση βγαίνουμε αθάνατοι).

Είναι πάντοτε ο άγιος Ι. ο Χρυσόστομος,που μας τη δινει: Δεν είναι μόνο το χέρι του ιερέως που εγγίζει το κεφάλι του βαπτιζομένου αλλά επίσης και το δεξί χέρι του Χριστού,όπως φανερώνεται απ' τα λόγια εκείνου που βαπτίζει. Ο ιερεύς δεν λέγει: "Σε βαπτίζω τάδε...".Ο ιερεύς λέει:"Βαπτίζεται ο δούλος του Θεού...".Δείχνοντας έτσι πως είναι μόνο ο λειτουργός της χάριτος και πως δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να δανείζει το χέρι του. Αυτή τη μέρα ο Θεός μάς λέει: "Υιός μου ει συ. Εγώ σήμερον γεγέννηκά σε"(Πραξ.ιγ,33).Η απόφαση με την οποία ο Θεός κατεδίκαζε τον άνθρωπο στο θάνατο:"Γη ει και εις γην απελεύση"(Γεν.γ,19) ακυρώθηκεμε το βαπτισμα. Ήταν μια θεϊκή καταδίκη και δεν μπορούσε να ακυρωθεί απ' την ανθρωπότητα.Βρέθηκε όμως ένα φάρμακο.Ο άνθρωπος να πεθάνει και να αναστηθεί. ( Αγ.Αμβροσίου)
Και τούτο είναι το βάπτισμα: ο θάνατος του καταδικασμένου ανθρώπου και η ανάσταση του νέου ανθρώπου. Για μας τους Ρουμάνους χριστιανούς των Καρπαθίων η φυσιολογική
γέννηση δεν έχει λοιπόν κανένα ενδιαφέρον.Τι να γιορτάσεις; Μια πτώση; Μια καταδίκη; Μια έξωση και μια ύπαρξη στην εξορία; Τη βιολογική ύπαρξη; Στη γη; Έρχεται κανείς σ' ένα μέρος της γης που δεν έχει διαλέξει. Ακόμη περισσότερο, δε διαλέγει κανείς ούτε αυτήν τη μητέρα του κι αυτόν τον πατέρα του ούτε τη γλώσσα που θα μιλήσει με τους άλλους ανθρώπους. Είναι παράλογο να γιορτάζουμε αυτά τα πράγματα. Ενώ για την άλλη γέννηση,το Βάπτισμα, το σωστό είναι το αντίθετο.Βγαίνει κανείς από το νερό της κολυμβήθρας υιός του Θεού.Είναι νόμιμα αθάνατος, υιοθετημένος από το Δημιουργό και κληρονόμος της Βασιλείας των ουρανών.Είναι κανείς κάτι περισσότερο και από τους πρίγκιπες του κόσμου.Περισσότερο και από το γιο ενός αυτοκράτορα της γης." Αντί μεν της αλουργίδος την αρετήν ημφιεσμένη( η ανθρώπινη φύσις),ό δη πάντων βασιλικώτατον εσθημάτων ( ενδυμάτων) εστίν. Αντί δε του σκήπτρου τη μακαριότητι της αθανασίας ερειδομένη. Αντί δε του βασιλικού διαδήματος τω της δικαιοσύνης στεφάνω κεκοσμημένη, ώστε διά πάντων εν τω της βασιλείας αξιώματι δείκνυσθαι δι' ακριβείας προς το αρχέτυπον κάλλος ομοιωθείσαν".
