Κατάσταση συναγερμού

Μήν ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή προσευχή. Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός από μας για προσευχή. Να εύχεσθε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθή ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν
στην καταστροφή. Να επέμβη θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο.
Μάς κάλεσε ο Θεός να κάνουμε προσευχή για τον κόσμο, που έχει τόσα προβλήματα! Οι καημένοι δεν προλαβαίνουν έναν σταυρό να κάνουν. Εάν εμείς οι μοναχοί δεν κάνουμε προσευχή, ποιοί θα κάνουν; Ο στρατιώτης σε καιρό πολέμου ίναι σε κατάσταση συναγερμού, έτοιμος με τα παπούτσια. Στην ίδια κατάσταση πρέπει να είναι και ο μοναχός. Άχ, Μακκαβαίος θα έβγαινα! Στα βουνά θα έφευγα, ια να προσεύχωμαι συνέχεια για τον κόσμο.
Πρέπει να βοηθήσουμε με την προσευχή τον κόσμο όλο, να μην κάνη ο διάβολος ό,τι θέλει. Έχει αποκτήσει δικαιώματα ο διάβολος. Όχι ότι τον αφήνει ο Θεός, αλλά δεν θέλει να παραβιάση το αυτεξούσιο. Γι᾿ αυτό εμείς να βοηθήσουμε με την προσευχή. Όταν πονάη κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον
κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο. Αν προχωρήσετε με την Χάρη του Θεού ακόμη λίγο, θα αρχίσουμε να κάνουμε μια προσπάθεια στο θέμα της προσευχής, να μπή μια σειρά, να γίνετε ραντάρ, γιατί και τα πράγματα ζορίζουν. Θα διοργανώσουμε ένα συνεργείο
προσευχής. Να κάνετε πόλεμο με το κομποσχοίνι. Με πόνο να γίνεται η προσευχή. Ξέρετε τί δύναμη έχει τότε η προσευχή;
Πολύ πληγώνομαι, όταν βλέπω μοναχούς να ενεργούν ανθρωπίνως και όχι με την προσευχή δια μέσου του Θεού στα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως. Ο Θεός μπορεί όλα να τα τακτοποιήση. Όταν κανείς κάνη σωστή πνευματική εργασία, τότε
μπορεί μόνο με την προσευχή να χτίση μοναστήρια και να τα εφοδιάση με όλα τα απαραίτητα και να βοηθήση το σύμπαν. Δεν χρειάζεται ούτε να δουλεύη· αρκεί μόνο να προσεύχεται. Ο μοναχός πρέπει να προσπαθήση να μην πονοκεφαλάη για την άλφα ή βήτα δυσκολία, είτε είναι ατομική είτε ενός συνανθρώπου του είτε αφορά
στην γενική κατάσταση, αλλά να καταφεύγη στην προσευχή και να στέλνη δια του Θεού πολλές θείες δυνάμεις. Άλλωστε και το έργο του μοναχού αυτό είναι, και εάν αυτό δεν το έχη καταλάβει ο μοναχός, η ζωή του δεν έχει κανένα νόημα. Γι᾿ αυτό, να ξέρη ότι η κάθε αγωνία του που τον ωθεί να αναζητά ανθρώπινες λύσεις στα διάφορα προβλήματα, με ένα βασάνισμα και πονοκέφαλο, είναι του πειρασμού. Όταν βλέπετε ότι σάς απασχολούν πράγματα για τα οποία ανθρωπίνως δεν υπάρχει λύση και δεν τα εμπιστεύεστε στον Θεό, να ξέρετε ότι αυτό είναι τέχνασμα του πειρασμού, για να
αφήσετε την προσευχή, με την οποία μπορεί ο Θεός να στείλη όχι απλώς θεία δύναμη αλλά θείες δυνάμεις, και η βοήθεια τότε δεν θα είναι απλώς θεία βοήθεια αλλά θαύμα Θεού. Από την στιγμή που αρχίζουμε να αγωνιούμε, εμποδίζουμε τον Θεό να επέμβη. Βάζουμε την λογική μπροστά και όχι τον Θεό, το θείο θέλημα, ώστε να δικαιούμαστε την θεία βοήθεια. Ο διάβολος προσπαθεί, κλέβοντας με τέχνη την αγάπη του μοναχού, να τον κρατάη σε μια κοσμική αγάπη, σε μια κοσμική αντιμετώπιση και κοσμική προσφορά στον συνάνθρωπό του, ενώ ως μοναχός έχει την
δυνατότητα να κινήται στον δικό του χώρο, στην δική του ειδικότητα, του Ασυρματιστού, γιατί αυτό είναι και το διακόνημα που του έδωσε ο Θεός. Όλα τα άλλα, όσα κάνουμε με τις ανθρώπινες προσπάθειες, είναι σε κατώτερη μοίρα.
Επίσης καλύτερα είναι ο μοναχός να βοηθάη τους άλλους με την προσευχή του παρά με τα λόγια του. Αν δεν έχη την δύναμη να συγκρατήση κάποιον που κάνει κακό, ας τον βοηθήση από μακριά με την προσευχή, γιατί διαφορετικά μπορεί και να βλαφθή. Μια ευχή καλή, καρδιακή, έχει περισσότερη δύναμη από χιλιάδες λόγια,
όταν οι άλλοι δεν παίρνουν από λόγια. Παρόλο που λένε ότι βοηθώ τον κόσμο που έρχεται και με βρίσκει, ως θετική προσφορά μου στον κόσμο βλέπω την μιάμιση ώρα που διαβάζω το Ψαλτήρι. Το άλλο το θεωρώ ψυχαγωγία· να πούν οι καημένοι τον πόνο τους, να τους δώσω καμμιά συμβουλή. Γι᾿ αυτό την βοήθεια δεν την θεωρώ
προσφορά δική μου· η προσευχή είναι που βοηθάει. Αν είχα όλο τον χρόνο μου για προσευχή, περισσότερο θα βοηθούσα τον κόσμο. Ας πούμε ότι θα δώ την ημέρα διακόσιους πονεμένους· μόνο διακόσιοι πονεμένοι υπάρχουν στον κόσμο; Αν δεν δώ κανέναν και προσευχηθώ για όλον τον κόσμο, τότε βλέπω όλον τον κόσμο. Γι' αυτό λέω στον κόσμο: «Εγώ θέλω να μιλώ για σάς στον Θεό, και όχι σ' εσάς για τον Θεό. Αυτό είναι καλύτερο για σάς, αλλά δεν με καταλαβαίνετε».
Να μην παραμελούμε το θέμα της προσευχής σ' αυτά τα δύσκολα χρόνια. Είναι ασφάλεια η προσευχή, είναι επικοινωνία με τον Θεό. Είδατε τί λέει ο Αββάς Ισαάκ; «Δεν θα μας ζητήση λόγο ο Θεός, γιατί δεν κάναμε προσευχή, αλλά γιατί δεν είχαμε επαφή με τον Χριστό και μας ταλαιπώρησε ο διάβολος»
- ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β΄.

Η ΣΥΖΥΓΙΚΗ ΖΩΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ Η ΜΑΡΤΥΡΙΟ ;;;- Π. ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΑΝΟΥ


Πιστεύω στο Θεό, στην εκκλησία δεν πηγαίνω!



«Πιστεύω στον Θεό καλύτερα από τον καθένα, αλλά στην Εκκλησία δεν πηγαίνω. Μα πώς να πάω, αφού εκείνοι που πηγαίνουν, κληρικοί και λαϊκοί, δεν είναι καλύτεροι μου;»
Θ’ απαντήσω πρόθυμα και με πολλή αγάπη στον αδελφό, που μου υπέβαλε αυτή την ερώτηση αν και φοβάμαι ότι είναι πάρα πολλοί οι ισχυριζόμενοι τα ίδια, αλλά και λυπούμαι διότι δεν θα συμφωνήσω με τους ισχυρισμούς αυτούς.

Και πρώτα-πρώτα η φράση «πιστεύω καλύτερα από τον καθένα» είναι λόγος «μέγας σφόδρα». Δεν πρέπει να την λέει κανείς για τον εαυτόν του εύκολα. Αλλά και εάν αυτό το ευχάριστο όντως συμβαίνει, τότε αποτελεί πρόσθετο λόγο, για να μην απέχει κανείς από την Εκκλησία.

Στην Ορθοδοξία ζούμε και λατρεύουμε το Θεό όχι ατομικά, αλλά εκκλησιαστικά. «Συν πάσι τοις αγίοις». Γι’ αυτό και όσο πιό πολύ αγαπά κανείς το Θεό, τόσο και περισσότερο αγαπά να εκκλησιάζεται και να μετέχει στις λατρευτικές συνάξεις. Δεν υπάρχει άγιος που να μην λαχταρούσε για τον Οίκο του Θεού. Ο Δαυίδ, καίτοι βασιλεύς, έλιωνε κυριολεκτικά από τον ιερό πόθο: «ως αγαπητά τα σκηνώματα σου Κύριε των δυνάμεων, επιποθεί και εκλείπει η ψυχή μου εις τας αυλάς του Κυρίου» έλεγε (Ψαλμ. 83). Ο δε Κύριος Ιησούς Χριστός, ως άνθρωπος, δεν παρέλειπε ποτέ να παρευρίσκεται στην δημόσια λατρεία του Ισραήλ το ίδιο και οι Απόστολοι, εφαρμόζοντες ρητή εντολή του Θεού «Εν Εκκλησίας ευλογείτε τον Θεόν».

Είναι γεγονός ότι η πίστη, η ευλάβεια και ο πόθος του Θεού δεν κρύβονται, αλλά διά της εξωτερικής λατρείας φανερώνονται και ενισχύονται. Η πίστη η χριστιανική δεν είναι μια ιδέα, που την έχει κανείς καταχωνιασμένη μέσα του, αλλά μια ζωή, που σφύζει και ενεργοποιεί τον όλον άνθρωπο. Δεν έχουμε πιστές ιδέες, αλλά πιστούς ανθρώπους, που βιώνουν την πίστη τους μαζί με τους άλλους. Άλλωστε σε καιρό ελευθερίας γιατί να είναι κανείς κρυπτοχριστιανός

Ο Αγ. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος ερωτά: «Συ πίστιν έχεις; δείξον μοι την πίστιν σου εκ των έργων σου (Ιάκ. Β’ 18). Και εμείς λέμε: «δείξον μοι την πίστιν σου εκ… του εκκλησιασμού σου». Διότι εμείς οι Ορθόδοξοι όταν συνερχώμεθα «εν εκκλησίαις» ομολογούμε και διακηρύττουμε ακριβώς αυτή την πίστη μας, που μας σώζει. Συνειδητοποιούμε συγκλονιστικά το γεγονός ότι εμείς αποτελούμε την Εκκλησία, δηλ. το θεανθρώπινο σώμα του Χριστού και βιώνουμε την μυστική, αλλά πραγματική ένωσή μας μ’ Εκείνον. Αυτός δεν είπε: «ου εισί δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών»; (Ματθ. ΙΗ’ 20).

Οι πιστοί, μετέχοντες στην Θ. Λειτουργία της Εκκλησίας δεν είναι πλέον μόνοι και διασπασμένοι, αλλά ενωμένοι οργανικά σ’ ένα σώμα. Κι αυτή η ενότητα είναι η μεγάλη δύναμη της Εκκλησίας, έναντι όλων των δυνάμεων του σκότους. «Σπουδάζετε ουν πυκνότερον συνέρχεσθαι εις ευχαριστίαν Θεού και δόξαν. Όταν γάρ πυκνώς επί το αυτό γίνεσθε καθαιρούνται αι δυνάμεις του Σατανά και λύεται ο όλεθρος αυτού…» (Αγ. Ιγνάτιος)

Στην ευχαριστιακή σύναξη (Θ. Λειτουργία) όλοι μαζί «εν ενί στόματι και μια καρδία» δοξάζουμε και ευχαριστούμε τον Ευεργέτη μας Θεό, πανηγυρίζουμε την Ανάσταση του Χριστού, προγευόμεθα εσχατολογικά τον ερχομό Του (Α’ Κορ. ΙΑ’ 26) και την μέλλουσα βασιλεία Του, τρώγοντες και πίνοντες από το Κοινό Ποτήριο, το σώμα και το αίμα Του. «Στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, καθώς ο Χριστός ανακλίνεται στους άρτους της προθέσεως, καθώς διδάσκει μέσα από τις σελίδες του Ευαγγελίου, καθώς σταυρώνεται πάνω στην αγία Τράπεζα και ανασταίνεται μέσα στο δισκοπότηρο, μπαίνουμε στο χρόνο του Θεού και η ψυχή μας αναγαλλιάζει, διότι νοιώθει να χορταίνει αιωνιότητα».

Στην Θ. Λειτουργία του Μ. Βασιλείου παρακαλούμε: «ημάς δε πάντας τους εκ του ενός άρτου και του ποτηριού μετέχοντας ενώσαις αλλήλοις εις ενός Πνεύματος Αγίου κοινωνίαν». Κατά τον Εκκλησιασμό των Χριστιανών πραγματοποιούνται αισθητά και οι μεγάλες υποσχέσεις του Χριστού προς τους πιστούς ότι εισακούει καλύτερα τις προσευχές τους (Ματθ. ΙΗ’ 19) και ότι αυτός μας αναπαύει από τον κόπο και μόχθο της ζωής (Ματθ, ΙΑ’ 28).