Είναι κανείς τελείως γυμνός.Τόσο δα μικρός.Αλλά βγαίνοντας από τα αγιασμένα νερά του βαπτίσματος είναι κάτοχος των πάντων. Με το Βάπτισμα η καταδικαστική απόφαση"γη ει και εις γην απελεύση" ακυρώθηκε. Αλλά αυτό δεν είναι το παν. Ο άνθρωπος δεν έχει απλώς αμνηστευθεί και μεταταγεί στην κατάσταση της αθωότητος,στην οποία βρισκόταν προ της πτώσεως. Είναι κάτι περισσότερο από πριν.Ο άνθρωπος που βγήκε από τα βαπτιστικά νάματα είναι ασύγκριτα ανώτερος από τον Αδάμ. Το βάπτισμα είναι μια νέα δημιουργία του ανθρώπου, καλύτερη από την πρώτη. Διότι κατά τη δημιουργία του ανθρώπου ο Θεός είπε:"ποιήσωμεν αυτώ βοηθόν". Στο βάπτισμα" ο την του Πνεύματος λαβών χάριν, τίνος δεήσεται βοηθού ετέρου; Ο εις το σώμα του Χριστού τελών, ποίαν έχει λοιπόν συμμαχίας χρείαν; Τότε κατ' εικόνα Θεού εποίησεν τον άνθρωπον,νυν αυτώ τω Θεώ ήνωσε. Τότε ιχθύων άρχειν και θηρίων εκέλευσε, νυν υπεράνω των ουρανών την απαρχήν ημών ανήγαγεν. Τότε Παραδείσου έδωκε την δίαιταν,νυν δε τον ουρανόν ημίν ανέωξε. Τότε
επλάσθη τη έκτη ημέρα...νυν τη πρώτη ημέρα και εν προοιμίοις,ότε και το φως".(Ι.Χρυσόστομος)
Όπως ακριβώς μερικά παιδιά που γεννιούνται στα ξένα-με την εγγραφή τους στο προξενείο της μακρινής χώρας,όπου βλέπουν το φως της μέρας-γίνονται πολίτες της πραγματικής των πατρίδας,της μητροπόλεως,έτσι και με το Βάπτισμα.Τα παιδιά που γεννιούνται από τη γυναίκα,εδώ στη γη γίνονται πολίτες του ουρανού.Αποκτούν τα δικαιώματα των πολιτών της άνω πατρίδος,δηλαδή την αθανασία.Αυτό γίνεται σε κάθε εκκλησία,όσο μικρή κι αν είναι,όσο αμαρτωλός κι αν είναι ο ιερεύς και όσο άθλια η κατάσταση του βαπτιζομένου.Διότι μία πράξη προξενική, μία πράξη συμβολαιογραφική, δεν εξαρτάται από τη μεγαλοπρέπεια της οικοδομής μέσα στην οποία έχει μονογραφηθεί ούτε από την αξία του προξένου,που εκτελεί χρέη συμβολαιογράφου και του υπαλλήλου του κράτους. Αυτό το γεγονός έχει τόσο μεγάλη σπουδαιότητα για μας-τους
χριστιανούς κατοίκους της μεγάλης ανατολικής περιφέρειας της Ευρώπης-που θα ήταν ντροπή να γιορτάζουμε τα γενέθλια της φυσιολογικής γεννήσεώς μας στον κόσμο τούτο.Κρατούμε την ημερομηνία της πνευματικής μας γεννήσεως,στην οποία συμμετέχουν και παρευρίσκονται όχι μόνο οι γείτονες,οι φίλοι μας του κόσμου τούτου και οι συγγενείς μας κατά σάρκα,αλλά όλες οι ουράνιες δυνάμεις.Το θέαμα είναι τόσο εκθαμβωτικό και με ένα τόσο ασυνήθιστο κοινό,που κανένας άνθρωπος,όσο πλούσιος κι αν είναι,δεν μπορεί να το έχει ποτέ στα γενέθλιά του.

Να τι λέει ο άγιος Αμβρόσιος για το Βάπτισμα: Οι άγγελοι σάς είδαν να πλησιάζετε και την ανθρώπινη φύση,που άλλοτε ήταν μουντζουρωμένη απ' τη μαύρη ακαθαρσία της αμαρτίας,την είδαν ξαφνικά να λάμπει.Και οι άγγελοι ρώτησαν"τις αύτη η αναβαίνουσα λελευκανθισμένη;"(Άσμα Ασμ.η,5) Κι αυτοί οι άγγελοι θαυμάζουν.
Με το βάπτισμα εμείς οι χριστιανοί γινόμαστε πολίτες της ουράνιας Ιερουσαλήμ, που είναι η αληθινή μας μητροπολιτική πατρίδα. Οι τρεις καταδύσεις συμβολίζουν τις τρεις ημέρες που ο Χριστός πέρασε μέσα στον τάφο. Κάτω στη γη. Κάθε βαπτιζόμενος συμμετέχει στο θάνατο,τον ενταφιασμό και την Ανάσταση του Χριστού. Ο άνθρωπος που γεννήθηκε από τη γυναίκα πεθαίνει. Και ένας νέος άνθρωπος ανασταίνεται από τα ύδατα. Και ο αναστημένος παίρνει το όνομα του χριστιανού,που σημαίνει χρισμένος. Διότι είναι σημειωμένος με το λάδι,σφραγισμένος. Το άγιο έλαιο με το οποίο είναι χρισμένος ο καινούργιος χριστιανός είναι η Σφραγίς του Αγίου Πνεύματος. Το άγιο Χρίσμα, που γίνεται με το Άγιο Μύρο,μεταδίδει το Άγιο Πνεύμα αληθινά. Δεν είναι απλώς ένα σύμβολο.Το Άγιο Μύρο με το οποίο σφραγιζόμαστε, παρασκευάζεται σε μια μεγαλειώδη τελετή, από τις μοναδικές της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μόνος του ο Πατριάρχης ετοιμάζει το άγιο Μύρο. 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Στο βάτισμα και με το χέρι του ιερέως παίρνουμε τη σφραγίδα απ' αυτό το Άγιο Πνεύμα. Και από τον ίδιο το Θεό Πατέρα παίρνουμε το όνομα, το όνομά μας, που θα φέρουμε σ' όλη μας τη ζωή και που θα χαραχθεί στο σταυρό του τάφου μας.
Τα γενέθλια σε εμάς -τους Ρουμάνους και Χριστιανούς- είναι η μέρα της νέας μας δημιουργίας, στην οποία ο καθένας από μας παίρνει το όνομά του. Είναι μια διπλή ονομαστική γιορτή. Διότι παίρνουμε δύο ονόματα εκείνη τη μέρα, που χριζόμαστε σαν τους βασιλείς και τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Και είναι το βάπτισμα η ονομαστική μας γιορτή, διότι σ' αυτό παίνρουμε πρώτα το όνομα του Χριστιανού. Ο Άγιος Κύριλλος ο Ιεροσολύμων μας εξηγεί: "Τούτου του αγίου χρίσματος καταξιωθέντες, καλείσθε Χριστιανοί, επαληθεύοντες τη αναγεννήσει και το όνομα. Προ γαρ του καταξιωθήναι υμάς ταύτης της χάριτος, ταύτης της προσηγορίας κυρίως Χριστιανοί ουκ ήτε άξιοι, αλλ' οδεύοντες προεβαίνετε εις το είναι". Παίρνοντας το όνομα του Χριστιανού, τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, σημαίνει πως του ανήκουμε. Βρισκόμαστε κάτω από την προστασία του. Χωρίς να μπορούν να μας φτάσουν οι προσβολές των εχθρών μας. Διότι κάθε θησαυρός που είναι σφραγισμένος, είναι ασφαλισμένος.
Ένα πρόβατο που φέρει τη σφραγίδα του κυρίου του, είναι σεβαστό. Ο ολοθρευτής άγγελος παλιά άφηνε τα παιδιά που έφεραν το σημάδι και χτυπούσε τα άλλα. Έτσι και εκείνοι που είναι σημαδεμένοι με τη σφραγίδα που πήραν στο βάπτισμα, αναγνωρίζονται από τους αγγέλους και τους δαίμονες, ότι ανήκουν στην οικογένεια του Χριστού. Μπροστά στο σημάδι αυτό οι δαίμονες τρέμουν, νιώθουν άοπλοι και τρέπονται σε φυγή.
 Οι άγγελοι, αντίθετα, τρέχουν κοντά στους Χριστιανούς -κοντά σ' αυτούς που φέρουν τη σφραγίδα- σαν σε δικό τους. Είναι οι άγγελοι που προετοιμάζουν το νερό του βαπτίσματος: Καθαρισμένοι μέσα στα ύδατα, κάτω απ' την ενέργεια ενός αγγέλου, ετοιμαζόμαστε για το Άγιο Πνεύμα. Ο άγγελος προΐστατι στο βάπτισμα, ετοιμάζει τους δρόμους του Αγίου Πνεύματος, ετοιμάζει την κάθαρση του
προπατορικού αμαρτήματος. (Τερτυλλιανός)
Αλλά οι άγγελοι που παίρνουν μέρος στο βάπτισμά μας, δεν κάνουν μόνο αυτό. Ψάλλουν, όπως ακριβώς όλοι ο χοροί στην εκκλησία, όταν γίνεται κάποια ιερή ακολουθία. "Άγγελος εστί ζώον λογικόν, άυλον, υμνολογικόν, αθάνατον". (Ψευδοαθανασίου)
Αν σηκώσετε τα μάτια σας -όχι τα σάρκινα μάτια, διότι η σάρκα δε βλέπει τα ουράνια πράγματα, αλλά τα μάτια της ψυχής- θα δείτε τους αγγέλους που σας περικυκλώνουν στο βάπτισμα και ψάλλουν: Υψώστε τα μάτια του πνεύματός σας, μοιάστε με τους χορούς των αγγέλων, ο Ύψιστος Θεός του σύμπαντος στο θρόνο του, ο μονογενής Υιός του καθισμένος στα δεξιά του και το Άγιο Πνεύμα που βρίσκεται στο πλάι τους, οι Θρόνοι και οι Κυριότητες που εκτελούν το λειτούργημά τους...