«Καμιά Κυριακή δεν μπορεί να’ ναι συννεφιασμένη εφ’ όσον αρχίζει με την Θεία Λειτουργία». (Ν. Πεντζίκης).

Οι Εκκλησίες είναι τα λιμάνια του Θεού μέσα στον φουρτουνιασμένο κόσμο μας. Ωραιότατη είναι η παρομοίωση του Αγ. Χρυσοστόμου «καθάπερ λιμένας εν πελάγει, ούτω τας Εκκλησίας έπηξεν ο Θεός, ίνα από της ζάλης των βιοτικών θορύβων ενταύθα καταφεύγοντες, γαλήνης μεγίστης απολαύωμεν».

Ας έλθουμε όμως και στο δεύτερο ισχυρισμό πολλών, ότι αυτοί που εκκλησιάζονται δεν είναι καλύτεροι από τους άλλους. Και αυτός ο ισχυρισμός δεν δικαιολογεί την αποχή μας από την Εκκλησία, για τους εξής λόγους: α) Εμείς δεν γνωρίζουμε, αλλ’ ο Θεός, ποιοί είναι οι πραγματικά καλοί και ποιοί οι πραγματικά κακοί. Εμείς στην κρίσι μας συνήθως σφάλλουμε. Δεν πρέπει λοιπόν να κρίνουμε, β) Ρωτάται: εάν ήσαν καλύτεροι οι εκκλησιαζόμενοι δεν θα υπήρχε πρόβλημα; Μήπως θα βρίσκαμε τότε άλλη πρόφαση; γ) Η αξία της Εκκλησίας δεν έγκειται στο ποιόν αυτών που συμμετέχουν στις συνάξεις -κληρικών και λαϊκών- αλλά στις δυνατότητες που παρέχει να μεταμορφωθεί ο άνθρωπος και χρησιμοποιώντας τις ευκαιρίες αυτές να υποστεί την «καλήν αλλοίωσιν».

Αλλά φαίνεται πως τις δυνατότητες αυτές δεν τις χρησιμοποιούν όλοι. δ) Η Εκκλησία στην ανθρώπινη πλευρά της έχει και μέλη που νοσούν. Αυτά όμως τα μέλη δεν τα αποβάλλει, εξ αγάπης, έως ότου θεραπευθούν. Γι’ αυτό όλοι έχουμε τη θέση μας στην Εκκλησία, επειδή όλοι νοσούμε, ε) Λες ότι αυτοί που συχνάζουν στην Εκκλησία δεν είναι καλύτεροι από τους άλλους. Σκέψου όμως πόσο χειρότεροι θα ήταν αν είχαν διακόψει κάθε δεσμό με την Εκκλησία;

Ο κατά Κυριακή ή εορτή εκκλησιασμός μας, δίνει μία άλλη διάσταση στη ζωή. Μας θυμίζει ότι δεν είμαστε μόνον παραγωγικές μηχανές, μόνον ύλη, αλλά έχουμε μία άλλη καταγωγή και ένα θείο προορισμό. Μας καταξιώνει σαν ανθρώπους και σαν Χριστιανούς. Σπάει τη ρουτίνα της εβδομάδος και δίνει στη ζωή γιορτινό χρώμα. «Όταν ο άνθρωπος δεν έχει εορτές, η ψυχή του δεν εξαγιάζεται και η ζωή του καταντάει μία τόσο γκριζωπή καθημερινότητα, που σου έρχεται να ουρλιάζεις» (π. Α. Ντούτκο)

Σε μια εποχή που απειλούν να μας αφανίσουν τα παντός είδους «ραδιενεργά νέφη» δεν μας συμφέρει ν’ αποκοπτώμεθα από τον «ομφάλιο λώρο» της υπάρξεώς μας, που είναι η Μάννα μας Εκκλησία.


(Αρχ. Α. Καραματζάνη, “Οι Πατέρες και τα προβλήματα της ζωής μας”, εκδ. Ι. Μ. Αγ. Αθανασίου Κολινδρού, 1988)

Η ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ


Όταν σου έλθει θυμός κλείσε το στόμα δυνατά












Γράφεις για το θυμό στην καρδιά του ανόητου. Ο θυμός από μόνος του, είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα. Είναι και αυτός νεύρο ψυχής. Και οφείλει να τον μεταχειρίζεται ο καθένας εναντίον των δαιμόνων, ανθρώπων αιρετικών, και σε όσους τον εμποδίζουν από το δρόμο του Θεού. Εάν δε θυμώνεις κατά των ομοψύχων αδελφών ή γίνεσαι έκτος εαυτού, χαλάς τα έργα των χεριών σου, γνώριζε ότι πάσχεις από κενοδοξία και κάνεις παράχρηση του νεύρου της ψυχής. Απαλλάσσεσαι δε με την αγάπη προς όλους και την αληθινή ταπεινώση.
Γι’ αυτό, όταν σου έλθει θυμός κλείσε το στόμα δυνατά και μη μιλήσεις σ’ αυτόν που σε βρίζει ή σε ατιμάζει ή σε ελέγχει ή με πολλούς τρόπους και χωρίς λόγο σε πειράζει.
Και αυτός σαν το φίδι θα στρίψει μέσα στην καρδιά, θα ανέβει μέχρι το λαιμό, και αφού δεν θα του δώσεις διέξοδο θα πνιγεί και θα σκάσει. Και, όταν αυτό επαναληφθεί λίγες φορές, θα λιγοστέψει και θα πάψει τελείως.
Επειδή ο άνθρωπος είναι πλασμένος λογικός και ήμερος, διορθώνεται ασυγκρίτως καλύτερα με την αγάπη και τον ήμερο τρόπο, παρά με το θυμό και τη αγριότητα.
Αυτό το βρήκα και εγώ μετά από πολλή και μεγάλη δοκιμασία. Με το καλό και με την αγάπη μπορείς να κάνεις πολλούς να ημερέψουν, Και αν κανείς είναι καλοπροαίρετος, τον κάνεις γρήγορα να συμμορφωθεί, να γίνει Άγγελος του Θεού.
Λοιπόν αυτό λέω σε σένα και σε όλους. Ποτέ με θυμό μη ζητάτε να διορθώνεσθε, διότι πειρασμός τον πειρασμό δεν βγάζει· αλλά με ταπείνωση και αγάπη ειλικρινή. Όταν βλέπεις ότι υπάρχει θυμός, άφησε προς στιγμήν την διόρθωση. Και όταν δεις ότι πέρασε ο θυμός και ήλθε ειρήνη και λειτουργεί χωρίς πάθος η διάκριση, τότε λες τα ωφέλιμα.
Ποτέ δεν είδα εγώ να γίνει διόρθωση με θυμό, αλλά πάντοτε με αγάπη. Τότε και ο νουθετούμενος θυσιάζεται. Λοιπόν έτσι να κάνετε. Πάρε παράδειγμα από τον ίδιο τον εαυτό σου. Πότε ημερεύεις; Με τις ύβρεις, ή με την αγάπη;
Και δεν θαυμάζεις τον λόγο που λέγει εκείνος ο Άγιος στο Γεροντικό “ότι ο θυμώδης και οργίλος άνθρωπος, και νεκρόν ακόμη εάν αναστήσει, δεν είναι δεκτός στη Βασιλεία του Θεού”!
Λες ότι σέβεσαι τους λόγους μου. Δοκίμασε λοιπόν εάν αληθεύει αυτό, να κάνεις αυτά που σου γράφω. Πνίξε το πάθος, όταν έλθει να σε πνίξει αυτό. Κράτα το φίδι μέσα κλειστό μια και δύο και πολλές φορές, και αμέσως θα βρεις το δρόμο της χαράς και της νίκης. Και τότε θα ενεργήσουν αμέσως οι προσευχές που κάμνω για σένα. Και αφού νικηθεί η μητέρα, καταπίπτει όλο το σμήνος των θυγατέρων, που γεννά ο θυμός.
Διότι τα κύρια πάθη, που γεννούν όλα τα άλλα, είναι θυμός και επιθυμία,
Λοιπόν, πνίξε με όλη σου τη δύναμη το θυμό, κάθε στιγμή που θα κινηθεί, και θα τον βρεις την επομένη φορά πιο ασθενέστερο. Και πάλιν εξακολούθησε να τον κτυπάς και να του κόβεις το κεφάλι -όταν τον δεις να σηκώνει κεφάλι· και σε λίγο θα δημιουργηθεί η αταραξία που είναι ο καρπός της μακροθυμίας. Μετά ακολουθεί ειρήνη και χάρις, και όλα τα άλλα αγαθά.
Αντιστάσου λοιπόν με αντίρρηση. Μην αφήνεις τους λογισμούς να εισέρχονται, αλλά πολέμησε με την προσευχή. Πολέμησε με ανδρεία και όχι με χαυνότητα. Και αμέσως παραλύουν. Και κάνοντας έτσι θα ανθήσει το άνθος της καθαρότητας και αγνείας, και θα χαίρεται η ψυχή σου χαρά ανεκλάλητη και θα έχεις πληροφορία ότι από τώρα σου ετοιμάσθηκε τόπος της αναπαύσεως.





Πηγή: («Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», εκδ, Ι.Μ.Φιλοθέου, Άγ. Όρος -αποσπάσματα σε νεοελληνική απόδοση)

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ' π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ,


Ο Μεγάλος Κανόνας

Η πέμπτη εβδομάς των Νηστειών είναι το λειτουργικό αποκορύφωμα της Τεσσαρακοστής. Οι Ακολουθίες είναι μακρότερες και εκλεκτότερες. Στη συνήθη Ακολουθία των λοιπών εβδομάδων θα προστεθούν δύο νέες εκτενείς Ακολουθίες· ο Μέγας Κανών και το ο Ακάθιστος ύμνος. Κανονικά το αποκορύφωμα αυτό θα έπρεπε να αναζητηθή στην επομένη, στην έκτη εβδομάδα των Νηστειών, που είναι και η τελευταία της περιόδου αυτής. Αλλά όλα στη λατρεία μας έχουν τακτοποιηθή από τους Πατέρας με πολλή μελέτη και περίσκεψι. Με «διάκρισι», κατά την εκκλησιαστική έκφρασι. Μετά από την τελευταία εβδομάδα ακολουθεί η Μεγάλη Ἑβδομάς, με πυκνές και μακρές ακολουθίες, ανάλογες προς τα μεγάλα εορτολογικά της θέματα. Μεταξύ αυτής και του αποκορυφώματος της Τεσσαρακοστής έπρεπε να μεσολαβήση μία περίοδος σχετικής αναπαύσεως, μία μικρά ανάπαυλα. Το τόσο λοιπόν ανθρωπίνως αναγκαίο μεσοδιάστημα είναι η τελευταία εβδομάς και την έξαρσι του τέλους βαστάζει η προτελευταία. Τις δύο θαυμαστές ακολουθίες της πέμπτης εβδομάδος τον Νηστειών, τον Μέγα Κανόνα και τον Ακάθιστο ύμνο, θα σταθούμε και θα τις εξετάσουμε.