Οι άγγελοι επίσης είναι εκείνοι που γράφουν το όνομά μας στον ουρανό, ακριβώς όπως οι ιερείς το καταχωρούν στην εκκλησία. Και γι' αυτό το λόγο νιώθω άσχημα, όταν με φωνάζουν και με τα δύο ονόματά μου. Ένα μόνο όνομα έχω, αυτό που πήρα κατά το βάπτισμα. Οι άγγελοι το καταχώρησαν στο βιβλίο του ουρανού. Είναι το όνομά μου σαν πολίτου της ουρανίου Ιερουσαλήμ. Και με το όνομα Βιργίλιος θα με καλέσει ο Θεός στην έσχατη Κρίση. Όταν κοινωνώ στο θυσιαστήριο, λέω: "Εγώ, ο ιερεύς Βιργίλιος, κοινωνώ". Δε λέω: "Εγώ, ο ιερεύς Γκεωργκίου". Γκεωργκίου είναι ένα όνομα, που δε γνωρίζει ο Θεός. Που δε μου ανήκει. Στην εξομολόγηση, όταν βρίσκομαι γονατισμένος μπροστά στην εικόνα του Παντοκράτορος και κάτω από το επιτραχήλιον, ο πνευματικός ρωτάει για τα αμαρτήματά μου και απευθύνεται σ' εμένα λέγοντάς μου: Πάτερ Βιργίλιε. Ποτέ δεν είμαι ο Γκεωργκίου. Το όνομα Βιργίλιος θα αναφερθεί κατά την ημέρα του θανάτου μου και του ενταφιασμού μου από τον ιερέα στις δεήσεις του και αυτό το όνομα είναι που θα χαραχτεί στο ξύλο του
επιτάφιου σταυρού μου, στο κοιμητήριο, όπου θα περιμένω την ανάσταση των νεκρών και την αιώνια ζωή.

 Οι Χριστιανοί μου στην εκκλησία όπου είμαι ιερεύς, οι γιοι και οι κόρες μου εν Χριστώ και όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί με ονομάζουν "πάτερ Βιργίλιε". Κανείς απ' αυτούς δε με λέει "πάτερ Γκεωργκίου". Διότι κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Γκεωργκίου είναι ένα όνομα που ανήκει στη γήινη ζωή μου, τη φθαρτή, τη βιολογική, τη φυσιολογική. Γκεωργκίου είναι ένα όνομα που δεν έχει νόημα, παρά μόνο σ' αυτόν τον κάτω κόσμο, την κοινωνία και τη γήινη ιστορία. Βιργίλιος είναι ένα όνομα για την αιωνιότητα. Ένα όνομα παρμένο από ψηλά. Απευθείας από το Θεό. Διότι "ο Θεός γνωρίζει να διαχωρίζει το λαό του μ' ένα δίκαιο και κατάλληλο τρόπο, όχι μόνο σε φυλές, οικογένειες και οίκους, αλλά και ατομικά, εξ ονόματος" (Αριθμ. α' 17). 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Εκτός απ' όλ' αυτά, υπάρχουν άπειροι λόγοι για τους οποίους ,αντί να γιορτάζουμε την ημέρα της φυσιολογικής γεννήσεώς μας,όπως οι περισσότεροι κάτοικοι της γης,γιορτάζουμε τη γιορτή του ονόματός μας,την ονομαστική γιορτή μας.
Πρώτα ο άγιος του οποίου φέρουμε το όνομα είναι ένα αδιάσπαστο κομμάτι της οικογένειάς μας και της καθημερινής ζωής μας. Παίρνουμε την εικόνα του αγίου προστάτου μας την ημέρα του Βαπτίσματός μας και τη φυλάμε σ' ολόκληρη τη ζωή μας κρεμασμένη στον τοίχο που βρίσκεται προς
την ανατολή.Και όταν μετακομίζουμε,παίρνουμε τον άγιο μαζί μας.Και τη μέρα του θανάτου μας θα μας βάλουν την εικόνα του αγίου μας πάνω στο στήθος μας.Και όλοι εκείνοι που θα έλθοθν να μας αποχαιρετίσουν,θα αποθέσουν τον ασπασμό τους στην εικόνα του αγίου,που θα βρίσκεται πάνω
στο άψυχο στήθος μας, σαν να έδιναν ένα φίλημα στο ζωντανό μέτωπό μας.Διότι,εάν εμείς πεθάνουμε,οι άγιοι παραμένουν ζωντανοί,όχι μόνο στον ουρανό αλλά και στη γη.