Ο Μέγας Κανών ψάλλεται τμηματικώς στα Απόδειπνα των τεσσάρων πρώτων ημερών της Α' εβδομάδος των Νηστειών και ολόκληρος στην Ακολουθία του όρθρου της Πέμπτης της Ε' εβδομάδος. Στις ενορίες συνήθως ψάλλεται ανεξαρτήτως από τον Όρθρο, εν είδει μικράς αγρυπνίας, το βράδυ της Τετάρτης μαζί με την Ακολουθία του αποδείπνου. Κατά τον τρόπο αυτό διευκολύνονται περισσότερο οι χριστιανοί στην παρακολούθησή του. Μπορεί να τον εύρει κανείς μέσα στο λειτουργικό βιβλίο που περιέχει τις ακολουθίες της Τεσσαρακοστής, στο Τριῴδιο, καθώς και σε μικρά αυτοτελή φυλλάδια. Η παρακολούθησις του Κανόνος αυτού κατά την ώρα της ψαλμῳδίας του είναι δύσκολη, γιατί τα νοήματα είναι πυκνά και ταχύς ο ρυθμός της ψαλμῳδίας του. Για τους λόγους αυτούς τα εγκόλπια αυτά είναι ιδιαιτέρως απαραίτητα για όσους θέλουν να γνωρίσουν καλλίτερα τον ύμνο αυτόν. Τα κατωτέρω ας αποτελέσουν μία σύντομο εισαγωγή και βοήθεια για την κατανόησή του και μια παρακίνησι για την παρακολούθησι της ψαλμῳδίας του εκλεκτού αυτού λειτουργικού κειμένου.
Και πρώτα δυό λόγια για τον ποιητή του. Τον Μέγα Κανόνα συνέθεσε ο άγιος Ανδρέας ο Ιεροσολυμίτης. Μοναχός κατ᾿ αρχάς στην Μονή του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα, ήλθε στην Κωνσταντινούπολη για εκκλησιαστική αποστολή. Εκεί παρέμεινε και ανέλαβε διάφορα εκκλησιαστικά υπουργήματα και τέλος ανεδείχθη αρχιεπίσκοπος Κρήτης. Απέθανε γύρω στα 740 μ.Χ. στην Ερεσό της Λέσβου, είτε επιστρέφοντας στην Κρήτη, κατά ένα ταξείδι του στην Κωνσταντινούπολι, είτε και εξόριστος εκεί -ήταν υποστηρικτής των αγίων εἰκόνων. Στην παραλία της Ερεσού τιμάται μέχρι σήμερα ο τάφος του, μία μεγάλη σαρκοφάγος, που βρίσκεται πίσω από το άγιο Βήμα της ερειπωμένης Βασιλικής της αγίας Αναστασίας, όπου κατά τους βιογράφους του είχε ταφή. Ο Ανδρέας ήταν λόγιος κληρικός και υμνογράφος. Η φιλολογική και υμνολογική του παραγωγή είναι αξιόλογος. Το σπουδαιότερο όμως υμνογραφικό του έργο είναι ο Μέγας Κανών. Τον έγραψε, όπως φαίνεται από διάφορες ενδείξεις, περί το τέλος της ζωής του, κατά δε την μαρτυρία ενός Συναξαρίου, στην Ερεσό, λίγο πρίν πεθάνῃ. Αν η πληροφορία αυτή είναι αληθινή, ο Μέγας Κανών είναι το κύκνειο άσμα του υμνογράφου μας.
Για να καταλάβουμε την ποιητική του δομή πρέπει να κάμωμε μία μικρή παρέκβασι. Το έργο αυτό ανήκει στο ποιητικό είδος των Κανόνων, που κατά πολλούς έχει την αρχή του σ᾿ αυτόν τον ίδιο τον Ανδρέα. Είναι δε οι Κανόνες ένα σύστημα τροπαρίων, που εγράφοντο για ένα ορισμένο λειτουργικό σκοπό: Να διακοσμήσουν την ψαλμῳδία των εννέα ωδών του Ψαλτηρίου, που εστιχολογούντο στον Ὀρθρο. Ἔψαλλαν τις εννέα ωδές και στους τελευταίους στίχους της κάθε μιάς παρενέβαλλαν τα τροπάρια, όπως γίνεται μέχρι σήμερα στους Ναούς μας κατά την ψαλμῳδία του «Κύριε εκέκραξα» στον εσπερινό και των ψαλμών των Αίνων στον όρθρο. Εννέα ήσαν οι ωδές του Ψαλτηρίου, εννέα και οι ομάδες τροπαρίων που αποτελούσαν τον κανόνα. Όλος ο κανών ψάλλεται σε ένα ήχο. Κάθε όμως ωδή παρουσιάζει μιά μικρή παραλλαγή στην ψαλμῳδία κατά τρόπο, που να διατηρείται μεν η μουσική ενότης στον όλο Κανόνα, αφού όλος ψάλλεται στόν ίδιο ήχο, αλλά και να θραύεται και η μονοτονία με τις παραλλαγές στην ψαλμῳδία που παρουσιάζει κάθε μιά ωδή. Τον Κανόνα αυτόν της συνθέσεως του εκκλησιαστικού αυτού ποιητικού είδους ακολουθεί και ο Μέγας Κανών. Έχει εννέα ωδές·όλες ψάλλονται σε ήχο πλ. β', κάθε όμως ωδή έχει το δικό της «εἱρμό», βάσει του οποίου έχουν συνταχθή και ψάλλονται τα τροπάρια της.
Ο Μέγας όμως Κανών στην μορφή του έχει μιά χαρακτηριστική ιδιορρυθμία. Η ιδιορρυθμία του συνίσταται στο ότι, συγκρινόμενος πρός τους άλλους ομοίους του Κανόνες, είναι «μέγας». Μέγας στην απόλυτό του έννοια. Μεγαλύτερος δεν μπορούσε να υπάρξῃ και τούτο γιατί ο ποιητής θέλησε να συνθέσῃ όχι τρία ή τέσσερα τροπάρια για την κάθε ωδή, όπως συνήθως έχουν οι άλλοι Κανόνες, αλλά πολύ περισσότερα: Τόσα, όσα είναι και οι άλλοι στίχοι των ωδών, ούτως ώστε στον καθένα στίχο να αντιστοιχεί και να παρεμβάλλεται κατά την ψαλμῳδία από ένα τροπάριο. 250 είναι οι στίχοι των ωδών, 250 και τα τροπάρια του Μεγάλου Κανόνος, ενώ οι συνήθεις Κανόνες έχουν γύρω στα 30. Σήμερα τα τροπάρια του Μεγάλου Κανόνος είναι κατά τριάντα περίπου περισσότερα από τα αρχικά. Μεταγενέστεροι υμνογράφοι προσέθεσαν τροπάρια για την οσία Μαρία την Αιγυπτία και για τον ίδιο τον άγιο Ανδρέα.
Και ερχόμεθα στο περιεχόμενο του μεγάλου Κανόνος. Δέν είναι τίποτε άλλο παρά ένα κύκνειο άσμα, ένας θρήνος προθανάτιος, ένας θρηνητικός μονόλογος. Ο ποιητής βρίσκεται στο τέλος της ζωής του. Αισθάνεται ότι οι ημέρες του είναι πια ολίγες, ο βίος του έχει περάσει. Αναλογίζεται τον θάνατο και την κρίσι του δικαίου Κριτού, που τον αναμένει. Και έρχεται να κάμῃ μία αναδρομή, μία ανασκόπησι του πνευματικού του κόσμου. Κάθεται να συζητήσῃ με την ψυχή του. Ο απολογισμός όμως δεν είναι ενθαρρυντικός. Ο βαρύς κλοιός της αμαρτίας τον συμπνίγει. Η συνείδησις τον ελέγχει. Και ο ποιητής θρηνεί διαρκώς για την άβυσσο των κακών του πράξεων. Στον θρήνο αυτό συμπλέκεται η αναδρομή στην Αγία Γραφή. Αυτό κυρίως δίδει την μεγάλη έκταση στο ποίημα. Ο σύνδεσμος όμως του θρήνου με την Αγία Γραφή είναι πολύ φυσικός. Σαν άνθρωπος του Θεού ο ποιητής ανοίγει το βιβλίο του Θεού για να αξιολογήσῃ τα πεπραγμένα του. Εξετάζει ένα προς ένα τα παραδείγματα του ιερού βιβλίου. Το αποτέλεσμα της συγκρίσεως είναι κάθε φορά τρομερό και αιτία νέων θρήνων. Έχει μιμηθεί όλες τις κακές πράξεις των ηρώων της ιεράς ιστορίας, όχι όμως και τις καλές πράξεις των Αγίων. Δεν του μένει παρά η μετάνοια, η συντριβή και η καταφυγή στο έλεος του Θεού. Και ανοίγει η αισιόδοξος προοπτική του ποιητού. Βρήκε την θύρα του Παραδείσου, την μετάνοια. Καρπούς μετανοίας δεν έχει να παρουσιάσῃ·προσφέρει όμως στον Θεό τη συντετριμένη του καρδιά και την πνευματική του πτωχεία. Τα βιβλικά παραδείγματα του Δαυίδ, του τελώνου, της πόρνης και του ληστού τον ενθαρρύνουν. Ο Κριτής θα ευσπλαγχνισθῇ και αυτόν, που αμάρτησε πιο πολύ από όλους τους ανθρώπους.

ᾨδή α'

«Πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν τάς τοῦ ἀθλίου μου βίου πράξεις;
ποίαν ἀπαρχή ἐπιθήσω, Χριστέ, τῇ νῦν θρηνῳδίᾳ;
ἀλλ᾿ ὡς εὔσπλαγχνος μοι δός παραπτωμάτων ἄφεσιν».

ᾨδή β'

«Πρόσεχε, οὐρανέ, καί λαλήσω·γῆ ἐνωτίζου φωνῆς
μετανοούσης Θεῷ καί ἀνυμνούσης αὐτόν»..

«Ἴδετε, ἴδετε, ὅτι ἐγώ εἰμι Θεός·
ἐνωτίζου ψυχή μου, τοῦ Κυρίου βοῶντος
καί ἀποσπάσθητι τῆς πρώτης ἁμαρτίας
καί φοβοῦ ὡς δικαστήν καί ὡς κριτήν καί Θεόν».

ᾨδή γ'

«Πῦρ παρά Κυρίου, ψυχή, Κύριος ἐπιβρέξας,
τήν γῆν Σοδόμων πρίν κατέφλεξεν».

«Πηγήν ζωῆς κέκτημαι σέ τοῦ θανάτου τόν καθαιρέτην
καί βοῶ σοι ἐκ καρδίας μου πρό τοῦ τέλους· Ἥμαρτον,
ἱλάσθητι, σῶσον με».



Μέσα στο πλαίσιο της κατανυκτικής περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής «ο κατανύξεως μεστός» Μέγας Κανών προσφέρει ένα συγκλονιστικό βίωμα. Μπαίνει στο στόμα του πιστού σαν φωνή, σαν εγερτήριο, σαν αφυπνιστικός σεισμός. Σαν αποστροφή στην κοιμωμένη και ραθυμούσα ψυχή του. Τούτο ανακεφαλαιώνει το θαυμαστό προοίμιο του κοντακίου του Ρωμανού του Μελωδού, που συμψάλλεται με τον Μέγα Κανόνα:


«Ψυχή μου, ψυχή μου,
ἀνάστα, τί καθεύδεις
τό τέλος ἐγγίζει
καί μέλλεις θορυβεῖσθαι·
ἀνάνηψον οὖν,
ἵνα φείσηταί σου Χριστός ὁ Θεός,
ὁ πανταχοῦ παρών
καί τά πάντα πληρῶν».


(Από το βιβλίο του I. Μ. Φουντούλη: ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ, εκδ. Α. Δ.).

Ο φύλακας άγγελος της Αγίας Τραπέζης



Κάποιο βράδυ ένας ιερέας, πήγε κάπως αργά στην εκκλησία, γιατί είχε ξεχάσει κάτι που έπρεπε οπωσδήποτε να το πάρει, ξεκλείδωσε την πόρτα και μπήκε μέσα. Ήταν σκοτεινά. Από την Ωραία Πύλη, την οποία είχε ξεχάσει ανοιχτή (δεν είχε τραβήξει την κουρτίνα), βλέπει έναν αστραφτερό Αγγελο με ξίφος πύρινο στο χέρι, να στέκεται δίπλα στην Αγία Τράπεζα! Τρόμαξε τόσο πολύ, που τράπηκε σε φυγή! Φοβήθηκε! Φτάνοντας στον Νάρθηκα (ο Ναός ήταν μεγάλος), ακούστηκε μία φωνή: "Στάσου!" Στάθηκε, λοιπόν, κοκκάλωσε, μαρμάρωσε!
Μη φοβάσαι, του είπε πολύ γλυκά η φωνή. Είμαι ο Αγγελος - φύλακας του Ναού. Όταν μία Τράπεζα σε έναν Ναό καθαγιάζεται και γίνεται Αγία, ο Κύριος, ο Παντοκράτωρ, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων, τοποθετεί έναν ακοίμητο Αγγελο - φύλακα δίπλα στην Αγία Τράπεζα.
Σε όλη αυτή τη διάρκεια που έλεγε ο Αγγελος αυτά στον ιερέα, αυτός ήταν ακίνητος στον Νάρθηκα και άκουγε έντρομος, με την πλάτη προς το Ιερό.


Και συνέχισε με ακόμη πιο γλυκιά φωνή ο Άγγελος:
Έλα, γύρισε, κλείσε σε παρακαλώ την Ωραία Πύλη, που ξέχασες ανοιχτή.
(Ο Αγγελος είπε στον ιερέα "σε παρακαλώ". Πόσοι από εμάς λέμε στον συνάνθρωπο μας "σε παρακαλώ;" Πόσοι;).
Γύρισε ο ιερέας, (του είχε φύγει ο φόβος, μέσα του βασίλευε γαλήνη) και δεν είδε πλέον τον Αγγελο. Προχώρησε διστακτικά, αλλά τώρα χωρίς φόβο,με σεβασμό. Με δέος έπιασε την κουρτίνα της Ωραίας Πύλης και σιγά - σιγά την έκλεισε.
Μέσα του όμως άρχισε να αναρωτιέται: "Μην ήταν φαντασία μου; Μήπως ονειρευόμουν; Μήπως έχω παραισθήσεις;".
Ως απάντηση, όμως, άκουσε μυριάδες Αγγελικές φωνές να ψάλλουν το"Άξιον εστί". Δεν άντεξε στο άκουσμα της γλυκιάς αυτής αγγελικής ψαλμωδίας και λιποθύμησε! Έπεσε κάτω!
Όταν ύστερα από λίγο συνήλθε, πήγε σπίτι του και δεν μίλησε σε κανέναν.
Μετά από 15 χρόνια διηγήθηκε το συμβάν, λίγο πριν πεθάνει.
Έτσι, σε κάθε Ναό, δίπλα στην Αγία Τράπεζα, υπάρχει ένας Άγγελος, που εμείς δεν τον βλέπουμε, αλλά εκείνος μας παρακολουθεί σιωπηλά !!!

ΤΑ ΠΑΘΗ. π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος. Ομιλία.


Κάνουμε ποδήλατο στο χωματόδρομο της ζωής, τον γεμάτο λακκούβες.



Κι οι κραδασμοί είναι αναπόφευκτοι. Εσύ όμως θες μια απόλυτα ήσυχη ζωή, όλα να είναι τέλεια, σταθερά κι ¨αναμάρτητα¨.

Κατέβα τότε απ’ το ποδήλατο και πάρκαρε το στην άκρη. Διότι η ζωή κυλά και όλα πορεύονται. Κι αυτό είναι που αξίζει. Όχι η ατσαλάκωτη ζωή, μα ο αγώνας, η πορεία κι η φιλότιμη προσπάθειά σου, ασχέτως αν θα φτάσεις για να δεις τον Ήλιο που ανατέλλει, έχοντας ματωμένα γόνατα, μπαλώματα στα λάστιχα και διαλυμένη αλυσίδα.

Ευτυχώς ο Κριτής ξέρει να κατανοεί, να αγαπά και να συγχωρεί…






~π. Ανδρέας Κονάνος~

Σαν σήμερα 22 Μαρτίου του 1821



Οι επαναστάτες μπαίνουν στην Πάτρα. Ο Ι. Παπαδιαμαντόπουλος και ο Ανδρέας Λόντος υψώνουν επαναστατική σημαία (κόκκινη με μαύρο σταυρό στη μέση). Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός κατασκευάζει ξύλινο σταυρό, τον οποίο τοποθετεί στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου. Στο σταυρό αυτό ορκίζονται οι επαναστάτες...


Μ’ αυτή τήν ακλόνητη πίστη στήν πρόνοια καί προστασία του Θεου πού είχαν οι αγωνιστές του 1821 καλείται καί σήμερα νά όπλισθει ό Νεοέλληνας....


Η πίστη τών Αγωνιστών του 1821


Ή Ελληνική Έπανάστασις του 1821 ήταν καρπός τής πίστεως σέ ιδανικά καί πνευματικές αξίες. Ή περίφημος φράσις «Γιά του Χριστού τήν πίστη τήν αγία καί τής πατρίδος τήν ελευθερία» υπήρξε τό μέγιστο όραμα, ή προσδοκία καί ή μελλοντική πορεία του Γένους.
Αξίζει νά φέρουμε στό προσκήνιο καί αυτή τήν τόσο σημαντική καί αξιοπρόσεκτη πλευρά τών αγωνιστών καί ηρώων του 1821. Πρόκειται γιά τήν πίστη τους στόν Θεό. Ώς είναι γνωστόν, είχαν καί αυτοί ως άνθρωποι τάς αδυναμίας τους, όμως στηριζόντουσαν στόν παντοδύναμο, κατέφευγαν στήν προστασία τής Ύπεραγίας Θεοτόκου και στήν βοήθεια τών αγίων.
Ιδού μερικά δείγματα αυτής τής αναφοράς τους στό Θεό.
Όταν ό Κολοκοτρώνης απομένει κατάμονος μέ τό άλογο του στήν Καρύταινα συνέβη τό εξής, πού τό διηγείται ό ίδιος.
«Έκατσα πού έσκαπέτισαν μέ τά μπαϊράκια τους, απέ έκατέβηκα κάτου- ήτον μιά εκκλησιά εις τόν δρόμον, ή Παναγία στό Χρυσοβίτσι, καί τό καθησιό μου ήτο όπου έκλαιγα τήν Ελλάς».
Σίμωσα, έδεσα τό άλογο μου σ’ ενα δέντρο καί μπήκα μέσα. Γονάτισα καί είπα:
Παναγιά μου, βοήθησε καί τούτη τή φορά τούςΈλληνες νά ψυχωθούν.
Έκανε τό σταυρό του. Ασπάσθηκε τήν εικόνα της, βγήκε από τό εκκλησάκι, πήδησε στ5 άλογο του κι έφυγε.
Σέ λίγο μπροστά του ξεπετάγονται οχτώ άρματομένοι: ό εξάδελφος του Αντώνης Κολοκοτρώνης καί επτά άνήψια του.
– Κανείς δέν είναι στήν Πιάνα, του είπε ό Αντώνης, ούτε στήν Άλωνίσταινα. Είναι όλοι φευγάτοι.
-Ας μήν είναι κανείς, αποκρίθηκε ό Γέρος. Ό τόπος σέ λίγο θά γιόμιση παλληκάρια. Ό Θεός, πρόσθεσε μέ τήν βροντερή του φωνή, υπέγραψε τήν λευτεριά τής Ελλάδος καί δέν θά πάρη πίσω τήν υπογραφή του.
Πίστις καί ελευθερία γίνονται ενα στό πνεύμα τών Ελλήνων του Είκοσιένα.Ένα άλλο παράδειγμα: Τή μεγάλη αυγή τής ηρωικής εξόδου του Μεσολογγίου οί Ελεύθεροι Πολιορκημένοι δέν νομίζουν, ότι ό θάνατος πού τούς περιμένει, είναι τό τέλος τής ζωής τους, αλλά πιστεύουν ότι βρίσκονται στό κατώφλι τής αίωνιότητος, όπου θά ανταμώσουν τόν Δίκαιο Κριτή. Μέ τέτοια λόγια άποχαιρετώνται:
– Καλή ψυχή, παιδιά!
– Καλή ψυχή, απαντούσαν άλλοι.
– Νά ζή τό Μεσολόγγι.
Καί οί τελευταίες φράσεις του φλογερού Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ ήσαν:
– «Ό Κύριος άποθανόντας ημάς υπέρ του αυτού νόμου, εις αιώνιον άναβίωσιν ζωής ημάς αναστήσει».
Τά παραπάνω δέν άποτελούν μυθεύματα ή παραποιήσεις τής ιστορίας. Εΐναι ή ιστορική καί αδιαφιλονίκητη πραγματικότητα όπως έχει καταγραφεί καί όπως πρέπει νά διδάσκεται....


Άρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπαθανασίον
Δρ Νομικής & Θεολογίας.
Ίεροκήρυξ Μητροπόλεως Αθηνών

Ο αιρεσιάρχης επίσκοπος Ρώμης

Σοκαριστικό βίντεο για τον Πάπα της Ρώμης.
Τον αιρεσιάρχη Πάπα προορίζει η Νέα Τάξη για αρχηγό της εκκολαπτόμενης παγκόσμιας ενιαίας "πανθρησκείας".

Όταν ένα έθνος απομακρύνεται από τον Θεό..


Καταργοῦν τά ἱερά καί ὅσια τῆς φυλῆς μας - Προ των πυλών η Συνταγματική Αναθεώρηση


Στην Ελλάδα γεννηθήκατε, όχι στην Σουηδία!


Δεν έχετε δει στα χωριά σας πώς ξενυχτούν τους νεκρούς, πριν ανακαλυφθούν τα ψυγεία;
Πώς στις εκταφές, φιλάνε οι απλοί άνθρωποι του λαού τα κόκκαλα των αγαπημένων, αφού τα πλύνουν προσεκτικά με κρασί σαν να ναι πολύτιμα κειμήλια; 
Δεν μεγαλώσατε με παραστάσεις προσφορών και κολλύβων; Επειδή φοβάστε εσείς τον θάνατο, τα πετάτε όλα στον σκουπιδοφάγο;
Είμαι υπερ του δικαιώματος του άλλου να καεί αμα θέλει ή και να πεταχτεί στα σκυλιά.
Όμως κανείς δεν έχει το δικαίωμα ή την δύναμη να με πείσει πώς όλο αυτό δεν είναι μηδενισμός ή σύληση. ..


(αναγνώστης)

Παναγία η Μελικιώτισσα: 55 σφαίρες σε μια εικόνα



Ήταν 17 Μαρτίου του 1947. Ο εμφύλιος είχε αιματοκυλίσει την περιοχή. Στον


Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου( Μελίκη- Ημαθία) μερικές δεκάδες στρατιώτες-ορισμένοι μιλούν για 55 ψυχές μαζί με παιδιά και γυναίκες αναζήτησαν καταφύγιο για να προστατευτούν από τη μανία του πολέμου. Κάποιος τους πρόδωσε. Πριν φτάσει το χάραμα, ακούστηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Είχε προηγηθεί η προσπάθεια των ανταρτών να σπάσουν την ξύλινη πόρτα της παλιάς εκκλησίας. Στάθηκε αδύνατο. Τότε άρχισαν να πυροβολούν κατά ριπάς. Όταν άδειασαν τα όπλα τους, μπήκαν στον ρημαγμένο ναό και έμειναν … άφωνοι με όσα αντίκρισαν. Κανείς από τους στρατιώτες και όσους βρίσκονταν μέσα δεν έπαθε το παραμικρό. Όλες οι σφαίρες βρίσκονταν πάνω στην εικόνα της Παναγίας, που στόλιζε το τέμπλο. Μοναδικό σημείο όπου δεν υπήρχε ούτε μια σφαίρα ήταν το πρόσωπο της Θεοτόκου που εξακολούθησε να κοιτάζει τους πάντες με αγάπη.


Το πρώτο που θα δει κανείς κι αυτό που οι Μελικιώτες αποκαλούν θαύμα είναι οι 55 σφαίρες που φέρει παντού η εικόνα, εκτός από το πρόσωπό της, που παρέμεινε αλώβητο.Η σπάνια μορφή της Παναγίας, που μαγνητίζει όποιον την αντικρίζει για πρώτη φορά, είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό που κάνει την εικόνα ξεχωριστή

Χαίρε, σοφίας Θεού δοχείον,

Νέαν έδειξε κτίσιν, εμφανίσας ο Κτίστης, ημίν τοις υπ’ αυτού γενομένοις εξ ασπόρου βλαστήσας γαστρός, και φυλάξας ταύτην, ώσπερ ην, άφθορον, ίνα το θαύμα βλέποντες, υμνήσωμεν αυτήν, βοώντες:
Χαίρε, το άνθος της αφθαρσίας,
χαίρε, το στέφος της εγκρατείας.
Χαίρε, αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα,
χαίρε, των Αγγέλων τον βίον εμφαίνουσα. 
Χαίρε, δένδρον αγλαόκαρπον, εξ ου τέφονται πιστοί,
χαίρε, ξύλον ευσκιόφυλλον, υφ’ ου σκέπτοναι πολλοί.
Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις,
χαίρε, απογεννώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις.
Χαίρε, Κριτού δικαίου δυσώπησις,
χαίρε, πολλών πταιόντων συγχώρησις.
Χαίρε, στολή των γυμνών παρρησίας,
χαίρε, στοργή πάντα πόθον νικώσα.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Ξένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν του κόσμου, τον νουν εις ουρανόν μεταθέντες, διά τούτο γαρ ο υψηλός Θεός επί γης εφάνη ταπεινός άντρωπος, βουλόμενος ελκύσαι προς το ύψος τους Αυτώ βοώντας: Αλληλούϊα.
Αλληλούϊα.
Όλος ην εν τοις κάτω, και των άνω ουδόλως απήν ο απερίγραπτος Λόγος; συγκατάβασις γαρ θεϊκή, ου μετάβασις δε τοπική γέγονε; και τόκος εκ Παρθένου θεολήπτου ακουούσης ταύτα:
Χαίρε, Θεού αχωρήτου χώρα;
χαίρε, σεπτού μυστηρίου θύρα.
Χαίρε, των απίστων αμφίβολον άκουσμα;
χαίρε, των πιστών αναμφίβολον καύχημα.
Χαίρε, όχημα πανάγιον του επί των Χερουβείμ;
χαίρε, οίκημα πανάριστον του επί των Σεραφείμ.
Χαίρε, η ταναντία εις ταυτό αγαγούσα;
χαίρε, η παρθενίαν και λοχείαν ζευγνύσα.
Χαίρε, δι’ ης ελύθη παράβασις;
χαίρε, δι’ ης ηνοίχθη Παράδεισος.
Χαίρε, η κλεις της Χριστού βασιλείας;
χαίρε, ελπίς αγαθών αιωνίων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Πάσα φύσις Αγγέλων κατεπλάγη το μέγα της σης ενανθρωπήσεως έργον, τον απρόσιτον γαρ ως Θεόν, εθεώρει πάσι προσιτόν άνθρωπον ημίν μεν συνδιάγοντα, ακούοντα δε παρά πάντων ούτως; Αλληλούϊα.
Αλληλούϊα.
Ρήτορας πολυφθόγγους ως ιχθύας αφώνους ορώμεν επί σοι, Θεοτόκε; απορούσι γαρ λέγειν το πως και Παρθένος μένεις και τεκείν ίσχυσας; ημείς δε το Μυστήριον θαυμάζοντες, πιστώς βοώμεν:
Χαίρε, σοφίας Θεού δοχείον,
χαίρε, προνοίας αυτού ταμείον.
Χαίρε, φιλοσόφρους ασόφους δεικνύουσα;
χαίρε, τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα.
Χαίρε, ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί;
χαίρε, ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί.
Χαίρε, των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα;
χαίρε, των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα.
Χαίρε, βυθού αγνοίας εξέλκουσα;
χαίρε, πολλούς εν γνώσει φωτίζουσα.
Χαίρε, ολκάς των θελόντων σωθήναι;
χαίρε, λιμήν του βίου πλωτήρων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Σώσαι θέλων τον κόσμον ο των όλων κοσμήτωρ, προς τούτον αυτεπάγγελτος ήλθε, και ποιμήν υπάρχων ως Θεός, δι’ ημάς εφάνη καθ’ ημάς άνθρωπος; ομοίω γαρ το όμοιον καλέσας, ως Θεός ακούει; Αλληλούϊα.
Αλληλούϊα.

Το πιο σιωπηλό γυναικείο πρόσωπο...