Ο άγιος,του οποίου φέρουμε το όνομα,είναι συγχρόνως και ο πρεσβευτής μας στον ουρανό.Θα είναι ένας από τους υπερασπιστές μας στην έσχατη κρίση,πολύ κοντά στη Θεοτόκο,τη μητέρα του Θεού και πλάι στο φύλακα άγγελό μας.

Στην ονομαστική γιορτή μας παίρνουν μέρος πρώτα οι γονείς μας κατά σάρκα, ο πατέρας μας, η μητέρα μας,οι αδελφοί μας και οι αδελφές μας. Αλλά στην κορυφή του τραπεζιού, στην τιμητική θέση,κάθεται ο ιερεύς του χωριού, ο πνευματικός μας πατέρας.Διότι με το στόμα του είναι που μας έδωσε ο Θεός το όνομά μας,το όνομα που γιορτάζουμε τη μέρα εκείνη.Και είναι φυσικό να προϊσταται αυτός.Έρχονται ακόμα οι φίλοι μας,τα ξαδέλφια μας,οι γείτονές μας,οι συμμαθητές μας.Όλοι είναι καλεσμένοι στην ονομαστική γιορτή μας.Αλλά αόρατος,πλάι στον ιερέα, βρίσκεται ο άγιος προστάτης μας,του οποίου φέρουμε το όνομα και του οποίου το όνομα γιορτάζουμε εκείνη την ημέρα.Ο άγιος είναι ένας άνθρωπος της γης,που αν και είχε σώμα σαρκικό και οστά, κατέκτησε τον ουρανό. Ένας άγιος, που ζει ταυτόχρονα στη γη και στον ουρανό. Είναι ταυτόχρονα πολίτης των δύο πατρίδων,της άνω και της κάτω.Ένας άνθρωπος όπως όλοι εμείς,αλλά που θέωσε το σώμα του και τη ζωή του.
Και καθώς είναι όλος ζωή, έχει το δικαίωμα να μένει μεταξύ των αγγέλων. Οι πιο πολλοί άγιοι βρίσκονται στον ουρανό από αιώνες. Αλλά τη μέρα της ονομαστικής μας γιορτής κατεβαίνουν στη γη κι ενώ είναι κάτοικοι το, είναι κι αυτοί καλεσμένοι μας και ζουν κοντά μας,μεταξύ μας. Κάθε χρόνο περιμένουμε-χωρίς κανένα κίνδυνο να διαψευστούμε-την κάθοδο του προστάτου αγίου μας από τον ουρανό. Έρχεται στο σπίτι μας . Μπαίνει κάτω από τη στέγη μας. Θα μείνει συντροφιά μας όλη τη μέρα. 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Τη μέρα της ονομαστικής του γιορτής ο άνθρωπος δέχεται στο σπίτι του, κάτω από τη στέγη του, επί της γης, για μια ολόκληρη μέρα, όλα τα μεγαλεία του ουρανού.Τα Χερουβίμ με τα αναρίθμητα μάτια, τα Σεραφείμ, με τις έξι φτερούγες,τους αγγέλους με τα γυμνά πόδια, τους αγγέλους φύλακες των γονέων μας, των φίλων μας, του χωριού μας,της εκκλησίας μας...Μα υπάρχει και συνέχεια. Μαζί με τους αγγέλους κατεβαίνουν απ' τον ουρανό οι άλλοι άγιοι, οι ομολογηταί, οι μάρτυρες, οι νεκροί συγγενείς, οι γείτονες που βρίσκονται θαμμένοι από πολλούς αιώνες κοντά μας και όλοι οι νεκροί αδελφοί χριστιανοί γείτονες ή εκείνοι που φέρουν το ίδιο όνομα με τον άγιό μας.Όλοι είναι εκεί.όλοι οι παλαιοί κάτοικοι.Διότι όλοι είναι καλεσμένοιστην ονομαστική μας γιορτή.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Όλοι οι πολίτες της γης ανταμώνονται ξαφνικά με τους πολίτες του ουρανού.Κια τούτο εξαιτίας της ονομαστικής γιορτής.Όπως οι Απόστολοι στη Μεταμόρφωση του Χριστού,πάνω στο όρος Θαβώρ,είχαν προγευθεί τη μέλλουσα ζωή τους στον ουρανό,έτσι και μεις οι φτωχοί χριστιανοί της
ανατολικής πλαγιάς των Καρπαθίων,τη μέρα της ονομαστικής μας γιορτής προγευόμαστε τη μέλλουσα ζωή και τον ουρανό.Όταν όλα και όλοι θα είναι μαζί.