H Παναγία είναι το ιερότερο, σεμνότερο, ωραιότερο, τιμιότερο, καθαρότερο, ταπεινότερο και πιο σιωπηλό γυναικείο πρόσωπο. Είναι όλο αγάπη, καλοσύνη, συμπόνια, συμπάθεια και κατανόηση. Παρακαλεί και δεν προκαλεί, περιμένει και δεν βιάζεται, μιλά με τη σιωπή της, με το παράδειγμά της. Δεν φωνάζει, δεν απειλεί, δεν τρομάζει, δεν πιέζει ποτέ κανένα. Είναι μάνα και καταλαβαίνει, πόνεσε και συμπονά, γνωρίζει να ελπίζει και να μη κουράζει με βίαιες διορθωτικές κινήσεις. Γι΄ αυτό είναι τόσο τιμημένη και αγαπημένη. Χιλιάδες τα ονόματα της, οι εκκλησιές της, οι εικόνες της. Όλη η Ελλάδα είναι πλημμυρισμένη από τη χάρη της. Το μόνιμο διακόνημα της Πανάχραντης Θεοτόκου είναι να δέεται, να προστρέχει, να βοηθά και να σώζει ψυχές. Χαίρεται αφάνταστα. Πρεσβεύει διηνεκώς…

~ +μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης ~

Γ Στάσις Χαιρετισμών

ΣΥΝΤΟΜΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Συντάκτης επίσκοπος Αυγουστίνος Ν. Καντιώτης

Γ Στάσις Χαιρετισμών

ΑΚΑΡΠΑ ΔΕΝΤΡΑ;
«Χαίρε ,δένδρον αγλαόκαρπον, έξ ου τρέφονται πιστοί» (ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ Ν3Α)


ΑΠΟΨΕ, αγαπητοί μου, είναι ή τρίτη στάσης του Ακάθιστου. Ό Ακάθιστος ύμνος είναι ένα ποίημα, ένα τραγούδι. Τραγούδι όχι σαν αυτά πού υμνούν τον επίγειο σαρκικό έρωτα, αλλά τραγούδι πνευματικό, υπέροχο.
Είναι θαυμαστό για δύο λόγους. Πρώτον για την αντοχή του στο χρόνο. Τα τραγούδια του κόσμου αλλάζουν. Κάθε γενεά έχει τα δικά της. Αλλιώς τραγουδούσαν πριν 30-40 χρόνια, αλλιώς σήμερα. Άλλα το τραγούδι αυτό διαρκεί αιώνες. Ό Ακάθιστος ύμνος, λέει ή ιστορία, εψάλη για πρώτη φορά στο ναό των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως το 626 μ.Χ.. Συγκεντρώθηκαν έκει όλοι οι Χριστιανοί, άντρες γυναίκες παιδιά, για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη και ευχαριστία προς την ύπερ-αγία Θεοτόκο, πού είχε σώσει την Πόλη από βαρβαρική επιδρομή Περσών και Αβαρών. Πέρασαν από τότε 14 αιώνες. Στο διάστημα αυτό πολλά άλλαξαν. Ό ύμνος όμως αυτός εξακολουθεί να ψάλετε απαράλλακτος. Στην Ελλάδα και σ' όλη την Ορθοδοξία, παντού ακούγεται• «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια...». Άλλ' ακόμη περισσότερο είναι θαυμαστός ό ύμνος για το περιεχόμενο του. Το θέμα του είναι το μέγα μυστήριο της θείας οικονομίας. είναι το γεγονός —όχι ψέμα— ότι ό Θεός, το δεύτερο πρόσωπο της άγιας Τριάδος, έγινε άνθρωπος και κατέβηκε στη γη. Στο μυστήριο αυτό υπηρέτησαν άγγελοι και αρχάγγελοι• προ παντός όμως υπηρέτησε ή υπεραγία Θεοτόκος, πού αξιώθηκε να γέννηση το Θεό' για αυτό ονομάζεται Θεομήτωρ, Θεοτόκος. Ό ύμνος αυτός είναι φτιαγμένος όχι με μία αλλά με πολλές λέξεις. Ό,τι αγαπάει κανείς, το χαρακτηρίζει με πολλά επίθετα. Είδατε ή μάνα πού αγαπάει το παιδάκι της με πόσες λέξεις και ονόματα το στολίζει; Χρυσό το λέει, αετό το λέει ότι φανταστής. Βλέπετε και τους ερωμένους; ξέρετε με πόσες λέξεις εκφράζονται. Έτσι λοιπόν κ' εδώ ό ποιητής, ό άγνωστος ποιητής, εκ μέρους των Χριστιανών πού αγαπούν την υπεραγία Θεοτόκο, την υμνεί με πλήθος εικόνες και παραδείγματα, παρμένα από την πλάση, το φυτικό βασίλειο, τη γη, τη θάλασσα, τον ουρανό, τ' αστέρια, τον ήλιο, τη σελήνη, άπ' όλη τη κτίση.

Ό Ακάθιστος ύμνος είναι επανάληψης του πρώτου εκείνου «χαίρε» (Λουκ. 1,28), πού ακούστηκε στη Ναζαρέτ όταν «άγγελος πρωτοστάτης ούρανόθεν επέμφθη». Εκείνο το «χαίρε», πού έφερε τον ουρανό στη γη, επαναλαμβάνει ό ποιητής-πόσες φορές; Μετρήστε• εκατόν σαραντατέσσερις (144) φορές! Και κάθε «χαίρε» είναι έμπνευσης, οίστρος ποιητικός, αριστούργημα.

Ένα από τα «χαίρε» αυτά πού ακούσαμε θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω συντόμως• «Χαίρε, δένδρον αγλαόκαρπον, έξ' ου τρέφονται πιστοί» (Άκάθ. ύμν. Ν3α'). Τι σημαίνουν αυτά;

Ό ποιητής χρησιμοποιεί την εικόνα του δέντρου. Υπάρχουν δύο ειδών δέντρα. Το ένα είναι το φυσικό δέντρο, το ορατό, πού δημιούργησε ό Θεός. Θαυμαστά και ευεργετικά τα δέντρα. Πόσο πρέπει να είμεθα ευγνώμονες στο Θεό! Όπου υπάρχει δέντρο, ή ατμόσφαιρα είναι καθαρά' όπου λείπουν τα δέντρα, λείπει το οξυγόνο. Τα δέντρα είναι φίλτρα, ρουφούν το διοξείδιο του άνθρακος και δίνουν το οξυγόνο. Όπου δέντρο, εκεί υγεία. Για αυτό καλά κάνουν αυτοί πού φυτεύουν δέντρα. Δεν είναι ωραία ή φαλακρά γη.

Το δέντρο έχει κορμό, έχει κλαδιά, έχει άνθη, έχει καρπούς. Το σπουδαιότερο όμως μέρος του είναι ένα μυστήριο. Θέλετε να το δείτε; Επισκεφθείτε ένα κήπο, όπου υπάρχουν όλα τα δέντρα• λεμονιά, πορτοκαλιά, μηλιά, αχλαδιά, συκιά, αμπέλι, ελιά. 'Ρίζες έχουν όλα. Και τι ρουφούν; Όλες ρουφούν νερό. Άλλα το νερό στη λεμονιά γίνεται λεμόνι, στην πορτοκαλιά γίνεται πορτοκάλι, στη μηλιά γίνεται μήλο, στην αχλαδιά γίνεται αχλάδι, στη συκιά γίνεται σύκο, στο αμπέλι γίνεται κρασί, και στην ελιά γίνεται λάδι. Ας έρθει να το εξήγηση αυτό ή επιστήμη. είναι ανεξήγητο. Ρώτησα καθηγητή πανεπιστημίου πού ασχολείται μ' αυτά. Μου λέει• Δεν ξέρω. Φτιάστε λοιπόν, άπιστοι και άθεοι, μια ρίζα! Δέ' μπορείτε. Μια ρίζα φτάνει ν' απόδειξη ότι υπάρχει Θεός.

Άλλα πλην του φυσικού δέντρου, υπάρχει και ένα πνευματικό δέντρο• ό άνθρωπος. Έτσι λέει ό Πλάτων ονομάζει τον άνθρωπο δέντρο. Όπως το δέντρο έχει ρίζα, έτσι κι ό άνθρωπος. Ή ρίζα όμως του ανθρώπου δεν είναι κάτω, δεν είναι ή γη• είναι ό ουρανός! Ή αθάνατος και αιωνία ρίζα, πού δίνει χυμό στον άνθρωπο για να καρποφορεί έργα αγαθά, είναι ό Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Αυτός είναι το «άνθος εκ της ρίζης Ιεσσαί...» (κατεβασιά . Χριστουγέννων.). Όπου υπάρχει ή ρίζα αύτη, εκεί βλέπεις καρπό, έργα αρετής. Διαβάστε την προς Γαλατάς επιστολή• εκεί ό απόστολος Παύλος λέει, ότι ό άνθρωπος καρποφορεί. και ποιοι είναι οι καρποί του; Τους αναφέρει• οι καρποί του Πνεύματος είναι• πρώτος ή αγάπη, δεύτερος ή χαρά, τρίτος ή ειρήνη, τέταρτος ή μακροθυμία, πέμπτος ή χρηστότης, έκτος ή αγαθοσύνη, έβδομος ή πίστης, όγδοος ή πραότης, και τελευταίος ή εγκράτεια (βλ. Γαλ. 5,22).

Δέντρα καρποφόρα οι Χριστιανοί. Και ή Εκκλησία δάσος, μέσα στο οποίο δέντρα είναι οι πατριάρχαι και οι προφήται της παλαιάς διαθήκης, δέντρα οι απόστολοι και οι μάρτυρες της καινής διαθήκης, δέντρα οι διδάσκαλοι και πατέρες της Εκκλησίας, δέντρα οι όσιοι και ασκητές, δέντρα οι Χριστιανοί όλων των αιώνων. Προ παντός όμως μέσα στην Εκκλησία διακρίνεται ένα δέντρο• το μεγαλύτερο και ωραιότερο άπ' όλα είναι ή Παναγία. Δέντρο είσαι, Παναγία, λέει ό Ακάθιστος ύμνος, δέντρο φυτεμένο μέσα στον παράδεισο του Θεού. «Χαίρε, Παναγία, δέντρο πού τρέφεις πνευματικός όλους τους πιστούς, διότι έφερες τον πλουσιότερο και πολυτιμότερο καρπό, το Χριστό, «τον ούράνιον αρτον, την τροφήν του παντός κόσμου» (εύχ. προθέσ. προ της θ. Λειτ.).

και τώρα να ερωτήσουμε• τι είμεθα εμείς Είμεθα δέντρα καρποφόρα; Ας εξέταση ό καθένας τον εαυτό του. Πού είναι ή αγάπη μας; Αντί αγάπης υπάρχει μίσος• συγγενείς δέ' μιλιούνται, δέ' λένε «καλημέρα». Μίσος και μεταξύ συζύγων ακόμα, προοίμιο διαζυγίου. Που είναι ή ειρήνη; Φιλονικίες και έριδες, πόλεμοι και μάχες. Πού είναι ή χαρά; Λύπη, μελαγχολία, αγωνία και άγχος, πού οδηγεί σε αυτοκτονία δεν υπάρχει πλέον χαμόγελο. Πού είναι ή χρηστότης; Πού ή αγαθοσύνη; Πού ή μακροθυμία; Που ή εγκράτεια; Όλα αυτά απουσιάζουν. Είμεθα δέντρα άκαρπα.

Και όχι μόνο ως άτομα, αλλά και ως οικογένειες. Αποφεύγουν την τεκνογονία και κάνουν αμβλώσεις. Τα νοσοκομεία έγιναν σφαγεία. Δολοφόνοι! πού είναι ή αγάπη τους; Σκοτώνουν τα σπλάχνα τους. Διότι άπ' την ώρα πού θα συλληφθεί έμβρυο στην κοιλιά της μάνας, είναι άνθρωπος. Φονεύεις παιδί με την έκτρωση. Καταντήσαμε άκαρπα δέντρα.

Και ή πατρίδα μας; Ή Ελλάς, μέσα στα έθνη —δεν το λέμε εμείς, το λέει ή ιστορία— ήταν ευλογημένο δέντρο, πού άνθησε ιδίως άφ' ότου εμβολιάστηκε με το εμβόλιο της πίστεως του Χριστού. Τότε άνθησε ό Πόντος, ή Μικρά Ασία, ή Μακεδονία, τα νησιά μας, ή Κύπρος μας. Επιστήμες και γνώσεις. Τώρα όμως τι είναι; Δέντρο άκαρπο. Μόνο το κακό κάνουμε• το καλό δεν το κάνουμε. Τα δέντρα φέρνουν καρπό' εμείς τι καρπό έχουμε;
τι θα γίνη στο τέλος; Μη ρωτάτε εμένα. Ρωτήστε τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. τι λέει; Στην κοινωνία, την εποχή του Ιωάννου, υπήρχαν γραμματείς, φαρισαίοι, σαδουκαίοι, διανοούμενοι, στρατηγοί, μικροί και μεγάλοι, φτωχοί και πλούσιοι. Όλοι είχαν φύγει μακριά από το Θεό. Και τι είπε ό Πρόδρομος• Σάς φύτεψε ό Θεός για να φέρετε καρπό, κ' εσείς γίνατε άκαρπα δέντρα. Λοιπόν «ή άξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται' παν ούν δένδρο μη ποιούν καρπόν καλόν έκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Ματθ. 3,10). Το άκαρπο δέντρο κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά. Έτσι κ' εμάς μας περιμένει τσεκούρι και φωτιά, τιμωρία μεγάλη. τι υπολείπεται; Να προσπέσουμε στην Παναγία μας σήμερα και να πούμε- Παναγία Δέσποινα, συ πού είσαι το καρποφόρο δέντρο, ή χαρά των αγγέλων και το εγκαλλώπισμα της ανθρωπότητας, βοήθησε κ' εμάς να γίνουμε πάλι καρποφόρα δέντρα και να ελκύσουμε το έλεος του Ιησού Χριστού. Ον, παίδες Ελλήνων, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας• αμήν.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ ΟΜΙΛΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΑ ΤΗΝ 31-03-1989 ΜΕ ΑΛΛΟ ΤΙΤΛΟ. ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΜΗΣΗΣ 01-04-2005

Μαμάδες που μεγαλώνουν παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Οι γυναίκες στις οποίες αξίζει να υποκλινόμαστε. Το μεγάλωμα ενός παιδιού δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση και αυτό είναι κάτι που το αντιλαμβάνεσαι μόνο όταν γίνεις η ίδια μαμά.
Πόσες φορές δεν έχετε θυμηθεί τα λόγια των μαμάδων σας, όταν σας έλεγαν, «κάποτε θα γίνεις κι εσύ μαμά και θα με καταλάβεις». Ναι, τώρα που έχετε δικά σας παιδιά τις καταλαβαίνετε και αναγνωρίζετε όλα όσα έκαναν, για να σας μεγαλώσουν.
Υπάρχουν όμως και κάποιες μαμάδες, που έχουν να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες. Μαμάδες, που τα παιδιά τους έχουν κινητικά, διανοητικά ή ψυχολογικά προβλήματα. Μαμάδες, που δεν έχουν ακούσει ούτε μια φορά τη λέξη «μαμά» από τα χείλη των παιδιών τους και ενδεχομένως να μην την ακούσουν ποτέ. Μαμάδες, που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με απεριόριστη αγάπη και αξιοπρέπεια σε μια χώρα που, ας μη γελιόμαστε, δεν στέκεται καθόλου στο πλευρό τους.
Σε αυτές τις μαμάδες αξίζει όλοι μας να υποκλινόμαστε:
--Επειδή άκουσαν τα χειρότερα από το στόμα των γιατρών, αλλά κατάφεραν να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να συνεχίσουν.
--Επειδή αντιμετωπίζουν καθημερινά τα βλέμματα, τις κακίες και τα αρνητικά σχόλια με αξιοπρέπεια και στωικότητα.
--Επειδή είναι δυνατές, τόσο δυνατές που και οι ίδιες απορούν με τη δύναμη τους.
--Επειδή, εκτός από μαμάδες, είναι και γιατροί και φυσιοθεραπευτές και λογοθεραπευτές και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται το παιδί τους.
--Επειδή κάποιες μέρες είναι πιο δύσκολες από τις άλλες, όμως αυτές δεν το βάζουν κάτω
--Επειδή πάντα ελπίζουν, ακόμα κι όταν φαινομενικά δεν υπάρχει ελπίδα.
--Επειδή έχουν ανεξάντλητη υπομονή.
--Επειδή γνωρίζουν πως το παιδί τους τις χρειάζεται όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.
--Επειδή θα έδιναν και τη ζωή τους, για να κάνουν τα παιδιά τους όλα αυτά τα μικρά, δήθεν ενοχλητικά πράγματα, που κάνουν τα άλλα παιδιά.
--Επειδή, τελικά, όταν κοιτάζουν τα παιδιά τους, δεν βλέπουν παιδιά με ειδικές ανάγκες, αλλά μονάχα τα αγγελούδια τους…

ΝΕΟ ΚΑΝΑΛΙ ΣΤΟ YOUTUBE ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ

https://www.youtube.com/channel/UCgdHkQquSEX75Saj-IR3evQ

ΕΠΙΣΚΕΥΘΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ , ΚΑΝΤΕ ΕΓΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΕ ΣΥΝΕΧΗ ΕΠΑΦΗ 

ΝΕΟ BLOG ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ



ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΝΕΟ BLOG ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ . ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΩΝ ΑΓΡΥΠΝΙΩΝ. ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΟΜΟΡΦΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΕΝ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΥΝ ΘΕΩ!!!

https://agiafoteinipatron.blogspot.gr/

7-8 λεπτά...

Να λέμε κάθε μέρα τους Χαιρετισμούς στην Παναγία μας. Χαίρε! Χαίρε! Χαίρε! Παναγία μου να' χεις χαρά. Σε χαιρετάμε. Δεν είμαστε αχάριστοι.Μας έκανες τόσο μεγάλο καλό. Έφερες τον Θεό στον κόσμο! Δε θα σου πούμε ένα "ευχαριστώ"; Ένα "χαίρε"; Που κρατάει 7-8 λεπτά; 7-8 λεπτά κρατάνε να τους πεις τους Χαιρετισμούς.
Να λέμε τους Χαιρετισμούς. Αυτή είναι πολύ ωραία προσευχή. Αρχοντική προσευχή. Χωρίς καθόλου ζητιανιά. Χωρίς καθόλου παρακλήσεις και ικεσίες και "θέλω κείνο, κάνε τ' άλλο". Δεν θέλω τίποτα! Παναγία μου σε χαιρετώ μόνο. Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε. Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε...
~απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου~

Ένα ευχαριστώ ...




Πόσους ανθρώπους καθημερινά χαιρετάμε, δηλώνοντας την χαρά της συνάντησης και την τιμή προς το πρόσωπο τους; Μέσα από ένα τόσο απλό και ανθρώπινο τρόπο, εκείνο του χαιρετισμού, η εκκλησία μας καλεί να απευθυνόμαστε στην ομορφότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου την Παναγία. Να την χαιρετάμε και να της λέμε ένα ευχαριστώ για ότι έκανε και συνεχίζει να κάνει για εμάς. Αλήθεια με πόσο απλό τρόπο τελικά μπορούμε να κοινωνούμε τον Θεό. Ένα ευχαριστώ είναι αρκετό μα και τόσο δύσκολο για χείλη που ξεράθηκαν στην έρημο της αχαριστίας…
~π. Λίβυος~

Περί Θεού. Μέγας Βασίλειος

Α) ΣΕ ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ Η ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ
Όπως είπαμε η λέξη «γνώση» λαμβάνεται με πολλές έννοιες‡ γιατί με αυτή εκφράζεται τόσο η αντίληψη μας για τον Κτίστη μας όσο και η κατανόηση των θαυμαστών έργων Του και η τήρηση των εντολών Του και η στενή επικοινωνία μαζί Του. Εκείνοι όμως (οι αιρετικοί), αφού παραμέρισαν όλες αυτές τις σημασίες, περιόρισαν τη λέξη «γνώση» σε μια μόνον σημασία, στη θεωρία της ίδιας της ουσίας του Θεού.
Β) ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ
Η οδός λοιπόν της θεογνωσίας προχωρεί από το ένα Πνεύμα, διά του ενός Υιού, εις τον ένα Πατέρα. Και αντίστροφα‡ η φυσική αγαθότητα των προσώπων και ο εκ φύσεως αγιασμός και το βασιλικό αξίωμα από τον Πατέρα φτάνει διαμέσου του Μονογενούς Υιού στο Άγιο Πνεύμα. Έτσι και τις τρεις υποστάσεις ομολογούμε και δεν θίγεται το ευσεβές και βασικό δόγμα της ορθόδοξης πίστης ή μοναρχίας.
Γ) Ο ΝΟΥΣ ΜΟΝΟΝ ΕΝ ΜΕΡΕΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΘΕΟ
Αν ο νους έχει διαστραφεί από τους δαίμονες, θα λατρέψει τα είδωλα ή θα στραφεί προς κάποιο άλλο είδος ασέβειας. Αν όμως παραδώσει τον εαυτό του στη χειραγωγία του Αγίου Πνεύματος, θα γνωρίσει την αλήθεια και θα φτάσει στην επίγνωση του Θεού. Θα γνωρίσει όμως το Θεό, όπως είπε ο Απόστολος Παύλος, εν μέρει, τελειότερα δε στη μέλλουσα ζωή: «Όταν στη μέλλουσα ζωή θα έλθει το τέλειο και θα λάβουμε από το Θεό την τέλεια γνώση, τότε η μερική και ατελής γνώση, που έχουμε σ' αυτή τη ζωή, θα καταργηθεί». Επομένως ο νους ως κριτικό όργανο και καλός είναι και για χρήσιμο σκοπό δόθηκε, για την κατανόηση δηλαδή του Θεού, αρκεί να ενεργεί τόσο μόνον, όσο η φύση του είναι δεκτική.
Δ) Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΠΛΗΡΩΣ ΤΟ ΘΕΟ
Το κριτικό όργανο του νου μας δόθηκε, για να γνωρίσουμε καλά την αλήθεια. Η μόνη όμως αυτοαλήθεια είναι ο Θεός μας. Άρα πρωταρχικό έργο του νου είναι η επίγνωση του Θεού μας, επίγνωση όμως ανάλογη με τη δυνατότητα που έχει ο μικρότατος άνθρωπος να γνωρίσει τον άπειρο σε μέγεθος Θεό.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΤΙΣΤΩΝ ΑΝΑΓΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΚΤΙΣΤΟΥ
Ο Θεός που εδημιούργησε τα μεγάλα έργα και με αξίωσε να πω αυτά τα μικρά, είθε να σας δώσει σύνεση, για να κατανοείτε όλη την αλήθεια των λόγων Του, ώστε από όσα βλέπετε να εννοείτε τον αόρατο Θεό, και από το μέγεθος και την καλλονή των κτισμάτων να σχηματίζετε την πρέπουσα γνώμη για το Δημιουργό μας. «Γιατί από τότε που κτίσθηκε ο κόσμος, οι αόρατες τελειότητες του Θεού γίνονται αισθητές με τη διάνοια διαμέσου των δημιουργημάτων, τόσο η αιώνια δύναμή Του όσο και η Θεία τελειότητά Του», ώστε να λαμβάνουμε σαφείς υπομνήσεις του Ευεργέτου και από τη γη και από τον αέρα και από τον ουρανό και από το νερό και από τη νύχτα και από την ημέρα και από όλα τα ορατά. Έτσι ούτε στην αμαρτία θα δώσουμε καμιά ευκαιρία, ούτε στον εχθρό Διάβολο θα παραχωρήσουμε τόπο στην καρδιά μας, αφού με την συνεχή ανάμνηση θα έχουμε μέσα μας μόνιμο κάτοικο το Θεό.
Εκείνος που μας εχάρισε τη διάνοια, ώστε από τα πολύ μικρά δημιουργήματα της κτίσεως να μαθαίνουμε τη μεγάλη σοφία του Τεχνίτη, είθε να μας αξιώσει και από τα μεγάλα δημιουργήματα της κτίσεως (όπως είναι ο ήλιος και η σελήνη) να συλλαμβάνουμε σε τελειότερο βαθμό την έννοια του Δημιουργού (και να Τον δοξάζουμε).
ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΟ
Ποια ανθρώπινη ακοή είναι άξια να ακούσει τα μεγαλεία της δημιουργίας που θα διδαχθούν; Πώς θα έπρεπε να είναι προπαρασκευασμένη η ψυχή, για να ακροασθεί τόσο σπουδαία ακούσματα; Να είναι καθαρή από τα σαρκικά πάθη[5], ανεπηρέαστη από βιοτικές μέριμνες, φιλόπονη, ερευνητική, να εξετάζει προς κάθε κατεύθυνση τα πράγματα, μήπως μπορέσει να συλλάβει την αληθινή έννοια του Θεού.
«Σταματήστε τις ασχολίες σας και μάθετε ότι εγώ είμαι ο Θεός>. Εφόσον καταγινόμαστε με πράγματα ξένα προς το Θεό, δεν μπορούμε να χωρέσουμε τη γνώση του Θεού. Γιατί ποιος από εκείνους που μεριμνούν για τα κοσμικά αγαθά και είναι απορροφημένος από τις φροντίδες του σαρκικού ανθρώπου, μπορεί να προσέχει τα λόγια του Θεού και να είναι ικανός να κατανοεί θείες αποκαλύψεις και υψηλές θεωρίες; Δεν βλέπεις ότι ο λόγος, που έπεσε μέσα στα αγκάθια, συμπνίγεται από τα αγκάθια; Αγκάθια δε είναι οι σαρκικές ηδονές και ο πλούτος και η δόξα και οι βιοτικές μέριμνες. Από όλα αυτά θα χρειαστεί να αποξενωθεί τελείως εκείνος που έχει ανάγκη από τη γνώση του Θεού και, αφού ξεκοπεί από τα πάθη, τότε μόνο μπορεί να απολαύσει την τέλεια γνώση του Θεού. Γιατί πώς μπορεί να μπει η έννοια του Θεού σε ψυχή που είναι καταπιεσμένη και θλιμμένη από κακούς λογισμούς που προηγουμένως την κυρίεψαν; ...
Αυτή η αργία και ανάπαυση είναι καλή και ωφέλιμη σ' εκείνον που διακόπτει τις ασχολίες του, γιατί χαρίζει ησυχία, που τον διευκολύνει να αποδεχτεί τα σωτήρια διδάγματα. Πονηρή ήταν η αργία των Αθηναίων, οι οποίοι: «Δεν είχαν καιρό για τίποτε άλλο παρά για να λένε και να ακούνε κάτι νεώτερο» ...
Μη γένοιτο λοιπόν να πέσουμε κι εμείς σε τέτοια αργία, ώστε να ανοίξουμε είσοδο στον εχθρό διάβολο, αλλά ας απασχολούμε τον οίκο της ψυχής μας, αφού εγκαταστήσουμε προηγουμένως μέσα μας με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος το Χριστό. Αφού λοιπόν ο Δαβίδ χάρισε την ειρήνη σε αυτούς που ταράσσονταν προηγουμένως από τις επιθέσεις των εχθρών, τότε λέγει: Διακόψτε κάθε σχέση με τους εχθρούς που σας απασχολούν, ώστε να μπορέσετε με ησυχία να μελετήσετε τους λόγους της αλήθειας. Γι' αυτό και ο Κύριος είπε: «Καθένας από σας, που δεν απαρνείται όλα τα υπάρχοντά του, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου»[9]. Πρέπει λοιπόν να διακόψτε τις συζυγικές σχέσεις και να αφοσιωθείτε στην προσευχή[10]. Σταματήστε τις προσπάθειες για την απόκτηση πλούτου, για τη μάταια δόξα, για την απόλαυση των ηδονών. Απέχετε από το φθόνο και από κάθε πονηριά που στρέφεται κατά του πλησίον, ώστε, αφού γαληνέψει η ψυχή μας και πάψει να ταράσσεται από τα πάθη, σαν σε κάποιο καθρέπτη να φανεί καθαρά και χωρίς συσκότιση η έλλαμψη και ο φωτισμός του Θεού.
ΕΓΝΩΡΙΣΑΜΕ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΟΡΑΤΩΝ ΚΤΙΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥ
«Όλα τα δημιουργήματα του Θεού οδηγούν στην πίστη». Ποια λοιπόν είναι η έννοια των λόγων; Εάν, λέει, παρατηρήσεις τον ουρανό και την τάξη που υπάρχει σ' αυτόν, αυτός σου γίνεται οδηγός στην πίστη. Γιατί μόνος του ο ουρανός, (χωρίς να μιλάει σου δείχνει το Δημιουργό. Εάν πάλι παρατηρήσεις την αρμονική διάταξη και τα στολίδια που υπάρχουν γύρω από τη γη, και από αυτά θα αυξηθεί η πίστη σου στο Θεό. Γιατί δεν πιστέψαμε στο Θεό, επειδή τον είδαμε με τα σαρκικά μάτια, αλλά με τη δύναμη του νου βλέπουμε τον αόρατο διά μέσου των ορατών ...
Πολλές φορές και σ' αυτά τα απειροελάχιστα διακρίνεται η σοφία του Δημιουργού. Γιατί αυτός που άπλωσε τον ουρανό στο αχανές διάστημα και διέταξε να εκχυθούν τα απέραντα πελάγη, αυτός είναι Εκείνος που έκαμε κοίλο σαν αυλό το λεπτότατο κεντρί της μέλισσας, ώστε με αυτό να χύνει το δηλητήριο ... Μην πεις ότι αυτό έγινε τυχαία και το άλλο εφύτρωσε αυτόματα. Τίποτε δεν έγινε χωρίς τάξη, τίποτε χωρίς κάποιο σκοπό, τίποτε δεν έγινε μάταια, τίποτε δεν ήρθε τυχαία στην ύπαρξη ... Πόσες είναι οι τρίχες της κεφαλής; Καμιά από αυτές δεν είναι λησμονημένη. Βλέπεις ότι κανένα από τα απειροελάχιστα δεν διαφεύγει το μάτι του Θεού;
ΠΟΙΟ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ
Τούτο σημαίνει γνώση του Θεού‡ η τήρηση των εντολών του Θεού.
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΟ ΚΥΡΙΩΣ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ
Είναι βέβαιο ότι αυτός, που εξετάζει τον εαυτό του με σύνεση, γνωρίζει το Θεό όχι τόσο από την παρατήρηση του ουρανού και της γης όσο από τη δική μας κατασκευή. Όπως λέει και ο προφήτης Δαβίδ: «Μου κινεί το θαυμασμό η γνώση που έχεις για μένệ δηλαδή, αφού εγνώρισα καλά τον εαυτό μου, διδάχτηκα και έμαθα την υπερβολική σοφία Σου.
Η ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΗΓΗ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ
Αν κάποτε χύθηκε ξαφνικά στην καρδιά σου σαν ένα φως και σχημάτισε μέσα σου πλήρη την έννοια του Θεού και περιέλουσε με τη λάμψη του την ψυχή σου, ώστε να αγαπήσεις το Θεό και να περιφρονήσεις τον κόσμο και όλες τις απαιτήσεις του σώματος, από τη θαμπή και σύντομη εκείνη εικόνα μάθε την όλη κατάσταση των δικαίων, που κατορθώνουν να έχουν κανονικά και αδιάκοπα στην ψυχή τους την ευφροσύνη που προέρχεται από την αγάπη μας προς το Θεό. Κι εσύ μεν σπάνια απολαμβάνεις την αγαλλίαση εκείνη κατά παραχώρηση Θεού, ώστε με τη μικρή αυτή απόλαυση να σου υπενθυμίσει τα αγαθά που έχασες. Στον δίκαιο όμως η θεία και επουράνια αυτή ευφροσύνη (χαρά) είναι διαρκής, γιατί κατοικεί πλέον στην ψυχή οριστικά το Άγιο Πνεύμα‡ πρώτος δε «καρπός του Αγίου Πνεύματος είναι η αγάπη, η χαρά και η ειρήνη». «Να χαίρεστε κα να ευφραίνεστε», λοιπόν, «για τον προστάτη σας Κύριο εσείς οι δίκαιοι». Ο Κύριος είναι τρόπον τινά σαν ένας τόπος κατάλληλος για να χωρούν οι δίκαιοι‡ στον τόπο αυτόν όποιος βρίσκεται είναι εντελώς απαραίτητο να ευθυμεί και να ευφραίνεται. Αλλά και ο δίκαιος γίνεται τόπος κατάλληλος για τον Κύριο, εφόσον τον παίρνει μέσα του ...
Όταν λοιπόν βρισκόμαστε μέσα στο Πνεύμα του Κυρίου και παρατηρούμε με προσοχή τα θαυμαστά έργα Του και τις θαυμάσιες ιδιότητές Του, όσον είναι δυνατό σε μας, τότε από τη θέα αυτή ας γεμίζουμε τις καρδιές μας από ευφροσύνη. «Σε σας τους ευθείς στην καρδιά και ειλικρινά αφοσιωμένους στον Κύριο αρμόζει να Τον υμνείτε».
Μεγάλου Βασιλείου

"Σκοταδιστικὲς δυνάμεις"

Ὑπουργος Ἐσωτερικῶν: "Σκοταδιστικες δυνάμεις" ἐμποδίζουν την δημιουργία τῶν κέντρων ἀποτέφρωσης νεκρῶν!






«Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά» τραγουδούμε στον εθνικό μας ύμνο. Η ελευθερία βγήκε από τα κόκαλα των Ελλήνων που πέθαναν για αυτήν, για αυτό τα κόκαλα αυτά είναι για μας ιερά.

Δεν μιλάμε για στάχτες ούτε μπορούμε να αλλάξουμε τον εθνικό ύμνο.
Για την Εκκλησία μας ο άνθρωπος είναι μία ψυχοσωματική οντότητα, σώμα και ψυχή μαζί αρρήκτως ενωμένα.
Δεν είναι ούτε μόνο σώμα, ύλη, ούτε μόνο πνεύμα, ψυχή.
Μετά την ανάσταση των νεκρών, κάθε άνθρωπος θα λάβει το σώμα του αφθαρτοποιημένο, δηλαδή σε μία κατάσταση διαφορετική από τη σημερινή κατάσταση φθοράς, και θα κριθεί με αυτό το σώμα.

Συνεπώς το σώμα το οποίο πεθαίνει είναι ιερό. Έχει υπάρξει ναός του Αγίου Πνεύματος.
Την πραγματικότητα αυτήν μας υπενθυμίζουν τα άφθαρτα και μυροβλύζοντα λείψανα, τα μη άφθαρτα, αλλά θαυματουργά και ευωδιάζοντα άγια λείψανα, τα λουλούδια που βάζουμε στους αγαπημένους μας νεκρούς, το αγκάλιασμα των αγαπημένων μας νεκρών ως έκφραση της αγάπης μας, το δάκρυ μας που πέφτει στο νεκρό σώμα τους.
Εάν οι νεκροί καίγονταν δεν θα είχαμε ούτε άφθαρτα σώματα, όπως το 500 ετών του αγίου Αλεξάνδρου Σβιρ, ούτε άγια λείψανα.
Η καύση του νεκρού σώματος είναι μία πράξη βίαιης καταστροφής του, η οποία προσβάλλει την ιερότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, την ιερότητα του ανθρώπου ως ψυχοσωματικής οντότητας.
Όπως δεν είναι δυνατόν να καύσει κανείς έναν άνθρωπο όταν είναι ζωντανός, έτσι δεν μπορεί να τον καύσει και όταν είναι νεκρός.
Γιατί, μπορεί ο άνθρωπος να έχει πεθάνει, αλλά η ψυχή του ζει, το δε σώμα του θα αναστηθεί στην Δευτέρα Παρουσία, και με την καύση του προσβάλλεις αυτόν τον άνθρωπο, που για μας φαίνεται νεκρός, αλλά για τον Θεό είναι ζωντανός.

Προσβάλλοντας όμως τον άνθρωπο, προσβάλλεις τον Θεό, που τον έπλασε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του.
Όπως δεν καίμε τις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας, γιατί με αυτό τον τρόπο Τους προσβάλλουμε, έτσι δεν καίμε και την εικόνα του Θεού τον άνθρωπο.
Εννοείται φυσικά ότι, όπως και στις εικόνες, δεν λατρεύω το λείψανο, κάτι που θα ήταν ειδωλολατρία. Το θάβω με τις ευχές της Εκκλησίας, την αγάπη προς τον κεκοιμημενο, και τις τιμές που του αρμόζουν.

Μα, θα μπορούσε κάποιος να πει, όταν το ζητεί ο ίδιος ο νεκρός, και του έχουμε πει «ναι», μπορούμε μετά να μην εκπληρώσουμε την επιθυμία του;
Η απάντηση είναι ότι φυσικά και μπορούμε, διότι μετά τον θάνατό του ο άνθρωπος αυτός που μας είπε να τον καύσουμε βρίσκεται πλέον στα χέρια του Θεού και ασφαλώς βλέπει την πραγματικότητα με διαφορετικά μάτια και ήδη έχει μετανοήσει για αυτό που έχει ζητήσει. Συνεπώς όχι μόνο δεν βλάπτουμε την ψυχή του, θάπτοντάς τον κανονικά, αλλά την ωφελούμε.
Για αυτό και η εξαγγελία αποτεφρωτηρίων από τον Υπουργό κ. Σκουρλέτη δεν είναι μία πράξη προόδου, αλλά μία πράξη βίας κατά του ανθρώπου, μία πράξη προσβολής του ανθρώπου ως ψυχοσωματικής οντότητας, μία πράξη προσβολής της ιερότητας της ανθρωπίνης υπάρξεως. Και κάθε πράξη βίας είναι πράξη σκοταδισμού. Είναι σε τελική ανάλυση μία πράξη απάνθρωπη, με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, που «απο-ανθρωπο-ποιεί» τον άνθρωπο και τον κατεβάζει ούτε καν στα επίπεδα του ζώου. Γιατί και αυτά τα ευλογημένα δεν καίγονται, αλλά ο Θεός τα αφήνει να σβήσουν στην γη.

Για τους παραπάνω λόγους, ως χριστιανός και Έλληνας, δεν μπορώ να καίω τους αγαπημένους μου νεκρούς, ούτε μπορώ να δεχθώ την καύση ανθρώπων από την Πολιτεία, αλλά την καταδικάζω ως μία απάνθρωπη πράξη βίας εναντίον τους.

ΕΙΜΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ...

Μου λες ότι είσαι αμαρτωλός πολύ και δεν μπορείς να πας στην εκκλησία.Ο άρρωστος όταν δεν είναι καλά, πηγαίνει στο γιατρό για το φάρμακό του...
Μου λες ότι δεν ξέρεις πως να προσευχηθείς και τι να Του πεις.Μίλησέ Του έτσι ακριβώς όπως θα μιλούσες σε ένα φίλο σου και θα ζητούσες τη βοήθειά του...
Μου λες ότι ο Θεός δεν σε ακούσει και δεν σε βοηθάει.Αλήθεια πιστεύεις,
ότι Εκείνος που έπλασε το αυτί σου, δεν μπορεί να σε ακούσει...;
Μου λες ότι έκανες πάλι το ίδιο λάθος, ενώ είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου να μην γυρίσεις πίσω.
Πρέπει να παραδεχτείς αληθινά μέσα σου την ανθρώπινη ατέλεια που κουβαλάμε όλοι μας...
Μου λες ότι κουράστηκες να προσπαθείς.
Πρέπει να παραδεχτείς αληθινά μέσα σου ότι η ζωή είναι ένας αδιάκοπος αγώνας...
Μου λες ότι αμφιβάλλεις για την πίστη σου και φοβάσαι.
Κύριε βοήθει μου τη απιστία...

ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ Π. ΦΩΤΙΟΥ ΒΕΖΥΝΙΑ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΓΚΑΔΑ κ. ΙΩΑΝΝΗ ΤΑΣΣΙΑ.

Κυριακή της Ορθοδοξίας, προστέθηκε στους ιερείς της Θεσσαλονίκης που διέκοψαν το μνημόσυνο του μητροπολίτου κ. Ανθίμου, π.Νικόλαο Μανώλη και π.Θεόδωρο Ζήση, και έτερος παραδοσιακός και αγωνιστής ιερέας ο π.Φώτιος Βεζύνιας της μητροπόλεως Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης. 

Συμβολὴ εἰς τὴν θεολογίαν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Ενστάσεως καὶ ᾿Αποτειχίσεως

῾Ερμηνεία εἰς τὸν ΙΕʹ ῾Ιερὸν Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας ῾Αγίας Συνόδου

ὑπὸ ἀοιδίμου ᾿Επισκόπου Νικοδήμου Μίλας



ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ

ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΑΝΘΙΜΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Μια πραγματικά θαρραλέα κίνηση μέσα στην οικουμενιστική θύελλα που έχει αλώσει την εκκλησία της Ελλάδας, φωτεινό παράδειγμα και για άλλους όσους θέλουν να μείνουν πιστοί στην Κυριακή της Ορθοδοξίας.




Κυριακή της Ορθοδοξίας επέλεξε ο  πρωτοπρεσβύτερος, πατήρ Θεόδωρος Ζήσης, για να ανακοινώσει από του άμβωνος την διακοπή του μνημόσυνου προς τον Οικουμενιστή Άνθιμο Θεσσαλονίκης.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Η δήλωση διακοπής μνημοσύνου που κατέθεσα στην μητρόπολη Θεσσαλονίκης



Πρωτοπρεσβύτερος
Νικόλαος Μανώλης
Ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ
Ἁγίου Σπυρίδωνος Τριανδρίας
τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Θεσ/νίκης
Ἐν Θεσσαλονίκη τῇ 17ῇ Φεβρουαρίου 2017
                                        
                                                                                         Παναγιώτατον
                                                                                         Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης
                                                                                         κ. Ἄνθιμον
                                                                                         Ἐνταύθα
        ΘέμαΔήλωση Διακοπῆς Μνημοσύνου
        
        Παναγιὼτατε
        Ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς γνωστοποιήσω μὲ τὴν παροῦσα ἐπιστολή μου, ὅτι, διακόπτω τὴ μνημόνευση τοῦ ὀνόματός σας στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, μιμούμενος τοὺς ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου ἠμῶν Ἐκκλησίας καὶ συστοιχούμενος στὴν Ἀποστολικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση στὸ θέμα τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς. Σεῖς μὲ πολλοὺς ἀκόμα συνεπισκόπους σας, ἀπωλέσατε τὴν ἀμώμητον Πίστην Τοῦ Χριστοῦ, ἐγκαταλείψατε τὴν ἱερὰ Παρακαταθήκη ποὺ σᾶς ἐνεπιστεύθη Ὁ Κύριος, καὶ ἀκολουθεῖτε ὄχι "τὴν ὁδὸν τὴν ἄγουσα εἰς Σωτηρίαν". Διδάσκετε, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, μὲ δημόσια ἔργα καὶ λόγους, τὴν Παναίρεσην τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, συμπαρασύροντας στὴν ὁδὸ τῆς ἀπωλείας τὸ ποίμνιό σας. Ὑπηρετεῖτε, ὅπως σᾶς ἀπέδειξα μὲ πρόσφατο ἔγγραφό μου (ὑπ. ἀρίθμ. πρωτ. μητροπόλεως 106/14-2-2017), τὸ συγκριτιστικὸ πνεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς, καθὼς τέκνον αὐτῆς εἶναι ἡ τρισκατάρατη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Στὸ ἔγγραφο αὐτὸ ἀνέφερα λεπτομερῶς ὅλα τὰ οἰκουμενιστικὰ καὶ αἱρετικὰ δρώμενά σας, τὰ ὁποία μὲ ἀνάγκασαν νὰ λάβω τὴν ἀπόφαση τῆς διακοπῆς τῆς πνευματικῆς κοινωνίας μαζί σας.
        Ἡ πατερικότατη καὶ ἐπαινούμενη ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς κανόνες ἐνέργειά μου θὰ γίνει τὴν Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω (19-02-2017), κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ θείου κηρύγματος στὸν Ἱ.Ν. Ἁγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας στὸν ὁποῖο ὑπηρετῶ ὡς ἐφημέριος.
        Δυστυχῶς ἐπὶ ποιμαντορία σας, ἡ ἁγιοτόκος Θεσσαλονίκη, ἐδῶ καὶ μία δεκαπενταετία περίπου, λίγο λίγο, ἄρχισε νὰ παραδίδεται στὴν αἵρεση. Ἐνέργειες αἱρετίζουσες δικές σας καὶ τῶν συνεργατῶν σας γιὰ τὶς ὁποῖες ἔχω διαμαρτυρηθεῖ ἐπισήμως πάρα πολλὲς φορὲς μέχρι καὶ πρόσφατα, ἀλλοιώνουν τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημα ἱερέων καὶ λαοῦ. Τὸ γνωρίζω γιατί ὑπέφερε ἡ ψυχή μου, σήκωσα καὶ σηκώνω Σταυρό γιὰ Χάρη τῶν ψυχῶν πού μοῦ ἐνεπιστεύθει Ὁ Χριστός. Διώχθηκα καὶ τιμωρήθηκα ἀπὸ σᾶς γιατί ἀντιδρῶ στὴν κατηφόρα τῆς μητρόπολής σας. Ἀλλὰ μέχρι ἐδῶ ἔκανα ὑπομονὴ.
        Ἡ πολιτική σας, νὰ ἐνστερνιστεῖτε τὶς ἀποφάσεις τὶς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης καὶ νὰ ἐπιχειρεῖτε νὰ τὶς περάσετε στὴν μητρόπολή σας, διανέμοντας τὸ σχετικὸ ψευδέστατο κείμενο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος "Προς το Λαό", εἶναι ἡ σταγόνα ποὺ ξεχείλισε τὸ ποτήρι. Ἀνερυθρίαστα, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, κηρύσσετε τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὶς αἱρετικὲς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου. Δὲν ἀντέχει ἡ ψυχή μου αὐτὴν τὴν πίκρα, ἀντιδρᾶ ἡ ἱερατική μου συνείδηση, ἡ φλόγα τῆς Πίστης μου, ἡ φλόγα τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ καίει τὰ σωθικά μου, μὲ ὁδηγεῖ στὴν ἡρωικὴ ἀπόφαση τῆς εὐλογημένης διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου τοῦ ἐπισκόπου μου, τῆς εὐλογημένης ἀποτείχισης ἀπὸ τὴν αἵρεση. Τῆς τελευταίας εὐλογημένης ἀντίδρασης ποὺ ἔχω δικαίωμα ὡς ἱερέας τῆς Ὀρθόδοξης ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ νὰ χρησιμοποιήσω ὥστε νὰ προστατεύσω τὸν ἑαυτό μου, τοὺς ἐνορίτες μου καὶ ὅλα τὰ πνευματικά μου παιδιὰ ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς αἵρεσης καὶ τὸ σχίσμα ποὺ ἐγκαθίσταται στὴν Θεσσαλονίκη μὲ πρωτεργάτη ἐσᾶς.
        Χτίζω ἕνα τεῖχος ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀποτείχιση ἄλλωστε, γιὰ νὰ ἀπομονώσω τὴν αἵρεση ποὺ διδάσκετε, ὥστε νὰ μὴν ἔχω καμία πνευματικὴ σχέση μὲ αὐτήν, νὰ μὴν ἔχω πνευματικὴ σχέση μὲ τὸν μητροπολίτη μου ὅπως ὁρίζεται ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ εἰδικότερα στὸν ΙΕ΄ τῆς πρωτοδευτέρας ἱερᾶς Συνόδου ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου. Εἶναι ἕνας κανόνας ποὺ δὲν γράφτηκε γιὰ νὰ εἶναι ἀνενεργὸς, ἀλλὰ νὰ χρησιμοποιεῖται σὲ κάθε κρίσιμη στιγμὴ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
        Σᾶς γνωστοποιῶ τὴ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ ὀνόματός σας ἀπὸ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες τὶς ὁποῖες θὰ τελῶ ὅπως μοῦ δίνει τὸ δικαίωμα καὶ ἐπιβάλει αὐτὸς ὁ κανόνας ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν ἀντιαιρετικὴ τορπίλη τῆς Ἐκκλησίας.
        Μιμοῦμαι τὸν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμὰ ποὺ ὡς ἱερομόναχος διέκοψε τὸ μνημόσυνό τοῦ τότε πατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα, τὸν ἅγιο Θεόδωρο Στουδίτη, τὸν ἅγιο Μάρκο Εὐγενικό, τὸν ἅγιο Μάξιμο Ὁμολογητή. Ἐπίσης τοὺς μακαριστοὺς μητροπολίτες Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιο, ὁ ὁποῖος πρῶτος ἔκοψε τὸ Μνημόσυνο τοῦ Ἀθηναγόρα μὲ βάση τὸν Κανόνα αὐτόν, Αὐγουστίνου Καντιώτη, ὁ ὁποῖος ἀκολουθώντας τὸν Ἐλευθερουπόλεως ἔκοψε κι αὐτὸς τὸ Μνημόσυνο, καὶ στὴν συνέχεια ἀκολούθησε ὁ Παραμυθίας Παῦλος καὶ σχεδὸν ὁλόκληρο τὸ Ἅγιον Ὅρος. Γιὰ τρία ὁλόκληρα χρόνια, 1969 μὲ 1972-73, ὁλόκληρο τὸ Ἅγιον Ὅρος, μαζὶ καὶ ὁ ἅγιος Παΐσιος, ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο τοῦ Ἀθηναγόρα..
        Ὡς Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ἱερέας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, ἐφημέριος τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγίου Σπυρίδωνος Τριανδρίας, γιὰ λόγους Πίστεως διέκοψα τὸ μνημόσυνο τοῦ μητροπολίτου μου. Θὰ περιμένω στὴ θέση αὐτή, μέχρι νὰ ταρακουνηθεῖτε καὶ νὰ καταδικάσετε τὸν Οἰκουμενισμό, τὶς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης καὶ τὶς αἱρετικὲς δράσεις τοῦ ΦαναρίουἊν ἐπιστρέψετε στὴν Ὀρθόδοξη πορεία ἀπὸ τὴν αἱρετικὴ διαδρομὴ ποὺ ἐπιλέξατε νὰ ἀκολουθήσετε, τότε, πάλι θὰ ἀρχίσω νὰ μνημονεύω τὸ ὄνομά σας στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες.
        Δὲν προσχωρῶ σὲ ἄλλη ἐκκλησία, δὲν μνημονεύω ἄλλον ἐπίσκοπο στὴ θέση τοῦ δικοῦ μου, δὲν δημιουργῶ σχίσμα ἀλλὰ προστατεύω τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ σχίσμα ὅπως ρητὰ ἀναφέρει ὁ κανόνας. Ἁπλὰ περιμένω διαμαρτυρόμενος, ἢ τὴν μετάνοιά σας ἢ τὴν καταδίκη σας ἀπὸ κάποια σύνοδο ὅπως διευκρινίζουν οἱ Κανόνες. Ἕως τότε θὰ παραμένω στὴ θέση αὐτὴ διατηρώντας τὴ διακοπὴ τῆς μνημόνευσης καὶ τῆς ἀποτείχισης ἀπὸ τὴν αἵρεση.
        Ὁ Ἱερὸς κανόνας λέγει ἐπίσης, πὼς ὅσους διακόπτουν τὸ μνημόσυνο τοῦ ἐπισκόπου τους γιὰ θέματα Πίστεως ἐπειδὴ ὁ ἐπίσκοπος κηρύσσει γυμνῇ τῇ κεφαλῇ αἵρεση, πρέπει νὰ τοὺς τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία καὶ δὲν ἐπιτρέπει τὴν τιμωρία τους. Ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν εἶμαι καθόλου σίγουρος ὅτι θὰ ἀκολουθήσετε τὶς ἐντολὲς τῶν ἱερῶν κανόνων, καὶ ἐπειδὴ ἐνδεχομένως ὑπάρχουν θεομάχοι ποὺ βρίσκονται στὸ ἐπιτελεῖο τῶν συνεργατῶν σας, ποὺ ἄλλα σκέπτονται καὶ σχεδιάζουν, παρακαλῶ ἐνεργεῖστε κατὰ συνείδηση. Ὅπως σᾶς ἔγραψα καὶ ἄλλωτε, δὲ σᾶς φοβᾶμαι, αὐτὸ ποὺ ἔχω στὴν καρδιά μου δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ ἀφαιρέσετε καὶ εἶναι πολὺ μεγάλο πράγμα γιὰ νὰ τὸ διαπραγματευτῶ. Εἶμαι ἀποφασισμένος γιὰ ὅλα.
        Ἡ ἀπόφασή μου αὐτὴν πάρθηκε κατόπιν πολλῆς προσευχῆς, ἀμέριστης καὶ ἀγόγγυστης συμπαράστασης ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν οἰκογένειά μου, ἀβίαστα, ἐν πλήρη ἐλευθερία.
        Εἴθε ὁ Κύριος νὰ δώσει στὴν Ἐκκλησία γενικὰ καὶ εἰδικὰ στὴν μητρόπολη Θεσσαλονίκης νὰ φυσήξει καὶ πάλι ὁ καθαρὸς ἄνεμος τῆς Ὀρθοδοξίας.
Σεβόμενος τὴν ἀρχιερωσύνη σας
Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλη